Μια συζήτηση που έτυχε να έχω πριν λίγο καιρό με έναν φίλο προκάλεσε την αφορμή της δημοσίευσης του σημερινού προβληματισμού.
Ο φίλος είναι νεομετανάστης με καλή (σχετικά) δουλειά και η εικόνα που εκπέμπει είναι ενός χαρούμενου και ικανοποιημένου ανθρώπου.
Γι αυτό και ήταν μεγάλη έκπληξη τα λόγια του, όταν η συζήτηση έφτασε στη μετανάστευσή του.
«Μου λείπει απίστευτα η Ελλάδα....γνωρίζω ότι δεν υπήρχε προοπτική και έπρεπε να φύγω, αλλά αυτό μου στοιχίζει» μου είπε.
Με ξάφνιασε λόγω του ότι έχουν περάσει πια τέσσερα χρόνια από τότε που ήρθε στην Γερμανία όπου έχει και συγγενείς, αλλά δε με παραξένεψε.
Συνεχίζοντας όμως, ο φίλος μου είπε ότι δεν θέλει "να επιτρέψει στον εαυτό του να αποδεχτεί ότι ζει στην Γερμανία" και ότι «το μυαλό και η ψυχή βρίσκεται στην Ελλάδα».