Δεν μπορώ να «αφήσω» τον εαυτό μου να «ζήσει» στην Γερμανία

Μια συζήτηση που έτυχε να έχω πριν λίγο καιρό με έναν φίλο προκάλεσε την αφορμή της δημοσίευσης του σημερινού προβληματισμού.

Ο φίλος είναι νεομετανάστης με καλή (σχετικά) δουλειά και η εικόνα που εκπέμπει είναι ενός χαρούμενου και ικανοποιημένου ανθρώπου.

Γι αυτό και ήταν μεγάλη έκπληξη τα λόγια του, όταν η συζήτηση έφτασε στη μετανάστευσή του.

«Μου λείπει απίστευτα η Ελλάδα....γνωρίζω ότι δεν υπήρχε προοπτική και έπρεπε να φύγω, αλλά αυτό μου στοιχίζει» μου είπε.

Με ξάφνιασε λόγω του ότι έχουν περάσει πια τέσσερα χρόνια από τότε που ήρθε στην Γερμανία όπου έχει και συγγενείς, αλλά δε με παραξένεψε.

Συνεχίζοντας όμως, ο φίλος μου είπε ότι δεν θέλει "να επιτρέψει στον εαυτό του να αποδεχτεί ότι ζει στην Γερμανία" και ότι «το μυαλό και η ψυχή βρίσκεται στην Ελλάδα».

Ώρα να επαναφέρουμε την ενότητα του οργανωμένου Ελληνισμού στο Μόναχο

Αποτελεί κοινό μυστικό στους φορείς του Ελληνισμού του Μονάχου - την μεγαλύτερη ελληνική παροικία στην Ευρώπη εκτός Ελλάδας - ότι τα τελευταία χρόνια υποβόσκει μια αντιπαράθεση μεταξύ τους.

Όλοι οι σχεδιασμοί για ένα βήμα προς τα εμπρός γίνονται θύματα αυτής της αντιπαράθεσης. Ο κίνδυνος να παγιωθεί αυτή η κατάσταση και να δημιουργηθούν επιπλέον φυγόκεντρες δυνάμεις εις βάρος της ενωτικής δράσης και συλλογικής έκφρασης είναι περισσότερο από ποτέ ορατός.

Για να πάμε μπροστά οφείλουμε να ορίσουμε μια κόκκινη

Πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι πράγματι ο Τράμπ ;

Ο Τραμπ είναι ο υποψήφιος πρόεδρος της Αμερικής που έχει υιοθετήσει ως όπλο του -την "πρόκληση". Αφορμή όμως, για το σχολιασμό αυτό, είναι μια συζήτηση με "φίλο", που χαρακτήρισε τον Τράμπ "αντισυστημικό".

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια αναπτύσσονται θεωρίες που υποστηρίζουν ότι τη "λύση" σε ό,τι απασχολεί σήμερα τον κόσμο, θα φέρουν καταστάσεις ανεξέλεγκτες και διαλυτικές σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα.

Και η Γερμανία έχει τους «αγανακτισμένους» της

Τα όσα διαδραματίστηκαν στην Δρέσδη, στην κεντρική επετειακή εκδήλωση για την ένωση της Γερμανίας, παρουσία όλης σχεδόν της πολιτειακής ηγεσίας της χώρας, δεν ήταν ένα συνήθες φαινόμενο στον πολιτικό βίο της Γερμανίας μετά τον πόλεμο.

Το ζήτημα βέβαια,  δεν βαρύνει το κατά πόσο  χάλασε μια εθνική γιορτή, αλλά κατά πόσο αυτό που συνέβη αποτελεί μια στιγμιαία αντίδραση,

Δεν αντιμετωπίζεται ο ρατσισμός μόνο με αντιρατσιστικά συνθήματα.

Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση κινδύνευσε με κατάρρευση λόγω της οικονομικής κρίσης ήταν γιατί δεν προετοιμάστηκε έγκαιρα και δεν την αντιμετώπισε άμεσα, όπως όφειλε.
Αν σήμερα, το προσφυγικό τείνει να αλλάξει τον πολιτικό χάρτη στην Ευρώπη οφείλεται επίσης, στους ίδιους λόγους.

Γιατί τα προβλήματα ξέφυγαν από τη διαχείριση σε επίπεδο ηγεσιών και  πέρασαν

Πόσο κινδυνεύει η "Δυτική Δημοκρατία" από τον λαϊκισμό;

Αν δεν αποφασίσεις θα σ εγκαταλείψω.
Η Δημοκρατία σου

Από τον Σεπτέμβριο ξεκινούν μια σειρά από εκλογικές αναμετρήσεις σε πολλές χώρες της Ευρώπης και τις ΗΠΑ που δεν αποκλείουν την ανατροπή δεδομένων που επί δεκαετίας επικρατούσαν και είχαν καθιερωθεί στη συνείδηση των πολιτών ως "Δημοκρατία", με κύριο χαρακτηριστικό της τα ατομικά δικαιώματα, την ελευθερία.

Η αρχή θα γίνει αρχές Οκτωβρίου στην Αυστρία με την επαναληπτική εκλογή για τον Πρόεδρο

Για τον «Καμμένο» μπορούμε να αδιαφορούμε. Για τις πράξεις του όχι.

Όταν ξεκίνησε το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία πολλοί από εμάς θα χαμογέλασαν (πικρά) ακούγοντας στα δελτία ειδήσεων ότι ο «Υπουργός Άμυνας βρίσκεται στο Πεντάγωνο να συντονίσει το σχεδιασμό»

Στην πολιτική σκηνή της χώρας έχουν περάσει διάφοροι που έχουν λόγω συγκυρίας πετύχει την εκλογή τους. Ο Καμμένος όμως κατόρθωσε όχι μόνο να εκλεγεί και να γίνει Υπουργός αλλά και να (συν)καθορίζει το μέλλον της χώρας μας μέσω της συγκυβέρνησής του με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μια έξοδος για ....."περισσότερη" ή "λιγότερη" Ευρώπη;

Ένας νέος τύπος αναλύσεων στα κρίσιμα πολιτικά θέματα κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια. Χαρακτηριστικό του είναι το "λίγα από όλα" ανακάτεμα των ιδεολογιών και των θέσεων. Λίγο αριστερό λίγο εθνικιστικό και λίγο δεξιό ιδεολόγημα. Μια προσέγγιση που ήρθε να αλείψει "βούτυρο στο ψωμί" κάθε εθνικιστικού και ρατσιστικού πολιτικού σχηματισμού στην Ευρώπη και όχι μόνο.
Αυτή ακριβώς η «ιδεολογία» ερμήνευσε με πανηγυρικό τρόπο την απόφαση της πλειοψηφίας των πολιτών της Μεγάλης Βρετανίας για έξοδο από την Ευρώπη.

Η υποκρισία με την «ψήφο του απόδημου»

Για άλλη μια φορά στο προσκήνιο έρχεται το θέμα του δικαιώματος ψήφου των Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό ώστε να ψηφίζουν από τον τόπο μόνιμης κατοικίας τους στις ελληνικές εκλογές (αυτή τη φορά από τον Κυριάκο Μητσοτάκης).

Στο διάστημα των τελευταίων 15 ετών (το 2001 ψηφίστηκε η συνταγματική τροπολογία) διαπιστώθηκε ότι ανά διαστήματα (ιδιαίτερα προεκλογικά) κάποιο από τα κόμματα ανασύρει στην επιφάνεια το ζήτημα της ψήφου του Απόδημου.

Γιατί όμως χαρακτηρίζεται ως υποκριτική η συμπεριφορά όλων των κομμάτων; Γιατί ο νόμος που θα καθορίζει τα του ψήφου των Αποδήμων, όπως προβλέπει το σύνταγμα, χρειάζεται την υπερψήφιση από τα 3/5 της Βουλής δηλαδή 180 βουλευτές.

Από το 2001 μέχρι και σήμερα κανένα κόμμα και κανένας κυβερνητικός συνασπισμός δεν είχε από μόνο του 180 βουλευτές.
Αυτό σημαίνει ότι για να "περάσει"  ένας τέτοιος νόμου είναι απαραίτητη η εκ των προτέρων συνεννόηση ανάμεσα στα κόμματα.

Να αναλάβει δηλαδή πρωτοβουλία κάποιος κομματικός σχηματισμός και αφού συζητήσουν μεταξύ τους όλα τα κόμματα  να καταλήξουν στην υλοποίηση της συνταγματικής εντολής ξεπερνώντας τεχνικές δυσκολίες και προβλήματα.

Η τακτική της παρουσίασης ενός νομοσχεδίου, που εκ των προτέρων είναι γνωστό ότι δεν θα τον ψηφίσει κανείς, το μόνο που αποκαλύπτει είναι η μικροκομματική επιδίωξη της πρόκλησης εντυπώσεων. Αυτό αφορά όλα τα κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου, είτε πέρασαν από την κυβέρνηση είτε εκπροσωπήθηκαν / εκπροσωπούνται στην Βουλή.

 Όμως, πλέον τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει είτε να δεχθούν ότι υπάρχει η αναγκαιότητα της σύνδεσης του Απόδημου Ελληνισμού με το πολιτικό γίγνεσθαι της γενέτειρας και η αξιοποίησή του μέσω της συμμετοχής και εκπροσώπησής του στο πολιτικό σκηνικό, είτε αν δεν υπάρχει αυτή η εκτίμηση ας σταματήσουν την κενή συνθηματολογία.

Συνέδριο ΟΕΚ Γερμανίας: Το τέλος μπορεί να σηματοδοτεί και μια νέα αρχή …

Η αποκαρδιωτική εικόνα του συνεδρίου της Ομοσπονδίας ( στην εκλογή νέου ΔΣ συμμετείχαν αντιπρόσωποι μόνο από 13 Κοινότητες) δεν μπορεί παρά να γίνει η ευκαιρία ενός διαλόγου για το μέλλον των Κοινοτήτων και των συλλογικών φορέων στην Γερμανία.

Μια πρώτη εκτίμηση μπορεί να συμπεράνει ότι στην αποχή συνέβαλε η άσχημη οικονομική κατάσταση  των κοινοτήτων, η αποσυσπείρωση των πολιτικών παρατάξεων και η τοποθεσία  που διεξήχθη (καθώς η Κολωνία δεν ήταν κεντρικό σημείο).

Όμως, είναι μόνο αυτοί οι λόγοι;

Η απαράδεκτη καθυστέρηση του συνεδρίου (έπρεπε να έχει γίνει το 2011 !!!) ή αλλεργία που έδειξε η πλειοψηφούσα παράταξη απέναντι στις συλλογικές διαδικασίες και στη διαφάνεια των διαδικασιών μπορεί να βάρυναν την πλάστιγγα αλλά δεν ήταν ούτε αυτά τα κύρια αιτία της εικόνας που ζήσαμε στην Κολωνία.

Γιατί, άν ήταν αυτοί οι λόγοι θα ήταν μετά απλά θέμα αλλαγής προσώπων. Όμως δεν είναι άξιο προβληματισμού ότι παρά την 5ετή καθυστέρηση διεξαγωγής συνεδρίου δεν αντέδρασαν οι Κοινότητες ; Ότι όταν το ΔΣ δεν έδινε στη δημοσιότητα -όπως όφειλε- μέχρι την Παρασκευή το βράδυ τον κατάλογο των Κοινοτήτων που είχαν δηλωθεί στο συνέδριο επίσης δεν αντέδρασε κανείς;

Ότι – διαπαραταξιακά – υπήρχε μικρή συμμετοχή των μελών του ΔΣ στις συνεδριάσεις (όποτε γινότανε;).

Τι μας δείχνει αυτό ; Ότι το πρόβλημα είναι αλλού. Τα αίτια της εικόνας του συνεδρίου βρίσκονται στο τέλος του κύκλου της ζωής των συλλογικών φορέων όπως τους γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Και όσο καθυστερούμε να το παραδεχτούμε η εικόνα θα διασύρει τους θεσμούς και προπάντων, την ιστορική τους διαδρομή και προσφορά.

H δεύτερη ήττα της κοινωνίας μας (με τη «βοήθεια» της Ε.Ε.) ;

Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και το προσφυγικό, από όσα όλα δείχνουν, μας οδηγεί σε μια νέα, μετά το 2010, κοινωνική ήττα.

Βέβαια και αυτή τη φορά με τη "βοήθεια" της Ε.Ε.

Το 2010, η Ε.Ε. όταν δεν αντέδρασε έγκαιρα και καθυστέρησε χαρακτηριστικά να δηλώσει τη στήριξη της στην ελληνική οικονομία, άφησε τις αγορές να χτυπούν ανελέητα την χώρα μας. Η Ελλάδα απέκτησε  έναν αμείλικτο αντίπαλο, τον χρόνο. Έτσι, αναγκάστηκε να παίρνει αποφάσεις με πίεση και σε ασφυκτικά χρονικό πλαίσιο.

Από τότε, άνοιξε ο ασκός του Αιόλου για κάθε είδους συνωμοτικές και υπερβολικές κοσμοθεωρίες, οι οποίες επιβλήθηκαν αναδεικνύοντας έναν τεράστιο λαϊκισμό, οδήγησε από την θεωρία του ψεκασμού μέχρι και τον ισχυρισμό ότι … "δεν χρωστάμε τίποτε". Αυτός ο λαϊκισμός και ο φανατισμός που επικράτησε οδήγησε να μην τολμά κανείς να μιλήσει ούτε για τα άκρως αυτονόητα π.χ. την καταδίκη του εμπρησμού της Marfin.

Όμως, το χειρότερο από όσα επικράτησαν ήταν η αντίληψη ότι, για όλα και τα πάντα, την ευθύνη έχουν οι άλλοι. Οι "ξένοι", οι "κακοί", οι "σχεδιαστές της καταστροφής" της χώρας μας. Με τον τρόπο αυτό δεν είχαμε σαν χώρα τη δυνατότητα να αντισταθούμε και να αντικρούσουμε τα πραγματικά τραγικά λάθη των ξένων, αφού υιοθετήσαμε στην όποια συζήτηση τη θεωρία ότι ,,εσείς και μόνο εσείς φταίτε».

Δυστυχώς, τώρα βιώνουμε μια επανάληψη σε άλλο επίπεδο. Αυτή τη φορά με το προσφυγικό. Σαφώς και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην προσπάθειά της να δείξει «ευαισθησία που οι άλλοι δεν είχαν» πόνταρε στο γεγονός ότι οι πρόσφυγες, όσοι και να περάσουν από τα ελληνικά σύνορα, δεν επρόκειτο να παραμείνουν στη χώρα μας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τόσο οι "κουτόφραγκοι" να το αντιληφθούν, όσο και το χειρότερο, να μην ληφθεί μέριμνα για καμία υποδομή και σχεδόν ένα χρόνο μετά το ξεκίνημα τον μεγάλων προσφυγικών ροών , η Ελλάδα να τους στοιβάζει στην πλατεία Βικτωρίας. Γιατί απλά κυριάρχησε η λογική ότι είναι "περαστικοί". Βέβαια είναι υπερβολικό από την άλλη πλευρά να ισχυρίζεται κανείς ότι οι πρόσφυγες ξεκίνησαν την διαδρομή της προσφυγιάς τους λόγω ΣΥΡΙΖΑ.

Στο μεταναστευτικό όμως, μερίδα του λέοντος στην ευθύνη φέρει και η καθυστερημένη αντίδραση της Ε.Ε. Για άλλη μια φορά δεν μπόρεσε να προλάβει τα γεγονότα ή τουλάχιστον, να τα αντιμετωπίσει έγκαιρα. Γιατί δηλαδή περίμεναν 18 μήνες να πάρουν έστω αυτές τις αμφισβητούμενες αποφάσεις; Περίμεναν μήπως να σταματήσουν οι ροές των προσφύγων χωρίς να σταματήσει ο πόλεμος;

Όμως και στην περίπτωση αυτή, η ζημιά στη χώρα μας είναι στο επίπεδο της ίδιας της κοινωνίας και δυστυχώς, όπως δείχνουν τα γεγονότα θα περάσει καιρός να ξεπεραστεί. Γιατί το αποτέλεσμα είναι η έξαρση του εθνικισμού και της ξενοφοβίας. Και όποια προσπάθεια γίνεται να υπάρξει μια ισορροπία από τους ίδιους του πολίτες χτυπιέται από τα όσα συμβαίνουν με τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και τις τρομοκρατικές επιθέσεις που ενισχύουν τον φανατισμό και την βία.

Αν θέλουμε να είμαστε αισιόδοξοι μπορούμε να ελπίσουμε ότι σύντομα θα τελειώσει ο πόλεμος και ότι η Διεθνή Κοινότητα συνολικά (και όχι μόνο η Ε.Ε.) θα αντιμετωπίσει τα θέματα αφενός σεβόμενη τις τεράστιες δυσκολίες των ανθρώπων που τρέπονται σε φυγή από τον πόλεμο για να μπορέσουν να επιβιώσουν και αφετέρου να αντιμετωπίσει τους δικαιολογημένους φόβους των πολιτών από την τρομοκρατία και να δείξει στις κοινωνίες ότι δεν χρειάζεται ούτε η Λεπέν, ούτε ο Τράμπ, ούτε κανείς άλλος που θα χρησιμοποιεί το φόβο για να πετύχει το σκοπό και τον ιδεολογικό του στόχο μέσα από το λαϊκισμό και τον φόβο.

Πόσο αισιόδοξοι, όμως, μπορούμε να είμαστε ώστε να μην κριθούμε ως "αιθεροβάμονες";

Έτσι αγαπάς την πατρίδα σου;

Χιλιάδες οι αναρτήσεις στα κοινωνικά μέσα που εκδήλωναν χθες, ημέρα της εθνικής επετείου, την αγάπη και προσήλωση στην πατρίδα μας.
Όμως στις περισσότερες αναρτήσεις διέκρινε εύκολα κανείς νέου τύπου διχαστικά μηνύματα.
Έξι χρόνια μετά το διχαστικό και όπως, αποδείχθηκε πλασματικό, σύνθημα «μνημονιακοί» - «αντιμνημονιακοί», περάσαμε το 2015 στο «πατριώτες» - «μερκελιστές», για να φτάσουμε το 2016 στο νέο διχαστικό μήνυμα «αντιρατσιστές» - «πατριώτες».
Και εξακολουθεί η περιπέτεια του διχασμού της ελληνικής κοινωνίας με την πλειοψηφία των πολιτών να δείχνει ότι δεν είναι διατεθειμένη να ακούσει την επιχειρηματολογία των άλλων.
Αν κάποιος δείξει κατανόηση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες μπορεί να θεωρηθεί «κρυφο-ισλαμιστής» και «ανθέλληνας». Από την άλλη όμως αν δείξει αγωνία μετά τη νέα  βομβιστική επίθεση στις Βρυξέλλες μπορεί να θεωρηθεί  «ρατσιστής».
Βέβαια η επικράτηση της αντίληψης που λειτουργεί με τη θεωρία των ακραίων απόψεων δεν επικράτησε τυχαία. Είναι αποτέλεσμα της συστηματικής συγκάλυψης της αλήθειας και του ξεχειλίσματος υποκρισίας. Ποτίστηκε ο ελληνικός λαός με απίστευτα συνωμοτικά και αβάσιμα σενάρια. Και δυστυχώς, αλήθεια είναι ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δείχνει να βολεύεται στο να εκλαμβάνεται ως ευρισκόμενο στη θέση του  «θύματος» και του «αδικημένου».
Αμέτρητες είναι οι ασυναρτησίες που καθημερινά αποτελούν θέση «ιδεολογίας» για πολλούς.
Όμως, μπορεί κάποιος να πιστεύει πράγματι ότι η πατρίδα του - την οποία με αγάπη και πάθος μνημονεύει τόσο συχνά – έχει μέλλον, αν δεν υπάρχει λαϊκή ενότητα; Μπορεί η «αγάπη» προς την πατρίδα να έχει νόημα αν δεν βασίζεται στην προσπάθεια αλληλοκατανόησης αλλά στο φανατισμό και την επιθετική αντιπαράθεση;

Σε μια δύσκολη εποχή για την πατρίδα μας, ο μόνος δρόμος που μπορεί να συνοδεύσει την προοπτική για καλύτερες μέρες είναι αυτός της ενότητας, του διαλόγου, της γόνιμης αντιπαράθεσης, της αλληλοκατανόησης και της μετριοπάθειας.
Σε κάθε άλλη περίπτωση προκαλείται αλόγιστη ζημιά στην Πατρίδα, όπως πολλές φορές είδαμε να συμβαίνει στο παρελθόν.

Ξεκίνησε η δίκη για την απαγόρευση του NPD στην Γερμανία

Χθες, 1η Μαρτίου, ξεκίνησε στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας η διαδικασία συζήτησης του αιτήματος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου (Bundesrat) για την απαγόρευση του ακροδεξιού κόμματος NPD.

Είναι η δεύτερη συνταγματική διαδικασία. Η πρώτη αίτηση είχε γίνει από την κυβέρνηση του Καγκελαρίου Σρέντερ το 2001 - στη συνέχεια την αίτηση κατέθεσαν  η Ομοσπονδιακή Βουλή και το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο (εκπρόσωποι των 16 κρατιδίων).
Η δίκη τότε είχε διακοπεί λίγες μέρες μετά την έναρξή της (2003) γιατί το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρες έκρινε ότι καθώς στα ηγετικά κλιμάκια της συμμετείχαν πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών δεν μπορεί να κρίνει αν και πόσο επηρέασαν τελικά αυτοί σε αξιόποινες πράξεις το συγκεκριμένο κόμμα.
Έτσι, δεν προχώρησε ποτέ σε δίκη επί της ουσίας για την απαγόρευση του κόμματος.
Η νέα διαδικασία στην οποία συμμετέχει μόνο το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο ξεκίνησε χθες.
Ο Πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, Stanislav Tillich, αφού αναφέρθηκε στο ρόλο του NPD, πήρε θέση κατά την ομιλία του απαντώντας και σ όσους έχουν αντιρρήσεις στην απαγόρευση ενός κόμματος.
Επισήμανε δυο λόγους που πρέπει να αποφασιστεί η απαγόρευση του ακροδεξιού κόμματος.
Πρώτον, γιατί μια απαγόρευση θα απαγόρευε και όλες τις παράλληλες οργανώσεις.
Δεύτερον, γιατί όπως επισήμανε ο Πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, την ακροδεξιά  την πολεμούν με εφόδια την παιδεία και την εκπαίδευση και με προγράμματα που θα οδηγήσουν πολλά στελέχη του κόμματος να αποσυρθούν, όμως, με τον τρόπο αυτό.  μειώνεται ο κίνδυνος, αλλά δεν εξαλείφεται.

Τέλος, με αφορμή και με το προσφυγικό και την άνοδο του AfD στη συζήτηση πρέπει να τεθεί ένα νέο δεδομένο. Ποιος είναι πιο επικίνδυνος; 
Το γνωστό NPD, το οποίο για υποστηρίζει κάποιος ταυτίζεται με τις ναζιστικές του απόψεις ή το AfD, που παρά το κάλυμμα του πατριωτισμού δεν υπολείπεται σε τίποτε από το NPD ; 
Ποιος είναι πιο επικίνδυνος να παρασύρει «αθώους» πολίτες στη βία, το NPD ή η PEGIDA; 
Και μια απαγόρευση του NPD που θα οδηγήσει τα στελέχη του;

Σίγουρα υπάρχει και αντίλογος. Είναι γεγονός ότι όταν κάτι κηρύσσεται παράνομο αποτρέπει ανθρώπους που κατατάσσουν τον εαυτό τους στους «νοικοκυραίους» από  το να συμμετέχουν. 
Δυσκολεύει τη χρηματοδότηση και την ευχέρεια κινήσεων.
Αλλά τελικά, δεν λύνει το πρόβλημα. 
Άλλωστε, υπάρχουν κι εκείνοι που έλκονται από το παράνομο.

Η μεγάλη αλήθεια για το αδειανό ... τραπέζι

Μπορεί τα περισσότερα τηλεοπτικά κανάλια (ναι, αυτά που ξαφνικά κάποιοι κατάλαβαν το ρόλο τους) να μην αναφέρθηκαν στον χαιρετισμό του πρώην Πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, στο συνέδριο του " Ποταμιού" όμως, τα διαδίκτυο μας έδωσε τη δυνατότητα να την παρακολουθήσουμε, όπως και τις άλλες ομιλίες των καλεσμένων.

Γιατί αναφερόμαστε ειδικά στον Γιώργο Παπανδρέου; 

Απλά γιατί επισήμανε μια αυτονόητη κατ τ άλλα παράμετρο, που όσο αργούμε να  κατανοήσουμε δεν θα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ουσιαστικά το πρόβλημα της δημοσιονομικής κρίσης. Όχι, σε επίπεδο αριθμών, αλλά σε επίπεδο ουσίας.

Είπε μεταξύ άλλων ο πρώην Πρωθυπουργός: "Μπορώ, για παράδειγμα, να σας διαβεβαιώσω ότι, η κυβέρνηση της οποίας είχα την τιμή να ηγούμαι, δεν έπεσε λόγω της αναγκαίας λιτότητας, αλλά γιατί δεν βρέθηκαν όλοι στο ίδιο μετερίζι την ώρα των μεταρρυθμίσεων και των συγκρούσεων με κατεστημένα συμφέροντα".

Αν αυτό που όλοι σχεδόν, θεωρούν αυτονόητο, αλλά κανείς δεν το αποδέχεται στην πράξη, είχε εφαρμοστεί τότε,  σήμερα δεν θα ήμασταν στη θέση που βρισκόμαστε, δηλ. μπροστά στο ενδεχόμενο και 4ου μνημονίου.

Το γεγονός ότι δεν συζητήθηκαν τα αίτια της κρίσης, ότι δεν υπήρξε κοινός παρανομαστής στις όποιες αναγκαίες μεταρρυθμίσεις συνεχίζουν το παραμύθιασμα μιας κοινωνίας και προ πάντων την παράταση του αδιεξόδου.

Και θα ήταν πολύ μικρότερη η ζημιά για τη χώρα, αν όσοι κλήθηκαν τότε στο τραπέζι από τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά δεν αποδέχτηκαν με φανατισμό την πρόσκληση, δηλαδή οι Σαμαράς και Τσίπρας, είχαν την βούληση να συζητήσουν σ άλλο τραπέζι θέματα που θα έδιναν λύσεις στο πρόβλημα της χώρας.

Όμως τι επέλεξαν; Ο καθένας από μόνος του καλούσε- μόλις ανέβαινε στην εξουσία- στο ίδιο τραπέζι τον επόμενο. Ο Σαμαράς κάλεσε στο τραπέζι τον Τσίπρα, ο οποίος δεν αποδέχτηκε ούτε εκείνη τη πρόσκληση. Ο Σαμαράς θα είχε ως μενού την ίδια θεματολογία που είχε και ο Παπανδρέου. Για να έρθει τελικά, η σειρά του Τσίπρα να κάνει την ίδια πρόσκληση που έκανε πριν 6 χρόνια ο Παπανδρέου.

Πόσος χρόνος χαμένος, επειδή τότε κανείς δε τόλμησε να αποδεχτεί την πρόσκληση του Παπανδρέου. Στη διάρκεια των 6 ετών πέρασαν από την ίδια θέση άπαντες (εκτός ΚΚΕ), αλλά ο καθένας ήταν μόνος του ή με τον "κολλητό" του.

Μεγάλος χαμένος, όμως, ήταν η χώρα. Γιατί έχασε πολύτιμο χρόνο. Γιατί συνεχίζει να βρίσκεται  6 χρόνια σε λιτότητα, που δεν χρειαζόταν. Και το πιο σημαντικό, η κοινωνία ακούγοντας τα συνθήματα των Καμμενων και των Λαζοπουλων απαξίωσε τους θεσμούς, διχάστηκε και υιοθέτησε κάθε είδους θεωρία συνωμοσίας ως και τους ...ψεκασμούς ...

To AfD δεν δημιουργήθηκε από το προσφυγικό

Το κόμμα Alternative für Deutschland εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις για τις ερχόμενες κρατιδιακές εκλογές να φθάνει ποσοστό πάνω από το 12%.
  
Οι αναλύσεις, εντός και εκτός Γερμανίας, είναι συνεχείς για το φαινόμενο. Φαίνεται δε, ότι κάποιοι τείνουν να  καταλήξουν  στην εκδοχή, που θέλει το AfD να ταυτίζεται ως κόμμα με την ανησυχία για τις εξελίξεις από το προσφυγικό και ότι εκφράζει τις αγωνίες των πολιτών. Στην ουσία  όμως, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα καθαρά ρατσιστικό κόμμα με πολλές θέσεις, που άνετα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ότι στηρίζονται σε φασιστικό υπόβαθρο.
  
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι το AfD βρήκε χώρο και δημιουργήθηκε όταν τάχθηκε ενάντια στην οικονομική υποστήριξη της χώρας μας, με την επιχειρηματολογία της BILD. Οι τότε δηλώσεις στελεχών του κόμματος ήταν, πολλές φορές, τουλάχιστον υποτιμητικές για τη χώρα μας.
  
Στη συνέχεια – και πολύ πριν ξεσπάσει το ρεύμα των προσφύγων – συντάχθηκε με την ξενοφοβική και ρατσιστική οργάνωση PEGIDA.
  
Το AfD, το αδερφό κόμμα των ΑΝΕΛ  του Καμμένου (στην ίδια ομάδα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου) δεν κάνει τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από ότι κάνουν τα φασιστικά κόμματα. Χρησιμοποιεί κοινωνικές ανησυχίες και κοινωνικές κρίσεις για να προσελκύσει πολίτες.

Συνεπώς, όσα προβλήματα και να προκύπτουν από την προσφυγική κρίση, η ταύτιση με τις απόψεις του AfD είναι απλά ταύτιση με ένα ακροδεξιό, ρατσιστικό και ξενοφοβικό κόμμα.

Ο Λαζοπουλισμός δεν ξεκίνησε χθες

Αντιδράσεις ξεσήκωσε η ρατσιστική "ατάκα" του Λαζόπουλου για τα άτομα με αναπηρία.  Και βέβαια, ο Λαζόπουλος σχολίαζε τον Σοιμπλε, όπως δεν δίστασε να αποσαφηνίσει με  δήλωσή του, μετά τις έντονες αντιδράσεις.

Αλλά τι σημαίνει αυτό; Ότι ανεχόμαστε ένα προσβλητικό σχόλιο όταν αφορά έναν άνθρωπο σε θέση εξουσίας, ενώ το καταδικάζουμε όταν αφορά άλλους;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική του Σόιμπλε είναι βασισμένη σε μια νεοφιλελεύθερη ιδεολογία σκληρής λιτότητας. Η άσκηση εξίσου σκληρής κριτικής στις θέσεις του είναι αυτονόητη. Η ταύτιση όμως της αναπηρίας του με την πολιτική ξεπερνά το όριο της "κριτικής" ή της "σάτιρας" ακόμη και της σάτιρας "αλά Λαζόπουλο".

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Λαζόπουλος στο όνομα της σάτιρας προσπαθεί να προσβάλει ανθρώπους να τους γελοιοποιήσει και -όχι λίγες φορές -να τους στοχοποιήσει.

Όμως, αυτά τα κάνει χρόνια τώρα. Η αλαζονεία της υψηλής του ακροαματικότητας τον έχει οδηγήσει, όπως όλα δείχνουν, να έχει ξεπεράσει κάθε όριο στοιχειώδους κοινωνικών κανόνων.

Χρησιμοποιεί την εξουσία που του δίνει η τηλεοπτική εικόνα για να κάνει κομματική πολιτική πιστεύοντας ότι επειδή το καλύπτει με τη σάτιρα θα το αποδεχτεί ολόκληρη η κοινωνία.

Μια καθαρά φασιστικής νοοτροπίας συμπεριφορά.

Και τώρα, αντί να σιωπήσει ή απλά να ζητήσει συγνώμη, βγήκε να διευκρινίσει ότι αναφέρεται σε συγκεκριμένο άτομο και δεν εννοεί όλους.

Ο φοβερός επαναστάτης και ιδεολόγος της "αριστεράς" μας διευκρίνισε ότι τελικά δεν έκανε σάτιρα, αλλά ότι όσα είπε αφορούσαν αποκλειστικά τον Σόιμπλε.

Δηλαδή, είναι τόσο δημοκράτης όσο ένας Χρυσαυγίτης που επειδή έκανε like σε ένα έγχρωμο παιδάκι στο facebook διεκδικεί τον τίτλο του αντιρατσιστή.

Αλλά και το κομμάτι της κοινωνίας που έδειξε να ξαφνιάστηκε προκαλεί εντύπωση.

Αντιμετώπιζε τον Λαζόπουλο ως σταρ της σάτιρας με περγαμηνές διεθνούς αστέρα. Προφανώς, βολεύονταν κάποιοι γιατί λοιδορούσε και λασπολογούσε τους "άλλους".

Τον "αέρα"  στο νέο παραλήρημα του Λαζόπουλου το έδωσε η ίδια η κοινωνία. Αυτή, δυστυχώς, είναι αλήθεια. Είτε επικροτώντας τον είτε μη διαμαρτυρόμενη.

Ο Λαζόπουλος είναι μέρος των διαφόρων δυνάμεων που τρέφονται από τη βία, τη λασπολογία, τον φανατισμό, τον λαϊκισμό και κυρίως, των δυνάμεων που δεν αντιλαμβάνονται (;) τι θα ακολουθήσει με την κατάρρευση όλων των δημοκρατικών θεσμών της κοινωνίας.

Σίγουρα, μέσα στη δίνη των όσων βιώνουμε καθημερινά αναζητούμε το γέλιο...κάποιον να ρίξουμε το βάρος...

Μήπως είναι καιρός να αντισταθούμε και να ξαναβρούμε την αισθητική ποιότητα στη ζωή μας;

Μήπως να στοχεύουμε στην ανατροπή των επαίσχυντων πολιτικών κι όχι στην φυσική κατάσταση την οποία βρίσκονται οι ασκούντες αυτές;

Μήπως. τελικά. να αναλάβουμε την ευθύνη μας ως πολίτες; Να αποφεύγουμε να κλείνουμε με τα αυτοκίνητά μας τα περάσματα των αμαξιδίων στο δρόμο;

Μήπως να θέσουμε  ως όριο το σεβασμό στο πρόσωπο του διπλανού μας;  

ΥΓ1 Για σκεφτείτε ο Τσίπρας να μην δώσει άδεια στον Alpha. Πολύ πιθανό στις προϋποθέσεις να δοθεί άδεια σε τηλεοπτικό κανάλι θα είναι να προβάλει και την εκπομπή του "συντρόφου του"

ΥΓ2 Δεν μπορούμε να μην χαιρετήσουμε την γενναία απάντηση  του προέδρου της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία, κ Βαρδακαστάνη: " Ως ανάπηρος πρέπει να υπερασπιστώ τα δικαιώματα Σόιμπλε παρότι διαφωνώ με τις πολιτικές του".

Πόση δημοκρατία περιέχει το σχέδιο της Κυβέρνησης για τα ΜΜΕ;

 

  Παραβλέποντας την υπερβολική ευαισθησία που ξαφνικά απέκτησαν διάφοροι με τα ΜΜΕ, ευαισθησία που όμως, δεν είχαν όταν τα ίδια ΜΜΕ και δημοσιογράφοι χλεύαζαν άλλους, πολιτικούς τους αντίπαλους 
     Tις προάλλες, λοιπόν, η Κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ανακοίνωσε ότι στον "αγώνα" ενάντια στην ολιγαρχία και τα συμφέροντα θα επιτρέψει μέχρι 4-5 τηλεοπτικά κανάλια να έχουν εθνική εμβέλεια.
    Και βέβαια μπορεί κανείς να εκτιμήσει ότι αυτό αποτελεί όντως μια θετική απόφαση.
    Αν καταγράψουμε όμως μερικά απλά ερωτήματα, βλέπουμε ότι όχι μόνο δεν είναι στην σωστή κατεύθυνση, αλλά ότι η κυβερνητική εξαγγελία πολύ εύκολα μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική παρέμβαση στην ελευθερία του τύπου και άρα, στη ίδια την Δημοκρατία.
    Με ποια κριτήρια η Κυβέρνηση αποφασίζει τον αριθμό 4 ή 5 ;  Όταν οι σημερινοί τηλεοπτικοί σταθμοί εθνικής εμβέλειας είναι 8, πόσο αντικειμενικοί πληροφόρηση θα προσφέρουν οι 4/5 ιδιωτικοί που θα επιλεγούν και με ποια κριτήρια;
    Αν η κυβέρνηση ήθελε πράγματι να προχωρήσει σε μια τακτοποίηση των ανοιχτών θεμάτων σχετικά με τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια μπορούσε απλά να θέσει το πλαίσιο και να χορηγήσει ελεύθερα άδειες.
    Μάλιστα, αυτό θα μπορούσε να το θεσμοθετήσει το Ε.Σ.Ρ. που είναι ανεξάρτητη αρχή με κατοχυρωμένες συνταγματικά αρμοδιότητες, χωρίς κυβερνητική ανάμιξη.
    Οι μόνοι τηλεοπτικοί σταθμοί από τους υπάρχοντες που δεν θα έπαιρναν παράταση θα ήταν όσοι χρωστούν στο δημόσιο ή τέλος πάντων, όσοι δεν ακολουθούν με συνέπεια ρυθμίσεις αποπληρωμής των χρεών τους. Ρυθμίσεις που είναι ίδιες για όλες τις αντίστοιχες επιχειρήσεις. 
    Είναι επίσης γεγονός ότι όσο καθυστερεί τη διαδικασία η κυβέρνηση κρατά σε ομηρία τα τηλεοπτικά κανάλια και αυτό σαφώς όχι από ανικανότητα διαχείρισης της κατάστασης, αλλά μάλλον ως σχέδιο φίμωσης της ελευθερίας των ΜΜΕ.
     
    Υ.Γ. Βέβαια πόσο εμπιστοσύνη μπορεί να έχει κανείς σε μια κυβέρνηση της οποίας ο βασικός συνέταιρος, ο Καμμένος, πριν λίγους μήνες έλεγε ότι έπρεπε να ανατιναχτεί τηλεοπτικό κανάλι που εδρεύει στον Πειραιά. 

Το "ηθικό πλεονέκτημα" του Πρωθυπουργού και το Νταβός

Στο Νταβός έγινε – σύμφωνα με τα ΜΜΕ – αναφορά στις ικανότητες του Έλληνα Πρωθυπουργού όσον αφορά τη σύλληψη των οικονομικών δεδομένων και κανόνων.

Το γεγονός ότι αποκαλούν τον έλληνα Πρωθυπουργό «ανόητο» έστω στα οικονομικά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περιορίζει την ενόχληση του καθενός μας, ανεξάρτητα αν ήταν επιλογή μας ή όχι στις εθνικές εκλογές. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός προτιμήθηκε από τους περισσότερους Έλληνες πολίτες και ως θεσμική ιδιότητα εκπροσωπεί τη χώρα μας.

Εδώ όμως, δυστυχώς για τον Αλέξη Τσίπρα, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα γνωστό σύνθημα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περί «ηθικού πλεονεκτήματος» το οποίο για άλλη μια φορά καταρρέει.

Γιατί ακριβώς η «αριστερά» ήταν που έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια να διαφοροποιείται από την λαϊκή δεξιά και την ακροδεξιά. Έτσι σήμερα θα μπορούσε να στηρίξει πάνω σ αυτή ακριβώς την πολιτική της ηθικής τις επιλογές και αποφάσεις.

Όμως ο Τσίπρας ήταν που δεν αντέδρασε όταν κυκλοφορούσαν στα ΜΜΕ αντίστοιχες δηλώσεις του Σαρκοζί για τον Γ. Παπανδρέου και οι δικοί του συνεργάτες, συγκυβερνήτες και υποστηρικτές ήταν που το πρόβαλαν ως «είδηση».

Αν ο Τσίπρας και συν αυτό προστάτευαν τους θεσμούς σήμερα δεν θα τα έβρισκε όλα μπροστά του.  Γιατί  τι θα μπορεί να απαντήσει σήμερα στον πολίτη που φωνάζει το σύνθημα «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»; Μήπως ότι άλλαξαν πλέον μέσα οι εργαζόμενοι (Βουλευτές) και δεν είναι άλλο μπουρδέλο ;

Φυσικά και το λιγότερο που μας απασχολεί είναι αν ο Τσίπρας βρεθεί αντιμέτωπος με τον υπέρμετρο λαϊκισμό του και της ακραίας διχαστικής πολιτικής του της περασμένης 5εταίας.

Αυτό που μας ανησυχεί είναι η πολιτική «νομιμοποίηση» της κατάρρευσης των θεσμών της Δημοκρατίας.

ΥΓ. Βέβαια θα αναρωτηθεί κάποιος είναι δυνατόν να μιλάς για «ηθικό πλεονέκτημα» και να συγκυβερνάς με τον Καμμένο ;

Του Γρηγοράκου το … ανάγνωσμα

Εύκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί υπερβολικό να σχολιάσει κανείς τις δηλώσεις ενός απλού βουλευτή, όπως είναι ο Γρηγοράκος.

Επειδή όμως οι «λογικές» Γρηγοράκου – ιδιαίτερα από τότε που εκδηλώθηκε η δημοσιονομική κρίση- επηρεάζουν καθοριστικά την πορεία ενός πολιτικού χώρου, αξίζει νομίζουμε μια μικρή επισήμανση, με δυο – τρεις αναφορές.

Ο Γρηγοράκος είναι η περίπτωση του πολιτευτή που ταυτίζεται απόλυτα με τους όρους της πολιτικής υποκρισίας και διχαστικής λειτουργίας.

Είναι αυτός που δυσκολεύτηκε να κατανοήσει την αναγκαιότητα του «μεσοπρόθεσμου» το 2011, αλλά κατανόησε – από ότι έδειξαν τα γεγονότα – τα μνημόνια 2 και 3.

Είναι αυτός που χαρακτήριζε «ανερμάτιστες τις πολιτικές κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου», αλλά δεν είχε ενστάσεις να γίνει Υπουργός υπό τον Σαμαρά, του οποίου τις πολιτικές μάλλον δεν θεωρούσε «ανερμάτιστες».

Τον Αύγουστο του 2015, όταν διαφαινόταν μια εκλογική συνεργασία ΠΑΣΟΚ / ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ έσπευσε να εκφραστεί αρνητικά, προφανώς να στείλει μήνυμα στην νέα Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή στην ουσία να εκβιάσει. Ναι, ο Γρηγοράκος εκφράζοντας προφανώς κάποια γνωστά στελέχη έβαλε τους «όρους του». Ήταν, δηλαδή, για τον Γρηγοράκο και την παρέα του προτιμότερο να αναδειχτεί η Χρυσή Αυγή 3ο κόμμα, παρά στη Βουλή να αναδειχθεί 3η δύναμη η «Συμπαράταξη» και ανάμεσα στους βουλευτές της τον Παπανδρέου.

Τέλος, μετά την εκλογή του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας προχωρά σε μια ακόμη κίνηση «συσπείρωσης» του ΠΑΣΟΚ. Είπε λίγο πολύ ότι θα ήταν δικαιολογημένο να προσχωρήσουν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στην ΝΔ.  

Και το θέμα δεν είναι, όπως αρκετοί βιάστηκαν να επισημάνουν, ότι κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ είναι «δεξιοί». Γιατί τότε τα πράγματα θα ήταν απλά, αφού ο καθένας θα έβρισκε αργά ή γρήγορα το χώρο του. Η λογική που εκφράζει ο Γρηγοράκος είναι μια λογική απόλυτου οπορτουνισμού, μια λογική  «προσωπικού βολέματος», μια λογική που θέλει μόνιμα να τάσσεσαι με εκείνο που κάθε φορά «τραβάει», ώστε να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Μόνο που με αυτά τα «χαρίσματα» δεν μπορείς να δημιουργήσεις ούτε ενότητα στον πολιτικό σου χώρο, ούτε πολύ περισσότερο να θέσεις προϋποθέσεις για τη δημιουργία της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.

Αλλά καθώς ουδέν κακό αμιγές καλού, ίσως αυτή να είναι η "τελευταία παράσταση" Γρηγοράκου.

ΥΓ Το ότι σήμερα ο  εν λόγω βουλευτής επανήλθε για να εξηγήσει ότι η Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησε λάθος έκφραση (άβυσσος) και να ζητήσει συνέδριο, επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά με τα οποία φειδωλά τον περιγράφουμε.

Τελικά, τι αποτελεί "σωστή κριτική" στον Τσίπρα και στο ΣΥΡΙΖΑ;

Ο Τσίπρας και η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δέχεται κριτική από ένα μέρος της κοινωνίας (εκτός από τα κόμματα)  βασισμένη σε διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Από την μια πλευρά είναι οι πολίτες που πίστεψαν στο πρόγραμμα της «Θεσσαλονίκης» και ήθελαν να φθάσει την αντιπαράθεση με την ΕΕ στα άκρα. Αν και στο σημείο αυτό υπάρχει μια αντίφαση, καθώς  οι πολίτες αυτοί δεν επέλεξαν στις  εκλογές του Σεπτεμβρίου το κόμμα του Λαφαζάνη που ήταν υπέρ της σύγκρουσης με την τρόικα, αλλά κυρίως, την αποχή.
Η πλευρά αυτή, που είναι και η πλειοψηφία, «χρεώνει» στον Τσίπρα την μετατροπή του «όχι» του δημοψηφίσματος στο «ναι» της συμφωνίας με τους εταίρους.

Η άλλη πλευρά που ασκεί κριτική και που, προς το παρών τουλάχιστον, αποτελεί μειοψηφία, χρεώνει στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ την καθυστέρηση επί 6 χρόνια των μεταρρυθμίσεων, με «συνθήματα» που δεν είχαν εφαρμογή, με αποτέλεσμα στην ουσία να παρατείνει την κρίση και να φέρει σκληρότερα μέτρα. Με απλά λόγια, ο Τσίπρα άφηνε την κοινωνία να πιστεύει ότι υπήρχε άλλος δρόμος. Ένας δρόμος που εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε τουλάχιστον ότι δεν υπήρχε, αφού δεν τον ακολούθησε, τελικά, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το σίγουρο είναι ότι ταμείο γίνεται πάντα στο τέλος. Όταν δηλαδή με νηφαλιότητα και χωρίς πίεση θα κρίνει η ιστορία την 8ετία που πέρασε.

Το μεγάλο ερώτημα για το μέλλον της χώρας, όμως, είναι αν έκλεισε ο κύκλος ή αν θα δοκιμαστούν και άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί …απλά και μόνο γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι η «εθνική υπερηφάνεια» μπορεί να θριαμβεύσει πάνω στους δανειστές, ακόμη και με την…Χρυσή Αυγή.