Σχόλιο με αφορμή την χθεσινή εκπομπή ZIB 2 στο αυστριακό τηλεοπτικό κανάλι ORF για το προσφυγικό

Δεν ανήκουμε στην κατηγορία εκείνων που θεωρούν ότι έχει συνωμοτήσει ολόκληρος ο πλανήτης εναντίον της χώρας και του λαού μας ούτε ότι για όλα ευθύνονται οι «άλλοι» (είτε εντός είτε εκτός συνόρων). Χθες όμως παρακολουθώντας την εκπομπή ZIB 2 στο αυστριακό κανάλι ORF μας γεννήθηκαν δυο απορίες.
Η πρώτη, αφορά το γεγονός ότι ο δημοσιογράφος αναφέρθηκε στο χρόνο της διαδρομής (μια ώρα) από τα παράλια της Τουρκίας ως τη Λέσβο. Αναρωτηθήκαμε, λοιπόν, αφού γνωρίζουν από πού (έστω στο περίπου) φεύγουν οι πρόσφυγες,  γιατί δεν τους σταματούν εκεί ;
Το δεύτερο και πιο σημαντικό ερώτημα. Τι ακριβώς περιμένουν από την ελληνική πλευρά οι Ευρωπαίοι, να βλέπει τις βάρκες να θαλασσοδέρνονται και να τις σταματούν μέσα στη θάλασσα για να επιστρέψουν πίσω στην Τουρκία; Αυτό φαίνεται ότι πρότεινε ο Βέλγος υπουργός στον Έλληνα ομόλογο του. "Πνίξτε τους γιατί φοβόμαστε"

Το "ηθικό πλεονέκτημα" του Πρωθυπουργού και το Νταβός

Στο Νταβός έγινε – σύμφωνα με τα ΜΜΕ – αναφορά στις ικανότητες του Έλληνα Πρωθυπουργού όσον αφορά τη σύλληψη των οικονομικών δεδομένων και κανόνων.

Το γεγονός ότι αποκαλούν τον έλληνα Πρωθυπουργό «ανόητο» έστω στα οικονομικά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περιορίζει την ενόχληση του καθενός μας, ανεξάρτητα αν ήταν επιλογή μας ή όχι στις εθνικές εκλογές. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός προτιμήθηκε από τους περισσότερους Έλληνες πολίτες και ως θεσμική ιδιότητα εκπροσωπεί τη χώρα μας.

Εδώ όμως, δυστυχώς για τον Αλέξη Τσίπρα, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα γνωστό σύνθημα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περί «ηθικού πλεονεκτήματος» το οποίο για άλλη μια φορά καταρρέει.

Γιατί ακριβώς η «αριστερά» ήταν που έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια να διαφοροποιείται από την λαϊκή δεξιά και την ακροδεξιά. Έτσι σήμερα θα μπορούσε να στηρίξει πάνω σ αυτή ακριβώς την πολιτική της ηθικής τις επιλογές και αποφάσεις.

Όμως ο Τσίπρας ήταν που δεν αντέδρασε όταν κυκλοφορούσαν στα ΜΜΕ αντίστοιχες δηλώσεις του Σαρκοζί για τον Γ. Παπανδρέου και οι δικοί του συνεργάτες, συγκυβερνήτες και υποστηρικτές ήταν που το πρόβαλαν ως «είδηση».

Αν ο Τσίπρας και συν αυτό προστάτευαν τους θεσμούς σήμερα δεν θα τα έβρισκε όλα μπροστά του.  Γιατί  τι θα μπορεί να απαντήσει σήμερα στον πολίτη που φωνάζει το σύνθημα «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»; Μήπως ότι άλλαξαν πλέον μέσα οι εργαζόμενοι (Βουλευτές) και δεν είναι άλλο μπουρδέλο ;

Φυσικά και το λιγότερο που μας απασχολεί είναι αν ο Τσίπρας βρεθεί αντιμέτωπος με τον υπέρμετρο λαϊκισμό του και της ακραίας διχαστικής πολιτικής του της περασμένης 5εταίας.

Αυτό που μας ανησυχεί είναι η πολιτική «νομιμοποίηση» της κατάρρευσης των θεσμών της Δημοκρατίας.

ΥΓ. Βέβαια θα αναρωτηθεί κάποιος είναι δυνατόν να μιλάς για «ηθικό πλεονέκτημα» και να συγκυβερνάς με τον Καμμένο ;

Του Γρηγοράκου το … ανάγνωσμα

Εύκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί υπερβολικό να σχολιάσει κανείς τις δηλώσεις ενός απλού βουλευτή, όπως είναι ο Γρηγοράκος.

Επειδή όμως οι «λογικές» Γρηγοράκου – ιδιαίτερα από τότε που εκδηλώθηκε η δημοσιονομική κρίση- επηρεάζουν καθοριστικά την πορεία ενός πολιτικού χώρου, αξίζει νομίζουμε μια μικρή επισήμανση, με δυο – τρεις αναφορές.

Ο Γρηγοράκος είναι η περίπτωση του πολιτευτή που ταυτίζεται απόλυτα με τους όρους της πολιτικής υποκρισίας και διχαστικής λειτουργίας.

Είναι αυτός που δυσκολεύτηκε να κατανοήσει την αναγκαιότητα του «μεσοπρόθεσμου» το 2011, αλλά κατανόησε – από ότι έδειξαν τα γεγονότα – τα μνημόνια 2 και 3.

Είναι αυτός που χαρακτήριζε «ανερμάτιστες τις πολιτικές κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου», αλλά δεν είχε ενστάσεις να γίνει Υπουργός υπό τον Σαμαρά, του οποίου τις πολιτικές μάλλον δεν θεωρούσε «ανερμάτιστες».

Τον Αύγουστο του 2015, όταν διαφαινόταν μια εκλογική συνεργασία ΠΑΣΟΚ / ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ έσπευσε να εκφραστεί αρνητικά, προφανώς να στείλει μήνυμα στην νέα Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή στην ουσία να εκβιάσει. Ναι, ο Γρηγοράκος εκφράζοντας προφανώς κάποια γνωστά στελέχη έβαλε τους «όρους του». Ήταν, δηλαδή, για τον Γρηγοράκο και την παρέα του προτιμότερο να αναδειχτεί η Χρυσή Αυγή 3ο κόμμα, παρά στη Βουλή να αναδειχθεί 3η δύναμη η «Συμπαράταξη» και ανάμεσα στους βουλευτές της τον Παπανδρέου.

Τέλος, μετά την εκλογή του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας προχωρά σε μια ακόμη κίνηση «συσπείρωσης» του ΠΑΣΟΚ. Είπε λίγο πολύ ότι θα ήταν δικαιολογημένο να προσχωρήσουν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στην ΝΔ.  

Και το θέμα δεν είναι, όπως αρκετοί βιάστηκαν να επισημάνουν, ότι κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ είναι «δεξιοί». Γιατί τότε τα πράγματα θα ήταν απλά, αφού ο καθένας θα έβρισκε αργά ή γρήγορα το χώρο του. Η λογική που εκφράζει ο Γρηγοράκος είναι μια λογική απόλυτου οπορτουνισμού, μια λογική  «προσωπικού βολέματος», μια λογική που θέλει μόνιμα να τάσσεσαι με εκείνο που κάθε φορά «τραβάει», ώστε να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Μόνο που με αυτά τα «χαρίσματα» δεν μπορείς να δημιουργήσεις ούτε ενότητα στον πολιτικό σου χώρο, ούτε πολύ περισσότερο να θέσεις προϋποθέσεις για τη δημιουργία της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.

Αλλά καθώς ουδέν κακό αμιγές καλού, ίσως αυτή να είναι η "τελευταία παράσταση" Γρηγοράκου.

ΥΓ Το ότι σήμερα ο  εν λόγω βουλευτής επανήλθε για να εξηγήσει ότι η Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησε λάθος έκφραση (άβυσσος) και να ζητήσει συνέδριο, επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά με τα οποία φειδωλά τον περιγράφουμε.

Πρόσκληση

Αγαπητοί φίλοι καλή χρονιά με υγεία,

θα ήθελα να καλέσω τις φίλες και τους φίλους που ζουν στο Μόναχο και στα περίχωρα να συμμετέχουν και να βοηθήσουν στην επιτυχία της κοινής εκδήλωσης φορέων του Μονάχου που σαν σκοπό έχει την στήριξη του κοινωφελούς οργανισμού ,,η κιβωτός του κόσμου" που θα πραγματοποιηθεί στις 31 Ιανουαρίου στο Μόναχο.

http://doryforos-europa.blogspot.de/2016/01/blog-post_2.html

Τελικά, τι αποτελεί "σωστή κριτική" στον Τσίπρα και στο ΣΥΡΙΖΑ;

Ο Τσίπρας και η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δέχεται κριτική από ένα μέρος της κοινωνίας (εκτός από τα κόμματα)  βασισμένη σε διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Από την μια πλευρά είναι οι πολίτες που πίστεψαν στο πρόγραμμα της «Θεσσαλονίκης» και ήθελαν να φθάσει την αντιπαράθεση με την ΕΕ στα άκρα. Αν και στο σημείο αυτό υπάρχει μια αντίφαση, καθώς  οι πολίτες αυτοί δεν επέλεξαν στις  εκλογές του Σεπτεμβρίου το κόμμα του Λαφαζάνη που ήταν υπέρ της σύγκρουσης με την τρόικα, αλλά κυρίως, την αποχή.
Η πλευρά αυτή, που είναι και η πλειοψηφία, «χρεώνει» στον Τσίπρα την μετατροπή του «όχι» του δημοψηφίσματος στο «ναι» της συμφωνίας με τους εταίρους.

Η άλλη πλευρά που ασκεί κριτική και που, προς το παρών τουλάχιστον, αποτελεί μειοψηφία, χρεώνει στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ την καθυστέρηση επί 6 χρόνια των μεταρρυθμίσεων, με «συνθήματα» που δεν είχαν εφαρμογή, με αποτέλεσμα στην ουσία να παρατείνει την κρίση και να φέρει σκληρότερα μέτρα. Με απλά λόγια, ο Τσίπρα άφηνε την κοινωνία να πιστεύει ότι υπήρχε άλλος δρόμος. Ένας δρόμος που εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε τουλάχιστον ότι δεν υπήρχε, αφού δεν τον ακολούθησε, τελικά, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το σίγουρο είναι ότι ταμείο γίνεται πάντα στο τέλος. Όταν δηλαδή με νηφαλιότητα και χωρίς πίεση θα κρίνει η ιστορία την 8ετία που πέρασε.

Το μεγάλο ερώτημα για το μέλλον της χώρας, όμως, είναι αν έκλεισε ο κύκλος ή αν θα δοκιμαστούν και άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί …απλά και μόνο γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι η «εθνική υπερηφάνεια» μπορεί να θριαμβεύσει πάνω στους δανειστές, ακόμη και με την…Χρυσή Αυγή.

Αυτά τα Χριστούγεννα....

Ας αρνηθούμε στο να συνηθίσουμε την εικόνα και την είδηση για χαμένες ψυχές στις θάλασσες.
Ας μην είναι παροδικές  οι αντιδράσεις μας όταν αντικρίζουμε στα παιδικά μάτια τον φόβο του θανάτου και την αγωνία της επιβίωσης ...

Μεταρρυθμίσεις...όταν οι πολέμιοι διεκδικούν την πατρότητα!

Με αφορμή την πρόσφατη δήλωση του πρώην Πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις, επανήλθε για ακόμη μια φορά στη δημόσια συζήτηση το θέμα των «μεταρρυθμίσεων».

Μια έννοια που έχει πραγματικά κακοποιηθεί την τελευταία πενταετία στη χώρα μας. Είτε από αυτούς που την έχουν στιγματίσει ως αποκλειστικά «νεοφιλελεύθερη επιλογή» και αντιτίθενται σε κάθε τι το οποίο αλλάζει κάτι στη δημόσια ζωή και τη διοίκηση της χώρας, είτε βέβαια από αυτούς που διατείνονται ότι προχώρησαν σε μεταρρυθμίσεις επικαλούμενοι μόνο κάποιες αυτονόητες διοικητικές πράξεις.

Ο Αντώνης Σαμαράς, είναι αλήθεια, ότι ως Πρωθυπουργός δεν έχει να παρουσιάσει καμία μεταρρύθμιση. Αυτό δεν το υποστηρίζουμε "αντιπολιτευτικά", αλλά το έχει παραδεχθεί ο ίδιος. Όταν προεκλογικά σε συνέντευξή στην ΕΡΤ του ζητήθηκε από τους δημοσιογράφους μια μεταρρύθμιση που έκανε, εκείνος ανέφερε την..... ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Μόνο που η ηλεκτρονική συνταγογράφηση ήταν έργο της προηγούμενης Κυβέρνησης, δηλ. της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ επί Γ. Παπανδρέου. 

Ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του, από την άλλη, μέχρι σήμερα όχι μόνο δεν έχουν υλοποιήσει καμία μεταρρύθμιση, αλλά δεν έχουν ούτε καν εξαγγείλει και κάποια.Και προκειμένου να συμφωνήσουμε όλοι στην έννοια της "μεταρρύθμισης" πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν θεωρείται ως μεταρρύθμιση π.χ. η εγκύκλιος της υποχρεωτικής έκδοσης απόδειξης των καταστημάτων, ούτε η υποχρέωση κάρτας εισόδου στην εργασία. 

Μεταρρύθμιση είναι η αναμόρφωση , η εφαρμογή μεθόδων προκειμένου να αναδιαρθρωθεί μια θεσμική κρατική λειτουργία και με την αλλαγή να εξυπηρετεί την κοινωνία και την πολιτεία και όχι άλλου είδους συμφέροντα. 

Μεταρρύθμιση ήταν τη δεκαετία του 80 το ΕΣΥ, που παρείχε ιατρική φροντίδα σε όλους τους πολίτες, μεταρρύθμιση ήταν την δεκαετία του 90 η θεσμοθέτηση του ΑΣΕΠ, που ήρθε να βάλει (σε μεγάλο βαθμό) τον τερματισμό στην πελατειοκρατία, μεταρρύθμιση ήταν τα ΚΕΠ, που βοήθησαν στην απλούστευση των διαδικασιών της γραφειοκρατίας και στην καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών. 

Τα χρόνια που εκδηλώθηκε η κρίση, όσο και να μην θέλουν να το παραδεχτούν πολλοί, οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις έγιναν στην διετία 2009-2011, με κυρίαρχο στόχο την αντιμετώπιση της διαφθοράς. Η «Διαύγεια», η «ηλεκτρονική διακυβέρνηση» ήταν μερικές από τις μεταρρυθμίσεις στη δημόσια ζωή που εξυπηρέτησαν τον στόχο της Διαφάνειας. Ο «Καλλικράτης» ήταν, επίσης, όπως τη δεκαετία του 90  ο «Καποδίστριας», μια μεταρρύθμιση για την τοπική αυτοδιοίκηση. Το ζητούμενο πάντα είναι αυτό που θεσμοθετεί  μια κυβέρνηση να αποτελεί σχεδιασμό με στόχο να κάνει το ίδιο το κράτος περισσότερο λειτουργικό και αποτελεσματικό, να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του πολίτη και προπάντων, να σχεδιάσει τις ανάγκες που θα προκύψουν με το χρόνο. Έτσι ο νόμος, που επίσης ψηφίστηκε στη διετία που προαναφέραμε, για την ενεργειακή αναβάθμιση των κτηρίων για την  εξοικονόμηση ενέργειας αποτελεί μια ουσιαστική μεταρρύθμιση που προσβλέπει ιδιαίτερα στο μέλλον.

Οι «δανειστές» κατηγορούν την χώρα μας για έλλειψη διάθεσης να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις γιατί αυτές έρχονται σε κόντρα με συγκεκριμένα συμφέροντα, τα οποία οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν επιθυμούν ή φοβούνται να θίξουν. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της διανομής των εφημερίδων στην Αθήνα που είναι «κλειστό επάγγελμα».

Συνεπώς, το ερώτημα είναι εάν και ποιοι θέλουν πράγματι να προχωρήσουν σε ουσιαστικές αλλαγές και φυσικά, αν η πλειοψηφία της κοινωνίας είναι διατεθειμένη να συμβάλει στις αλλαγές ακόμη και αν αυτές θίξουν κάποια συμφέροντα.