Τελικά, τι αποτελεί "σωστή κριτική" στον Τσίπρα και στο ΣΥΡΙΖΑ;

Ο Τσίπρας και η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δέχεται κριτική από ένα μέρος της κοινωνίας (εκτός από τα κόμματα)  βασισμένη σε διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Από την μια πλευρά είναι οι πολίτες που πίστεψαν στο πρόγραμμα της «Θεσσαλονίκης» και ήθελαν να φθάσει την αντιπαράθεση με την ΕΕ στα άκρα. Αν και στο σημείο αυτό υπάρχει μια αντίφαση, καθώς  οι πολίτες αυτοί δεν επέλεξαν στις  εκλογές του Σεπτεμβρίου το κόμμα του Λαφαζάνη που ήταν υπέρ της σύγκρουσης με την τρόικα, αλλά κυρίως, την αποχή.
Η πλευρά αυτή, που είναι και η πλειοψηφία, «χρεώνει» στον Τσίπρα την μετατροπή του «όχι» του δημοψηφίσματος στο «ναι» της συμφωνίας με τους εταίρους.

Η άλλη πλευρά που ασκεί κριτική και που, προς το παρών τουλάχιστον, αποτελεί μειοψηφία, χρεώνει στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ την καθυστέρηση επί 6 χρόνια των μεταρρυθμίσεων, με «συνθήματα» που δεν είχαν εφαρμογή, με αποτέλεσμα στην ουσία να παρατείνει την κρίση και να φέρει σκληρότερα μέτρα. Με απλά λόγια, ο Τσίπρα άφηνε την κοινωνία να πιστεύει ότι υπήρχε άλλος δρόμος. Ένας δρόμος που εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε τουλάχιστον ότι δεν υπήρχε, αφού δεν τον ακολούθησε, τελικά, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το σίγουρο είναι ότι ταμείο γίνεται πάντα στο τέλος. Όταν δηλαδή με νηφαλιότητα και χωρίς πίεση θα κρίνει η ιστορία την 8ετία που πέρασε.

Το μεγάλο ερώτημα για το μέλλον της χώρας, όμως, είναι αν έκλεισε ο κύκλος ή αν θα δοκιμαστούν και άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί …απλά και μόνο γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι η «εθνική υπερηφάνεια» μπορεί να θριαμβεύσει πάνω στους δανειστές, ακόμη και με την…Χρυσή Αυγή.

Αυτά τα Χριστούγεννα....

Ας αρνηθούμε στο να συνηθίσουμε την εικόνα και την είδηση για χαμένες ψυχές στις θάλασσες.
Ας μην είναι παροδικές  οι αντιδράσεις μας όταν αντικρίζουμε στα παιδικά μάτια τον φόβο του θανάτου και την αγωνία της επιβίωσης ...

Μεταρρυθμίσεις...όταν οι πολέμιοι διεκδικούν την πατρότητα!

Με αφορμή την πρόσφατη δήλωση του πρώην Πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις, επανήλθε για ακόμη μια φορά στη δημόσια συζήτηση το θέμα των «μεταρρυθμίσεων».

Μια έννοια που έχει πραγματικά κακοποιηθεί την τελευταία πενταετία στη χώρα μας. Είτε από αυτούς που την έχουν στιγματίσει ως αποκλειστικά «νεοφιλελεύθερη επιλογή» και αντιτίθενται σε κάθε τι το οποίο αλλάζει κάτι στη δημόσια ζωή και τη διοίκηση της χώρας, είτε βέβαια από αυτούς που διατείνονται ότι προχώρησαν σε μεταρρυθμίσεις επικαλούμενοι μόνο κάποιες αυτονόητες διοικητικές πράξεις.

Ο Αντώνης Σαμαράς, είναι αλήθεια, ότι ως Πρωθυπουργός δεν έχει να παρουσιάσει καμία μεταρρύθμιση. Αυτό δεν το υποστηρίζουμε "αντιπολιτευτικά", αλλά το έχει παραδεχθεί ο ίδιος. Όταν προεκλογικά σε συνέντευξή στην ΕΡΤ του ζητήθηκε από τους δημοσιογράφους μια μεταρρύθμιση που έκανε, εκείνος ανέφερε την..... ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Μόνο που η ηλεκτρονική συνταγογράφηση ήταν έργο της προηγούμενης Κυβέρνησης, δηλ. της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ επί Γ. Παπανδρέου. 

Ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του, από την άλλη, μέχρι σήμερα όχι μόνο δεν έχουν υλοποιήσει καμία μεταρρύθμιση, αλλά δεν έχουν ούτε καν εξαγγείλει και κάποια.Και προκειμένου να συμφωνήσουμε όλοι στην έννοια της "μεταρρύθμισης" πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν θεωρείται ως μεταρρύθμιση π.χ. η εγκύκλιος της υποχρεωτικής έκδοσης απόδειξης των καταστημάτων, ούτε η υποχρέωση κάρτας εισόδου στην εργασία. 

Μεταρρύθμιση είναι η αναμόρφωση , η εφαρμογή μεθόδων προκειμένου να αναδιαρθρωθεί μια θεσμική κρατική λειτουργία και με την αλλαγή να εξυπηρετεί την κοινωνία και την πολιτεία και όχι άλλου είδους συμφέροντα. 

Μεταρρύθμιση ήταν τη δεκαετία του 80 το ΕΣΥ, που παρείχε ιατρική φροντίδα σε όλους τους πολίτες, μεταρρύθμιση ήταν την δεκαετία του 90 η θεσμοθέτηση του ΑΣΕΠ, που ήρθε να βάλει (σε μεγάλο βαθμό) τον τερματισμό στην πελατειοκρατία, μεταρρύθμιση ήταν τα ΚΕΠ, που βοήθησαν στην απλούστευση των διαδικασιών της γραφειοκρατίας και στην καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών. 

Τα χρόνια που εκδηλώθηκε η κρίση, όσο και να μην θέλουν να το παραδεχτούν πολλοί, οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις έγιναν στην διετία 2009-2011, με κυρίαρχο στόχο την αντιμετώπιση της διαφθοράς. Η «Διαύγεια», η «ηλεκτρονική διακυβέρνηση» ήταν μερικές από τις μεταρρυθμίσεις στη δημόσια ζωή που εξυπηρέτησαν τον στόχο της Διαφάνειας. Ο «Καλλικράτης» ήταν, επίσης, όπως τη δεκαετία του 90  ο «Καποδίστριας», μια μεταρρύθμιση για την τοπική αυτοδιοίκηση. Το ζητούμενο πάντα είναι αυτό που θεσμοθετεί  μια κυβέρνηση να αποτελεί σχεδιασμό με στόχο να κάνει το ίδιο το κράτος περισσότερο λειτουργικό και αποτελεσματικό, να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του πολίτη και προπάντων, να σχεδιάσει τις ανάγκες που θα προκύψουν με το χρόνο. Έτσι ο νόμος, που επίσης ψηφίστηκε στη διετία που προαναφέραμε, για την ενεργειακή αναβάθμιση των κτηρίων για την  εξοικονόμηση ενέργειας αποτελεί μια ουσιαστική μεταρρύθμιση που προσβλέπει ιδιαίτερα στο μέλλον.

Οι «δανειστές» κατηγορούν την χώρα μας για έλλειψη διάθεσης να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις γιατί αυτές έρχονται σε κόντρα με συγκεκριμένα συμφέροντα, τα οποία οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν επιθυμούν ή φοβούνται να θίξουν. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της διανομής των εφημερίδων στην Αθήνα που είναι «κλειστό επάγγελμα».

Συνεπώς, το ερώτημα είναι εάν και ποιοι θέλουν πράγματι να προχωρήσουν σε ουσιαστικές αλλαγές και φυσικά, αν η πλειοψηφία της κοινωνίας είναι διατεθειμένη να συμβάλει στις αλλαγές ακόμη και αν αυτές θίξουν κάποια συμφέροντα.

2011: Ο Παπανδρέου συγκαλεί το Συμβούλιο Αρχηγών

Ο Γιώργος Παπανδρέου εν όψη της κρισιμότητας της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας συγκάλεσε έκτακτη συνάντηση των αρχηγών κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Στην πρόσκληση ανταποκρίθηκαν άμεσα οι Σαμαράς, Παπαρήγα, Τσίπρας και Καρατζαφέρης.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε σοβαρό, υπεύθυνο και ενωτικό κλίμα ανάλογο της κρισιμότητας της κατάστασης. Συμφωνήθηκαν τα μέτρα και οι μεταρρυθμίσεις που θα παρουσιάσουν στους δανειστές, τις διαφωνίες τους με τα προτεινόμενα των δανειστών και τα ισοδύναμα.

Οι επιμέρους διαφωνίες λόγω των ιδεολογικών θέσεων του καθενός δεν στάθηκαν εμπόδια στην επιτυχία της συνάντησης.

Ο Σύριζα και το ΚΚΕ πίεσαν κατά την διαδικασία να είναι όσο το δυνατόν λιγότερα τα οριζόντια μέτρα σε ότι αφορά τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και να επανεξεταστούν τα μέτρα στον τομέα αυτό ώστε να μειωθούν οι εξ αντικειμένου αδικίες, ενώ δεσμεύτηκαν να παρουσιάσουν προτάσεις.

Σε κοινή ανακοίνωση των 5 κομμάτων και του Προέδρου της Δημοκρατίας τονίζεται η ανάγκη ενότητας και κοινωνικής συναίνεσης, έτσι ώστε να βγει η χώρα το συντομότερο δυνατόν  από τη δημοσιονομική κρίση.

Τρία χρόνια αργότερα, η Ελλάδα έχοντας ολοκληρώσει την ψήφιση και εφαρμογή των βασικών μεταρρυθμίσεων,  βγήκε και πάλι στις αγορές.

Σενάριο επιστημονικής φαντασίας; 

Απλές σκέψεις λόγω των ημερών...

Δεν μπορεί να υπάρχει η λέξη ,,αλλά,, στην καταδίκη της βίας.

Τουλάχιστον «περίεργη» μοιάζει η αλά καρτ αντιμετώπιση των φαινομένων της βίας και η κατά περίπτωση καταδίκη της.

Πως μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι κατά της βίας και φασιστικών πρακτικών όταν εξετάζει την βία με κριτήριο τον δράστη;

Μπορεί να είναι κάποιος, πραγματικά, ενάντια στη βία επειδή καταδικάζει την επίθεση του Κασιδιάρη στην Κανέλη, αλλά τον αφήνει αδιάφορο η επίθεση των «αγανακτισμένων»  φοιτητών στον Πάγκαλο ;

Μπορεί να είναι ενάντια στη βία όποιος καταδικάζει την επίθεση της αστυνομίας σε διαδηλωτές που θέλουν να «μπουκάρουν» στη Βουλή, αλλά όχι το κάψιμο της Marfin;

Πως μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι πράγματι ενάντια στη βία όταν καταδικάζει μεν την επίθεση στον Κουμουτσάκο, αλλά όχι την επίθεση των οπαδών της αθλητικής ομάδας που υποστηρίζει στο γήπεδο;

Είναι πράγματι κάποιος ενάντια στην αστυνομική βία όταν καταδικάζει την αδικαιολόγητη ή υπερβολική επίθεση της αστυνομίας στους διαδηλωτές αλλά δεν τον απασχολεί η επίθεση της αστυνομίας σε φιλάθλους απλά και μόνο επειδή είναι …Γερμανοί (Αλβανοί ή όποια μη φίλη εθνότητα);

Συνήθως, η κατά περίπτωση καταδίκη της βίας αναζητεί δικαιολογίες που συνοδεύουν την πρόταση απαλύνοντας τον αντίκτυπό της.  Ξεκινούν την πρόταση με την οποία καταδικάζουν και στη συνέχεια, προσθέτοντας την λέξη «αλλά» στην ουσία αιτιολογούν και νομιμοποιούν την βία.

Άλλοτε,  δικαιολογούν τη  βία επειδή δεν είναι σωστό το κράτος στις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες, άλλοτε επειδή η δανειακή σύμβαση «οδηγεί» από μόνη της στη βία.

Δεν είναι μακριά ο χρόνος που βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου απέδωσε την ευθύνη της πτώσης του αεροπλάνου της Germanwings από τον ψυχασθενή (όπως αποδείχτηκε) πιλότο στο …μνημόνιο.

Δυστυχώς, τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης έχουν συμβάλει καθοριστικά στην στοχοποίηση ανθρώπων και μάλιστα, τις περισσότερες φορές με αναπαραγωγή «ειδήσεων» που δεν έχουν ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα

Βέβαια, όλα αυτά δε ξεκινούν από το πουθενά. Η επικρότηση της βίας ως μέσο «αντίστασης» ήταν ένα φαινόμενο που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια. Άσχετα εάν τη βία την προκαλούσαν οι γνωστοί-άγνωστοι  στο όνομα της «αναρχίας» και της «απελευθέρωσης».

Σήμερα, αυτές τις λογικές δεν μπορούν να ανατραπούν από όσους τις προωθούσαν επειδή τους βόλευαν προεκλογικά. Γιατί η εξάπλωση και επικράτηση φασιστικών φαινομένων στη χώρα μας δεν ήταν θέμα δανειακών συμβάσεων, αλλά με αφορμή αυτό βρέθηκε πάτημα από μέρος της κοινωνίας και του πολιτικού προσωπικού της χώρας ώστε να εκδηλωθούν. 

Όσο υπάρχει φτώχεια, πείνα, πόλεμοι θα υπάρχει προσφυγιά. Τόσο απλά...

Μπορεί να έχουμε συνηθίσει σε ένα συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας των πραγμάτων γύρω μας, όπως π.χ ότι ο πλούτος συσσωρεύεται στους λίγους, ότι η μιντιοκρατία έχει υποκαταστήσει θεσμικά και δημοκρατικά όργανα ή ότι για το συμφέρον των αγορών (και των μεγάλων εταιρειών) συνεχίζεται η περιβαλλοντολογική καταστροφή.

Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί ότι το μεγάλο προσφυγικό ρεύμα που εισέρχεται στην Ευρώπη βρήκε ανέτοιμους τους πάντες. Ο τρόπος που συμπεριφέρονταν όλοι ήταν σαν αυτά να διαδραματίζονται πολύ μακριά από αυτούς. Η πείνα, οι πόλεμοι, η φτώχεια.

Και σήμερα συνεχίζονται οι συζητήσεις και οι συσκέψεις για τη δημιουργία κέντρων καταμέτρησης και καταγραφής των προσφύγων, για τους φράχτες για το αν θα είναι κλειστά ή όχι τα σύνορα.
Είναι άραγε δύσκολο να κατανοηθεί ότι οι πρόσφυγες θα αυξάνονται όσο συνεχίζουν οι πολεμικές συγκρούσεις ανά τον κόσμο, όσο υπάρχουν λαοί που πεινούν;
Και αναρωτιέται, επίσης, ο καθένας από εμάς γιατί οι άνθρωποι που βρίσκονται σήμερα στην εξουσία, δεν κάνουν δυο-τρεις "απλές" κινήσεις συντονισμένα τόσο σε επίπεδο ΕΕ με την συνεργασία των ΗΠΑ όσο και σε επίπεδο ΟΗΕ. 
Σήμερα, άμεσα.
Πρώτον να προβούν σε μια οργανωμένη αντιμετώπιση των δουλέμπορων. Είτε με την δημιουργία ειδικής γραμμής με τα πλοία, είτε με τα αεροπλάνα. Οι πρόσφυγες αποδείχτηκε ότι είναι σε θέση να διανύσουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να βρεθούν μακριά από τους πολέμους και την φτώχεια. Καμια απαγόρευση δεν θα τους αποτρέψει. Άρα, γιατί επιτρέπουν στους δουλέμπορους να σκορπούν ανθρώπινες ψυχές στις θάλασσες ;
Δεύτερον, να αρχίσουν άμεσα ειρηνευτικές συνομιλίες με πρωτοβουλία της ΕΕ και του ΟΗΕ, αφού είναι δεδομένο ότι για να λυθεί το προσφυγικό πρόβλημα πρέπει να σταματήσει ο πόλεμος. Δεν υπάρχουν περιθώρια για εμμονές και δηλώσεις του τύπου : "δεν συνομιλούμε με τον τάδε ή με τον δείνα". 
Οι πρόσφυγες έχουν διακηρύξει σ όλους τους τόνους  ότι θέλουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, ενώ κάποιοι  συμπεριφέρονται λες  και έρχονται με χαρά, λες και ήταν όνειρό τους η προσφυγιά.
Το προσφυγικό δημιουργεί (βλέπε π.χ.  Γερμανία) ξενοφοβικές και ρατσιστικές εξάρσεις, Και αυτές δημιουργούν τις προϋποθέσεις για καταστάσεις ανεξέλεγκτες.
Επίσης, όσοι, πολιτικά ανεγκέφαλοι, ισχυρίζονται ότι ,,καλά να πάθει η Ευρώπη γιατί δεν συμπεριφέρθηκε και σε εμάς τους Έλληνες καλά" ( και είναι συνήθως εκείνοι που αποκαλούν τα ακροδεξιά κόμματα στο εξωτερικό ακροδεξιά, αλλά τα ακροδεξιά κόμματα στην χώρα μας "πατριωτικά") θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι καμιά χώρα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη αυτό το πρόβλημα, ούτε τις επιπτώσεις του. 

Άλλη μια "αριστερή " υποκρισία

Τα κυβερνητικά στελέχη θα πρέπει να επαναδιατυπώσουν την θέση τους που θέλει τους γονείς, που αποφασίζουν να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, «ολιγάρχες» και «ταξικούς αντίπαλους».

Κατ΄αρχήν, στα ιδιωτικά σχολεία φοιτούν και πολλά παιδιά στελεχών του κυβερνητικού συνασπισμού (του πρωθυπουργού μη εξαιρουμένου). Επίσης, το σημαντικότερο είναι ότι σε ιδιωτικά σχολεία, σε σχολές και φροντιστήρια ξένων γλωσσών πηγαίνουν χιλιάδες παιδιά, των οποίων οι οικογένειες στερούνται ακόμα και τα βασικά αγαθά για να καλύψουν τα έξοδα των διδάκτρων.Κι όλα αυτά στην προοπτική ότι τα παιδιά τους θα έχουν ένα καλύτερο αύριο.

Η συζήτηση για τον ΦΠΑ στα ιδιωτικά σχολεία σήμερα, εκτός από το ότι πρόκειται για ένα μεγάλο φάουλ της κυβέρνησης, θυμίζει την υποκρισία που κυριάρχησε πριν περίπου 8 χρόνια όταν δημιουργήθηκε ένα «κίνημα», στο όνομα της "δωρεάν παιδείας", ενάντια στο δικαίωμα ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων στη χώρα μας, την ώρα που χιλιάδες νέοι κάθε χρόνο φεύγουν για να φοιτήσουν σε σχολές στο εξωτερικό. Αυτό βέβαια, σημαίνει μια αφαίμαξη τεράστιων ποσών από το εσωτερικό και τροφοδότηση των  ιδιωτικών πανεπιστήμιων άλλων χωρών, ενώ θα μπορούσαν να έμεναν αυτά τα ποσά στην χώρα μας.

Είναι σαφές ότι ο δημόσιος χαρακτήρας της εκπαίδευσης και η δυνατότητα πρόσβαση σ αυτήν όλων των πολιτών πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα για κάθε κοινωνία.
Το να ξορκίζεται, όμως, μόνο η ιδιωτική εκπαίδευση, χωρίς να αναβαθμίζεται η παρεχόμενη δημόσια εκπαίδευση στην ουσία λειτουργεί υπέρ της υποβάθμισης και της κατάργησης  της δημόσιας εκπαίδευσης, χωρίς μάλιστα να παρέχεται εναλλακτική λύση.