Ο Γιώργος Παπανδρέου εν όψη της κρισιμότητας της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας συγκάλεσε έκτακτη συνάντηση των αρχηγών κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Στην πρόσκληση ανταποκρίθηκαν άμεσα οι Σαμαράς, Παπαρήγα, Τσίπρας και Καρατζαφέρης.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε σοβαρό, υπεύθυνο και ενωτικό κλίμα ανάλογο της κρισιμότητας της κατάστασης. Συμφωνήθηκαν τα μέτρα και οι μεταρρυθμίσεις που θα παρουσιάσουν στους δανειστές, τις διαφωνίες τους με τα προτεινόμενα των δανειστών και τα ισοδύναμα.
Οι επιμέρους διαφωνίες λόγω των ιδεολογικών θέσεων του καθενός δεν στάθηκαν εμπόδια στην επιτυχία της συνάντησης.
Ο Σύριζα και το ΚΚΕ πίεσαν κατά την διαδικασία να είναι όσο το δυνατόν λιγότερα τα οριζόντια μέτρα σε ότι αφορά τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και να επανεξεταστούν τα μέτρα στον τομέα αυτό ώστε να μειωθούν οι εξ αντικειμένου αδικίες, ενώ δεσμεύτηκαν να παρουσιάσουν προτάσεις.
Σε κοινή ανακοίνωση των 5 κομμάτων και του Προέδρου της Δημοκρατίας τονίζεται η ανάγκη ενότητας και κοινωνικής συναίνεσης, έτσι ώστε να βγει η χώρα το συντομότερο δυνατόν από τη δημοσιονομική κρίση.
Τρία χρόνια αργότερα, η Ελλάδα έχοντας ολοκληρώσει την ψήφιση και εφαρμογή των βασικών μεταρρυθμίσεων, βγήκε και πάλι στις αγορές.
Σενάριο επιστημονικής φαντασίας;
Απλές σκέψεις λόγω των ημερών...
Τουλάχιστον «περίεργη» μοιάζει η αλά καρτ αντιμετώπιση των φαινομένων της βίας και η κατά περίπτωση καταδίκη της.
Πως μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι κατά της βίας και φασιστικών πρακτικών όταν εξετάζει την βία με κριτήριο τον δράστη;
Μπορεί να είναι κάποιος, πραγματικά, ενάντια στη βία επειδή καταδικάζει την επίθεση του Κασιδιάρη στην Κανέλη, αλλά τον αφήνει αδιάφορο η επίθεση των «αγανακτισμένων» φοιτητών στον Πάγκαλο ;
Μπορεί να είναι ενάντια στη βία όποιος καταδικάζει την επίθεση της αστυνομίας σε διαδηλωτές που θέλουν να «μπουκάρουν» στη Βουλή, αλλά όχι το κάψιμο της Marfin;
Πως μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι πράγματι ενάντια στη βία όταν καταδικάζει μεν την επίθεση στον Κουμουτσάκο, αλλά όχι την επίθεση των οπαδών της αθλητικής ομάδας που υποστηρίζει στο γήπεδο;
Είναι πράγματι κάποιος ενάντια στην αστυνομική βία όταν καταδικάζει την αδικαιολόγητη ή υπερβολική επίθεση της αστυνομίας στους διαδηλωτές αλλά δεν τον απασχολεί η επίθεση της αστυνομίας σε φιλάθλους απλά και μόνο επειδή είναι …Γερμανοί (Αλβανοί ή όποια μη φίλη εθνότητα);
Συνήθως, η κατά περίπτωση καταδίκη της βίας αναζητεί δικαιολογίες που συνοδεύουν την πρόταση απαλύνοντας τον αντίκτυπό της. Ξεκινούν την πρόταση με την οποία καταδικάζουν και στη συνέχεια, προσθέτοντας την λέξη «αλλά» στην ουσία αιτιολογούν και νομιμοποιούν την βία.
Άλλοτε, δικαιολογούν τη βία επειδή δεν είναι σωστό το κράτος στις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες, άλλοτε επειδή η δανειακή σύμβαση «οδηγεί» από μόνη της στη βία.
Δεν είναι μακριά ο χρόνος που βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου απέδωσε την ευθύνη της πτώσης του αεροπλάνου της Germanwings από τον ψυχασθενή (όπως αποδείχτηκε) πιλότο στο …μνημόνιο.
Δυστυχώς, τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης έχουν συμβάλει καθοριστικά στην στοχοποίηση ανθρώπων και μάλιστα, τις περισσότερες φορές με αναπαραγωγή «ειδήσεων» που δεν έχουν ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα
Βέβαια, όλα αυτά δε ξεκινούν από το πουθενά. Η επικρότηση της βίας ως μέσο «αντίστασης» ήταν ένα φαινόμενο που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια. Άσχετα εάν τη βία την προκαλούσαν οι γνωστοί-άγνωστοι στο όνομα της «αναρχίας» και της «απελευθέρωσης».
Σήμερα, αυτές τις λογικές δεν μπορούν να ανατραπούν από όσους τις προωθούσαν επειδή τους βόλευαν προεκλογικά. Γιατί η εξάπλωση και επικράτηση φασιστικών φαινομένων στη χώρα μας δεν ήταν θέμα δανειακών συμβάσεων, αλλά με αφορμή αυτό βρέθηκε πάτημα από μέρος της κοινωνίας και του πολιτικού προσωπικού της χώρας ώστε να εκδηλωθούν.
Μπορεί να έχουμε συνηθίσει σε ένα συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας των πραγμάτων γύρω μας, όπως π.χ ότι ο πλούτος συσσωρεύεται στους λίγους, ότι η μιντιοκρατία έχει υποκαταστήσει θεσμικά και δημοκρατικά όργανα ή ότι για το συμφέρον των αγορών (και των μεγάλων εταιρειών) συνεχίζεται η περιβαλλοντολογική καταστροφή.
Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί ότι το μεγάλο προσφυγικό ρεύμα που εισέρχεται στην Ευρώπη βρήκε ανέτοιμους τους πάντες. Ο τρόπος που συμπεριφέρονταν όλοι ήταν σαν αυτά να διαδραματίζονται πολύ μακριά από αυτούς. Η πείνα, οι πόλεμοι, η φτώχεια.
Και σήμερα συνεχίζονται οι συζητήσεις και οι συσκέψεις για τη δημιουργία κέντρων καταμέτρησης και καταγραφής των προσφύγων, για τους φράχτες για το αν θα είναι κλειστά ή όχι τα σύνορα.
Είναι άραγε δύσκολο να κατανοηθεί ότι οι πρόσφυγες θα αυξάνονται όσο συνεχίζουν οι πολεμικές συγκρούσεις ανά τον κόσμο, όσο υπάρχουν λαοί που πεινούν;
Και αναρωτιέται, επίσης, ο καθένας από εμάς γιατί οι άνθρωποι που βρίσκονται σήμερα στην εξουσία, δεν κάνουν δυο-τρεις "απλές" κινήσεις συντονισμένα τόσο σε επίπεδο ΕΕ με την συνεργασία των ΗΠΑ όσο και σε επίπεδο ΟΗΕ.
Σήμερα, άμεσα.
Πρώτον να προβούν σε μια οργανωμένη αντιμετώπιση των δουλέμπορων. Είτε με την δημιουργία ειδικής γραμμής με τα πλοία, είτε με τα αεροπλάνα. Οι πρόσφυγες αποδείχτηκε ότι είναι σε θέση να διανύσουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να βρεθούν μακριά από τους πολέμους και την φτώχεια. Καμια απαγόρευση δεν θα τους αποτρέψει. Άρα, γιατί επιτρέπουν στους δουλέμπορους να σκορπούν ανθρώπινες ψυχές στις θάλασσες ;
Δεύτερον, να αρχίσουν άμεσα ειρηνευτικές συνομιλίες με πρωτοβουλία της ΕΕ και του ΟΗΕ, αφού είναι δεδομένο ότι για να λυθεί το προσφυγικό πρόβλημα πρέπει να σταματήσει ο πόλεμος. Δεν υπάρχουν περιθώρια για εμμονές και δηλώσεις του τύπου : "δεν συνομιλούμε με τον τάδε ή με τον δείνα".
Οι πρόσφυγες έχουν διακηρύξει σ όλους τους τόνους ότι θέλουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, ενώ κάποιοι συμπεριφέρονται λες και έρχονται με χαρά, λες και ήταν όνειρό τους η προσφυγιά.
Το προσφυγικό δημιουργεί (βλέπε π.χ. Γερμανία) ξενοφοβικές και ρατσιστικές εξάρσεις, Και αυτές δημιουργούν τις προϋποθέσεις για καταστάσεις ανεξέλεγκτες.
Επίσης, όσοι, πολιτικά ανεγκέφαλοι, ισχυρίζονται ότι ,,καλά να πάθει η Ευρώπη γιατί δεν συμπεριφέρθηκε και σε εμάς τους Έλληνες καλά" ( και είναι συνήθως εκείνοι που αποκαλούν τα ακροδεξιά κόμματα στο εξωτερικό ακροδεξιά, αλλά τα ακροδεξιά κόμματα στην χώρα μας "πατριωτικά") θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι καμιά χώρα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη αυτό το πρόβλημα, ούτε τις επιπτώσεις του.
Τα κυβερνητικά στελέχη θα πρέπει να επαναδιατυπώσουν την θέση τους που θέλει τους γονείς, που αποφασίζουν να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, «ολιγάρχες» και «ταξικούς αντίπαλους».
Κατ΄αρχήν, στα ιδιωτικά σχολεία φοιτούν και πολλά παιδιά στελεχών του κυβερνητικού συνασπισμού (του πρωθυπουργού μη εξαιρουμένου). Επίσης, το σημαντικότερο είναι ότι σε ιδιωτικά σχολεία, σε σχολές και φροντιστήρια ξένων γλωσσών πηγαίνουν χιλιάδες παιδιά, των οποίων οι οικογένειες στερούνται ακόμα και τα βασικά αγαθά για να καλύψουν τα έξοδα των διδάκτρων.Κι όλα αυτά στην προοπτική ότι τα παιδιά τους θα έχουν ένα καλύτερο αύριο.
Η συζήτηση για τον ΦΠΑ στα ιδιωτικά σχολεία σήμερα, εκτός από το ότι πρόκειται για ένα μεγάλο φάουλ της κυβέρνησης, θυμίζει την υποκρισία που κυριάρχησε πριν περίπου 8 χρόνια όταν δημιουργήθηκε ένα «κίνημα», στο όνομα της "δωρεάν παιδείας", ενάντια στο δικαίωμα ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων στη χώρα μας, την ώρα που χιλιάδες νέοι κάθε χρόνο φεύγουν για να φοιτήσουν σε σχολές στο εξωτερικό. Αυτό βέβαια, σημαίνει μια αφαίμαξη τεράστιων ποσών από το εσωτερικό και τροφοδότηση των ιδιωτικών πανεπιστήμιων άλλων χωρών, ενώ θα μπορούσαν να έμεναν αυτά τα ποσά στην χώρα μας.
Είναι σαφές ότι ο δημόσιος χαρακτήρας της εκπαίδευσης και η δυνατότητα πρόσβαση σ αυτήν όλων των πολιτών πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα για κάθε κοινωνία.
Το να ξορκίζεται, όμως, μόνο η ιδιωτική εκπαίδευση, χωρίς να αναβαθμίζεται η παρεχόμενη δημόσια εκπαίδευση στην ουσία λειτουργεί υπέρ της υποβάθμισης και της κατάργησης της δημόσιας εκπαίδευσης, χωρίς μάλιστα να παρέχεται εναλλακτική λύση.
Χθες «γιόρτασε» η Pegida στη Δρέσδη έναν χρόνο από την ίδρυση της. Από τότε δηλαδή που η ξενοφοβική αυτή οργάνωση βγήκε στους δρόμους για να διαδηλώσει ενάντια στο Ισλάμ, σε πολλές πόλεις της Γερμανίας και ιδιαίτερα, στην Δρέσδη.
Η χθεσινή συγκέντρωση ήταν σύμφωνα με τα ειδησεογραφικά δελτία μια από τις μαζικότερες, αλλά και πιο έντονες. Σ αυτό, σίγουρα έχει καθοριστικά συμβάλει το μεγάλο κύμα προσφύγων που εισρέει τους τελευταίους μήνες στην Γερμανία (και στην Ευρώπη) και προκαλεί φόβους και ανησυχίες σε κάποιους πολίτες.
Αρκεί όμως απλά μια ιδεολογική αντιπαράθεση με την Pegida με δηλώσεις και αντι-συγκεντρώσεις;
Αρκεί το σύνθημα για το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και την συνύπαρξη των διαφορετικών πολιτισμών για να ξεπεραστεί η ανησυχία ;
Σίγουρα όχι. Καθώς, όλοι όσοι συμμετέχουν στην Pegida δεν είναι οπωσδήποτε φασίστες και ενάντιοι σε καθετί το «ξένο».
Για να καταρρεύσει η Pegida και ότι "συνώνυμο" υπάρχει που κινείται στο ίδιο πλαίσιο, οφείλει το κράτος (και όχι μόνο στην Γερμανία) να αντιμετωπίσει το θέμα των προσφύγων με σχέδιο που δεν θα ανατρέπει ριζικά τις συνθήκες ζωής των πολιτών.
Έτσι, όταν για παράδειγμα σε μια περιοχή με 4.000 κατοίκους έρχονται να προστεθούν άλλοι 4.000 πρόσφυγες είναι αυτονόητο ότι δύσκολα θα αποφευχθούν τα προβλήματα στην συνύπαρξη αυτής της κοινωνίας των 8.000 πλέον κατοίκων.
Όταν, για να έρθουμε στα δικά μας εντός Ελλάδος, «στοιβάζονται» χιλιάδες πρόσφυγες σε μια πλατεία, χωρίς προδιαγραφές στοιχειώδους υγιεινής, δεν είναι λογική εξέλιξη να υπάρχει αναστάτωση ανάμεσα στους πολίτες;
Η Ε.Ε. δεν κατάφερε ούτε αυτήν την φορά να αναγνώσει έγκαιρα το πρόβλημα που φαινόταν ότι θα ξεσπάσει. Αλλά, έστω και τώρα, οφείλει να σχεδιάσει ένα τρόπο εγκατάστασης των προσφύγων που θα εξασφαλίζει συνθήκες ανθρώπινης διαβίωσης.
Αργά ή γρήγορα τα λαϊκίστικα φυλλάδια τύπου BILD θα τιτλοφορούν με διάφορα μεμονωμένα επεισόδια με πρόσφυγες και θα δημιουργήσουν ακόμη μεγαλύτερη ένταση.
Η Ε.Ε. κινδυνεύει, για πρώτη φορά, να διαλυθεί εκ των έσω από την ανάδειξη των ακροδεξιών κομμάτων που θα ποντάρουν στις ανησυχίες πολλών πολιτών.
Η αντίσταση των προοδευτικών πολιτών και μόνο δεν αρκεί στην επέλαση τέτοιων αντιλήψεων. H κάθε μια χώρα - αν δεν ληφθούν μέτρα - θα βρεθεί μπροστά σε καταστάσεις ανεξέλεγκτες.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθεί κριτικά απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά, κυρίως για 3 γεγονότα που χαρακτηρίζουν την πολιτική διαδρομή του πρώην Πρωθυπουργού.
Κατά πρώτον για τη διάσπαση της ΝΔ το 1993 με τη δημιουργία της «Πολιτικής Άνοιξης», κατά δεύτερον για τη καταψήφιση της δανειακής σύμβασης (μνημόνιο) το 2010 και τέλος για την εμπλοκή του στην εκλογική διαδικασία Προέδρου της ΝΔ.
Το πρώτο φάνηκε να ξεπεράστηκε, αφήνοντας βέβαια ανοιχτό το ερώτημα αν η οριστική λύση για το όνομα της Μακεδονίας θα είναι ευνοϊκότερη από την τότε προσφερόμενη λύση (ο Αντώνης Σαμαράς είχε αιτιολογήσει την αποχώρησή του από τη ΝΔ για αυτό το λόγο).
Για το δεύτερο, οι φωνές κριτικής όλο και γίνονται περισσότερες. Καταλογίζουν στον Σαμαρά ότι για καθαρά προσωπικούς και κομματικούς λόγους καταψήφισε την πρώτη δανειακή σύμβαση του 2010, υποσχόμενος «άλλη πολιτική». Καθυστέρησε με τον τρόπο αυτό την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που, στη συνέχεια – από τη θέση του Πρωθυπουργού - ήθελε μετ' επιτάσεως να υλοποιήσει, αλλά όλα αυτά είχαν ως συνέπεια την καθυστέρηση της εξόδου της χώρας στις αγορές. Συμμετείχε (όπως βέβαια και ο Τσίπρας) στην πλατεία Συντάγματος, για να αναθεωρήσει την πολιτική του, όταν ανέλαβε την εξουσία, αποδίδοντάς την το χαρακτηρισμό ως της «μόνης λύσης».
Το τρίτο γεγονός αφορά την εκλογή νέου Προέδρου της ΝΔ. Αν και δεν έχει επίσημα δημοσιοποιηθεί είναι κοινό μυστικό ότι ο Αντώνης Σαμαράς επιλέγει τη δεξιά στροφή της ΝΔ, παρέχοντας στην προτίμησή του στην υποψηφιότητα του Τζιτζικώστα αρχικά και έπειτα του Γεωργιάδη. Μια δεξιά στροφή, όμως, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα την αποδεχτεί η «κεντροδεξιά» χωρίς καμία αντίδραση. Μια επιλογή Τζιτζικώστα είναι πιθανό να οδηγήσει την ΝΔ πιο κοντά στα δυο ακροδεξιά κόμματα ΑΝΕΛ και Χρυσή Αυγή.
Η αδυναμία να βρεθεί κοινός τόπος στα διαδικαστικά της εκλογής προέδρου της ΝΔ με αποτέλεσμα την μακρά προεκλογική περίοδο, έχει πιστωθεί στον Πρόεδρο της εφορευτικής τον Γραμματέα του κόμματος, Παπαμιμίκο, που τυχαίνει να είναι υποστηρικτής της υποψηφιότητας Τζιτζικώστα.
Η ΝΔ βρίσκεται μπροστά σε ένα ευαίσθητο σημείο, μια δύσκολη καμπή στην ιστορία της και η συμμετοχή του Σαμαρά δείχνει για άλλη μια φορά να είναι καθοριστική.
Το 2010 υπήρξε μοιραίος για τη χώρα. Το ερώτημα τώρα είναι αν θα αποβεί μοιραίος και για την ΝΔ.
Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ως «ισοδύναμο μέτρο» (έσοδα στη θέση εκείνων που πλήττουν τους κοινωνικά αδύναμους) την «φορολόγησης ακινήτων εξωτερικού».
Πως, όμως, είναι δυνατόν να φορολογήσουν τα ακίνητα στο εξωτερικό;
Για άλλη μια φορά φαίνεται ότι η κυβέρνηση ανακοινώνει κάτι, χωρίς να έχει εξετάσει τις δυνατότητες επίτευξης αυτού που ανακοινώνει.
Γιατί, π.χ. τον μόνιμο κάτοικο του εξωτερικού δεν μπορούν να τον φορολογήσουν, αφού αφενός το εισόδημά του προέρχεται από άλλη χώρα, αφετέρου αν έχει κάνει αγορά ακινήτου έχει πληρώσει όλους τους φόρους στη χώρα που ζει και εργάζεται.
Στην άλλη περίπτωση, που προφανώς στοχεύει η ανακοίνωση της Κυβέρνησης, εκείνη των Ελλήνων που ζουν στην Ελλάδα, αλλά αγόρασαν ακίνητα στο εξωτερικό, θα πρέπει να διευκρινίσει με ποιο κριτήριο θα τους φορολογήσει;
Αν δηλ. πληρώνουν, ήδη, εφορία στη χώρα που αγόρασαν το ακίνητο θα το (ξανα)φορολογηθούν στην Ελλάδα;
Και αν ακόμη, σχεδιάζει να αφαιρέσει το ποσό που πληρώνουν στην χώρα διαμονής και να τους επιβληθεί το υπόλοιπο ποσό, θα πρέπει να βρει το κριτήριο κοστολόγησης αφού στις περισσότερες χώρες δεν υπάρχουν αντικειμενικές αξίες αλλά εμπορικές.
Οι δε επαναπατρισθέντες που είχαν αγοράσει και φορολογηθεί για κάποιο ακίνητο στο εξωτερικό πως θα αντιμετωπιστούν ;
Αντί λοιπόν, να αναζητήσουν το πόθεν έσχες για όσους αγόρασαν ακίνητα στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια, σπεύδουν να ανακοινώσουν το περί «φορολόγησης ακινήτων εξωτερικού». Ασχετοσύνη ή λαϊκίστικη κουτοπονηριά;
ΥΓ: Το σχόλιο στοχεύει στην ανάδειξη της προχειρότητας της κυβέρνησης και της λαϊκίστικης προσέγγισης των θεμάτων. Ο υπογράφων δεν ανήκει στην κατηγορία των ιδιοκτητών ακινήτων στο εξωτερικό και θεωρεί αυτονόητο ότι οι απόδημοι οφείλουν να συμβάλουν στην στήριξη της χώρας.
