Περί ανασύστασης του χώρου της σοσιαλδημοκρατίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Υπάρχει προοπτική ;

Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων, τουλάχιστον τεσσάρων κομμάτων, σήμερα δηλώνουν ότι ανήκουν στην ευρύτερη οικογένεια της σοσιαλδημοκρατίας και των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

 

Σε αυτούς συγκαταλέγονται οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, της ΔΗΜΑΡ καθώς η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΠΟΤΑΜΙΟΥ.

 

Κατά προσέγγιση στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 περίπου  800.000 πολίτες ψήφισαν τα κόμματα αυτά.

 

Έτσι το 13,5% που συγκέντρωναν τα 4 κόμματα το Γενάρη και το 10,5% περίπου που συγκέντρωσαν στις εκλογές του Σεπτεμβρίου μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ποσοστό εκκίνησης με σοβαρές προϋποθέσεις για να ανασυνταχθεί ο χώρος, ο οποίος σήμερα βρίθει από ,,ορφανούς πολιτικά πολίτες,,. Σε άλλη περίπτωση, όλοι αυτοί οι "άστεγοι" αργά ή γρήγορα θα  υιοθετηθούν από την ,,Αριστερά,, του Τσίπρα.

 

Βέβαια, ως γνωστόν στην πολιτική η αριθμητική δεν βγάζει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. Γιατί το  2+2 κάποιες φορές είναι πιο πιθανό να έχει ως αποτέλεσμα το 5 ή το 3, παρά το 4 αλλά το εναλλακτικό σενάριο του να περιμένει ο κάθε φορέας τον πολιτικό θάνατο του άλλου για να ενισχυθεί , δεν μοιάζει επιλέξιμο.

 

Είναι, όμως, εφικτό να γίνει ένα βήμα για τη δημιουργία χώρου κοινής πολιτικής αναφοράς;

 

Τρεις είναι οι κύριες προϋποθέσεις.

 

Προϋπόθεση πρώτη :

Οι γνωστοί στο χώρο, που πιστεύουν στην επετηρίδα της εξουσίας, αλλά παράλληλα, δεν αντέχουν να θέσουν τον εαυτό τους σε δοκιμασία μπροστά από ένα τέτοιο εγχείρημα, θα πρέπει να δείξουν μεγαλοσύνη και να αποστασιοποιηθούν. 

 

Προϋπόθεση δεύτερη.

Το οργανωτικό σχήμα. Αν και αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, δηλ. αν θα είναι ένας Συνασπισμός κομμάτων ή αν θα είναι ένα ενιαίο κόμμα.

Βέβαια, ένας συνασπισμός κομμάτων ίσως ήταν πιο ευνοϊκός για την ικανοποίηση των  φιλοδοξιών κάποιων στελεχών των κομμάτων, τα οποία έχουν τον φόβο μήπως χάσουν την θέση τους (ΠΑΣΟΚ), αλλά και την ανησυχία των νέων στελεχών των άλλων κομμάτων (ΠΟΤΑΜΙ) ότι θα τους  υποσκελίσουν οι "επαγγελματίες" πολιτικοί 

 

Προϋπόθεση τρίτη:

Η συμφωνία και η σύνταξη ενός προγράμματος θέσεων και εξειδικευμένων προτάσεων για τη χώρα, τους πολίτες, την κοινωνία.

 

Η αναφορά στο παρελθόν και μόνο, δεν μπορεί να συνεχίσει να συντηρεί για πολύ το χώρο, ο οποίος δείχνει εμφανή σημάδια κόπωσης .

 

Η αναφορά στον Ανδρέα Παπανδρέου ή στον Γιώργο Γεννηματά μπορεί να συγκινούν, αλλά η συγκίνηση περιορίζεται σε κείνους που τους έζησαν. Σήμερα, εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι ήταν αγέννητοι την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου.

 

Ενώ, σε ότι αφορά την προσφορά και τα μεγάλα έργα (Αττική Οδός, γέφυρα Ρίου – Αντίρριου κλπ) έχουν γίνει κομμάτι της καθημερινότητας του πολίτη και ως γνωστόν, σπάνια εκτιμάται από την κοινωνία αυτό που έχει, αλλά επιλέγει με βάση αυτά που διεκδικεί ή της υπόσχονται για το μέλλον.

 

Ο πολίτης έχει ανάγκη πέρα από την ελπίδα, από προτάσεις, από ρεαλιστικά προγράμματα, από αλήθειες, από καινοτόμες ιδέες. Χρειάζεται μια σαφή προοπτική βασισμένη σε σχέδιο ανασυγκρότησης. 

 

Ιδεολογικό υπόβαθρο

Παράλληλα, η φιλοσοφική και  ιδεολογική προσέγγιση των θεμάτων που απασχολούν την κοινωνία και την χώρα είναι αυτό που θα προσδιορίσει την διαφορετικότητα από τους «άλλους».

Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι σε ποιους απευθύνεται ο χώρος και γιατί να τον επιλέξουν;

Σήμερα δεν μπορούμε να ευαγγελιζόμαστε ούτε τον καταποντισμό της κοινωνίας από την ελεύθερη αγορά ούτε την επιστροφή στον απόλυτο κρατισμό.  Η αναφορά μας πρέπει να είναι στον άνθρωπο και ιδιαίτερα στους «αδύναμους».

Επίσης, όμως, 6 χρόνια μέσα στην κρίση οφείλουμε να γνωρίζουμε.

Πως και με ποιο τρόπο θα έχουμε λιγότερο κράτος, πως θα γίνει το κράτος πιο αποτελεσματικό, πως θα μπορείς να εξασφαλίσεις μηχανισμούς ελέγχου τόσο σε λειτουργικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο.

Για την Παιδεία, την έρευνα, την υγεία, τις υποδομές, την γεωργία, το περιβάλλον χρειάζεται σχέδιο με συγκεκριμένες προτάσεις, εξειδικευμένες που θα μπορούν να υιοθετηθούν  από την κοινωνία.

Τα περισσότερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αλλά και του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ έχουν την εμπειρία των λαθών του παρελθόντος. Μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ επιθυμητού και εφικτού.  Παράλληλα,  τα μέλη και οι φίλοι των άλλων κομμάτων θα μπορούσαν να αποτελέσουν την "γραμμή άμυνας" σε φαινόμενα εξουσιολαγνείας που νομοτελειακά έχει κυριεύσει πολλά πρώην κυβερνητικά στελέχη  και Βουλευτές με πολύχρονη παρουσία.

 

Υπάρχει χρόνος

Η νέα κυβέρνηση μπορεί να μην είναι κυβέρνηση 4αετίας, αλλά δεν δείχνει και κυβέρνηση εξαμήνου Άρα, ο πολιτικός χρόνος για μια ουσιαστική και δημιουργία πολιτική διεργασία υπάρχει.

Το ερώτημα είναι αν και ποιοι το θέλουν. 

H E.E. μετά την δημοσιονομική κρίση είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει και το θέμα των προσφύγων ;

Είναι, πλέον, κοινός τόπος ότι η Ε.Ε. καθυστέρησε το 2010 να αντιληφθεί  έγκαιρα ότι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας μας ήταν και Ευρωπαϊκό ζήτημα και άφησε τις αγορές και τους κερδοσκόπους να αναχθούν σε  ρυθμιστές

Τις τελευταίες βδομάδες βιώνουμε ένα εξίσου μεγάλο και σημαντικό θέμα, για το οποίο, μια φορά ακόμα, η Ευρώπη δείχνει να μην κατανοεί τη διάστασή του.

Η εισροή εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων, το κύκλωμα εκμετάλλευσής τους από εμπόρους διακίνησης, η απουσία υποδομών υποδοχής και η συμπεριφορά πολλών κρατών -μελών να φορτώσουν το πρόβλημα σε άλλους εταίρους, αποτελούν στοιχεία που κυριαρχούν στην Ε.Ε.

Καθώς δε, οι προϋποθέσεις για να σταματήσει ο πόλεμος δεν υπάρχουν, η εισροή προσφύγων θα συνεχιστεί και ο κίνδυνος να επικρατήσει η ξενοφοβία και ο ρατσισμός και να παρασύρουν όλο και περισσότερους πολίτες είναι ορατός.

Γιατί όταν πχ η πολιτεία επιτρέπει στην Πλατεία Βικτωρίας να στοιβάζονται εκατοντάδες πρόσφυγες χωρίς καμία στοιχειώδη υποδομή, ακόμη και χωρίς χημικές τουαλέτες, δεν μπορεί, στη συνέχεια, να στηλιτεύει τις αντιδράσεις των πολιτών που ζουν στην περιοχή, στιγματίζοντάς τους ως ρατσιστές.

Ο κίνδυνος το ρεύμα των προσφύγων να προκαλέσει έντονα ρατσιστικά φαινόμενα, τα οποία θα εκμεταλλευτούν ακροδεξιές  και ναζιστικές οργανώσεις είναι εμφανής.

Χρειάζεται συνεπώς, ένα ολοκληρωμένο σχέδιο.

Σχέδιο για την αντιμετώπισης του κυκλώματος μετακίνησής τους.
Σχέδιο για την υποδοχή τους (δεν μπορεί αφήνονται  γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι για μέρες ολόκληρες στα σύνορα ή να πρέπει να διανύουν δεκάδες χιλιόμετρα πεζοί για να εισέλθουν σε μια χώρα)
Σχέδιο για την υποδομή της πρώτης εγκατάστασης.
Σχέδιο για την ένταξή τους στις κοινωνίες που θα ζήσουν το επόμενο διάστημα (εκπαιδευτικά, επαγγελματικά κλπ).
Σχέδιο που θα εξασφαλίζει την κοινωνική ηρεμία στις περιοχές που θα εγκατασταθούν πρόσφυγες, λαμβάνοντας υπόψη και τους πολίτες που ήδη ζουν εκεί.


Αν δεν γίνουν σύντομα οι αναγκαίες παρεμβάσεις με συντονισμένο σχέδιο, τότε η Ευρώπη, που «γλίτωσε» της διάλυσή της από το οικονομικό κραχ θα βρεθεί υπό συνθήκες διάλυσης από την ατολμία της (ή ανικανότητά της;) να αντιμετωπίσει το προσφυγικό.

Η  Ευρώπη της ευμάρειας και της ειρήνης οφείλει να κατανοήσει ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για να μοιραστεί  και με άλλους  το χώρο της και τον πλούτο της.  Άλλωστε, η επιβίωση της γηραιάς ηπείρου ιστορικά στηρίχθηκε σε τέτοιες πληθυσμιακές ανακατατάξεις. 

Το κεφάλαιο "πολιτική δικαίωση Παπανδρέου,, ολοκληρώθηκε πανηγυρικά

Όταν το κόμμα, που επί 6 χρόνια μιλούσε για τον άλλο δρόμο προς την έξοδο από την κρίση - και έπεισε με τη ρητορεία του την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και της κοινωνίας - έρχεται πλέον και διατυμπανίζει ότι δεν υπήρχε αυτός o άλλος δρόμος, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ότι συντελεί στην ολοκληρωτική δικαίωση των επιλογών της Κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου το 2010.

Όταν, το 2012, ο Σαμαράς "ξέχασε" τα ισοδύναμα και τα "Ζάππεια", χαρακτηρίστηκε, απλά, ως κολοτούμπας και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας συνέχισε να πιστεύει ότι υπήρχε και ένας άλλος δρόμος.

Για 3 ακόμη χρόνια συνέχιζε να πείθεται από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ ότι αυτός ο άλλος δρόμος ήταν υπαρκτός, δεν ήταν προδοτικός, "μερκελικός", αλλά ένας δρόμος έξω από δανειακές συμβάσεις, μακριά από μεταρρυθμίσεις σκληρές και άδικες, δεσμεύσεις και μέτρα.

Από την περασμένη  Παρασκευή, όμως, το σενάριο αυτό, σενάριο μιας απίστευτης απάτης, κατέρρευσε παταγωδώς, υπό το βάρος μια προαναγγελθείσας καταστροφής.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός, τα 3 / 4 των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και όλοι οι βουλευτές των ΑΝΕΛ δήλωσαν ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος  και ό,τι άλλο θα αποτελούσε την απόλυτη καταστροφή για τη χώρα. Και αυτό, παρόλο που τα οικονομικά δεδομένα του σήμερα ήταν πολύ καλύτερα από εκείνα του 2010.
Μετά από 6 μήνες κυβερνητικής θητείας, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αναπτύσσουν την ρητορική του Παπανδρέου και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ του 2010  για να καταδείξουν την αναγκαιότητα της δανειακής συμφωνίας και κυρίως, την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων που με τόσο πάθος πολέμησαν τα τελευταία 6 χρόνια.

Είναι, φυσικά, δύσκολο αν (όπως φαίνεται) ακολουθήσουν εκλογές να αποτυπωθεί η δικαίωση αυτή του Παπανδρέου σε ψήφους.  Είναι, άλλωστε, πολύ κοντά η 5η Ιουλίου για να παραδεχτεί η κοινωνία ότι πείστηκε σε ένα παραμύθι, ένα όνειρο που ήταν άπιαστο. Δύσκολα θα παραδεχτεί ότι υιοθετούσε επί 6 χρόνια συνθήματα που δεν είχαν κανένα περιεχόμενο και ότι όλα αυτά που απέρριπτε τόσο καιρό θα τα αποδεχτεί τώρα, ενώ θα είναι πιο σκληρά και επώδυνα.

Είναι δύσκολο να αποδεχτεί δημόσια, ότι τελικά χρωστάμε σε όσους δανειζόμαστε και ότι δεν είναι στο χέρι μας να διαγράψουμε μόνοι μας και μονομερώς το χρέος. Όπως, δύσκολα μπορεί να αποδεχτεί ότι όλα αυτά τα συνωμοτικά δεν υφίστανται και δεν μπορούν να τα χρησιμοποιούν στην καθημερινότητα. Οι θεωρίες για ψεκασμούς, Κούγκι, πεντοζάλη, αποστολή προσφύγων στο Βερολίνο θα χρησιμοποιηθούν, στην καλύτερη περίπτωση, ως επιθεώρηση στις χειμερινές θεατρικές παραστάσεις. Ακόμα κι ο Λαζόπουλος θα βρει περιεχόμενο για την κομματική του σάτιρα, όσο κι αν δεν παραδεχτεί ποτέ ότι αυτό που επί χρόνια παρουσίαζε δεν είχε σχέση με πολιτική σάτιρα.

Επίσης, αν τους επόμενους μήνες γίνει επιμήκυνση του χρέους και μείωση των επιτοκίων ο λαός θα γνωρίζει, άσχετα αν θα πανηγυρίζει ή πιστώνει στην κυβέρνηση την επιτυχία, ότι θετικά βήματα είχαν επιτευχθεί και άλλες φορές την τελευταία 5ετία, αλλά οι σημερινοί κυβερνώντες, τότε το υποτιμούσαν και το υποβάθμιζαν χρησιμοποιώντας μειωτικούς χαρακτηρισμούς  για να αποδείξουν τον ενδοτισμό, τον μερκελισμό και την πολιτική "στα τέσσερα" των πολιτικών αντιπάλων τους.
Υπήρχαν τότε, το 2010, κερδοσκόποι που έπαιζαν δισ ευρώ στην χρεωκοπία της χώρας, υπήρχαν δυνάμεις  που θέλησαν να κερδίσουν μέσα από την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Δυνάμεις πολύ πιο σκληρές από τις απόψεις του στοχοποιημένου Σόιμπλε και των Φιλανδών ή των Ολλανδών.

Όμως, ακόμη και να μην καταγραφεί η δικαίωση του Παπανδρέου σε ψήφους θα είναι πλέον γνωστό ότι το 2010 ο ίδιος και η Κυβέρνηση του, με την κοινωνία εναντίον του στους δρόμους και στις πλατείες, μέσα σε μια νεοφιλελεύθερη Ε.Ε., με τα ελληνικά μίντια να τον πολεμούν, με την ΕΕ να επιθυμεί  μια τιμωρητική πρακτική απέναντι στη χώρα μας, πάλεψε και κατόρθωσε να δημιουργηθεί ένας ευρωπαϊκός μηχανισμός που μας κράτησε στην ευρωζώνη.
Και σταδιακά, θα γίνει σ όλους κατανοητό ότι αν τότε Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ είχαν στηρίξει, έστω το 50% των μεταρρυθμίσεων του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, σήμερα τα μέτρα αφενός θα ήταν λιγότερο επώδυνα, αφετέρου δεν θα αναγκαζόμασταν να συνάψουμε δανειακές συμβάσεις γιατί θα μπορούσαμε να δανειστούμε από τις αγορές.

Βέβαια, παρότι  ο Παπανδρέου δικαιώθηκε,  έχασαν μέσα από την θεωρία της ύπαρξης "άλλου δρόμου", η χώρα και ο ελληνικός λαός.  Παράλληλα, τα μίντια εξακολουθούν το δικό τους παιχνίδι, δικαιώνοντας όχι τον Παπανδρέου, αλλά τον ...Λεβέντη. 

Να τελειώνουμε με το παραμύθι των "αντιμνημονιακων" ή να περιμένουμε και το ΚΚΕ και τον … Λεβέντη;

Έξι είναι πλέον τα «μνημονιακά» κόμματα που κυβέρνησαν στην Ελλάδα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ προστέθηκαν πλέον στα μνημονικά κόμματα. 
Μετά το ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ. Αν δε προσθέσουμε και το ΠΟΤΑΜΙ, τότε αθροίζονται σε 7 τα μνημονιακα κόμματα της ελληνικής Βουλής την τελευταία 5ετία.
Το ερώτημα είναι αν θα περιμένουμε πάλι, άλλα δυο – τρία χρόνια για να δοκιμάσουμε πόσο "αντιμνημονιακό" θα αποδειχθεί το ΚΚΕ ή και το νέο κόμμα, που προωθεί το μιντιακό σύστημα, αυτό του Λεβέντη ή επιτέλους θα προσπαθήσουμε όλοι μαζί, να πάμε ένα βήμα μπροστά ως χώρα, για να βγούμε κάποτε από την εξάρτηση, ώστε να μην έχουμε ανάγκη κανένα τρίτο. 

Το «Πλάνο Β», η λογική και οι παραλογισμοί

Όσο κι μπορεί να νιώθει κάποιος ότι θα δικαιωθεί  μετά από χρόνια σε εκτιμήσεις για τα τρέχοντα γεγονότα, καθώς ο χρόνος θα κυλάει με την απαιτούμενη ψυχραιμία και θα δώσει άλλη μορφή και οπτική στα γεγονότα, θα επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε το κεντρικό θέμα της δημοσιότητας που θέλει τον πρώην Υπουργό Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκη, να έχει ετοιμάσει ένα «πλάνο Β» για την χώρα, με μια οπτική όσο το δυνατόν ψύχραιμη και λογική.

Είναι βέβαια αυτονόητο ότι η ελληνική κυβέρνηση, ιδιαίτερα από τη στιγμή που επιδίωκε «ανατροπές» και όσο αυξάνονταν  οι φωνές κάποιων εταίρων για έξοδο μας από την ευρωζώνη,  όφειλε να ετοιμάσει ένα σχέδιο για να αντιμετωπίσει αυτό το ενδεχόμενο.

Το αντίθετο, αν δηλαδή επιδίωκε την αντιπαράθεση ως μέσω επίτευξης των στόχων, χωρίς όμως εναλλακτικό σχέδιο, θα ήταν εθνικά ανεύθυνο και επικίνδυνο.

Με βάση τα παραπάνω, οι «αποκαλύψεις για πλάνο Β» δεν είναι από μόνο του στοιχείο αρνητικό, για το οποίο πρέπει να κατηγορηθεί κανείς. Όπως οι υπόλοιπες χώρες ετοιμάζονταν για το τι θα γινόταν αν έφευγε η Ελλάδα από την ευρωζώνη, σωστά και η Ελλάδα ετοίμαζε  αντίστοιχο σχέδιο.

Από το σημείο αυτό όμως, ως τα σενάρια για χακαρίσματα των φορολογικών κωδικών των πολιτών, υπάρχει μια τεράστια διαφορά, με το παράλογο να κυριαρχεί και τα πολύ σοβαρά ερωτήματα να βρίσκονται επί τάπητος.

Το σχέδιο «πλάνο Β» ήταν σχέδιο της κυβέρνησης συνολικά ή σχέδιο ενός ή ομάδας Υπουργών;

Το σχέδιο Β του Έλληνα Υπουργού και της κυβέρνησης ήταν στόχος που ήθελαν να οδηγηθούμε ως χώρα  ή ήταν, πράγματι, εναλλακτικό σενάριο σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων. Το ερώτημα αποκτάει μεγαλύτερη σημασία να συνυπολογίσει κανείς τις καθυστερήσεις και τα παιχνίδια τακτικισμού που ακολούθησε η κυβέρνηση στο εξάμηνο αυτό.

Και το βασικότερο ερώτημα. Πόσο σοβαρό μπορεί να είναι ένα σχέδιο, ένα πλάνο Β σε ένα κρίσιμο θέμα που αφορά την επιβίωση και το μέλλον της χώρας, αν στηρίζεται σε έναν «κολλητό από τα παλιά» και στο χακάρισμα των ΑΦΜ - αν ξεπεράσουμε τον ποινικό χαρακτήρα του θέματος ;

Αν μάλιστα, θεωρήσουμε ως αληθή τα ξένα δημοσιεύματα που ήθελαν τη σύλληψη του Προέδρου της Τράπεζας της Ελλάδας,  μπορούμε να τα συνδέσουμε -αφού είναι νωπά στη στη μνήμη μας- με την εμμονή της Κωνσταντοπούλου να τον καλεί και να τον απειλεί εν μέσω των διαπραγματεύσεων για να παραστεί στη Βουλή και να συζητά θέματα, που μπορεί να ήταν σοβαρά αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να συγκριθούν με την κρισιμότητα των περιστάσεων.

Το σίγουρο είναι ότι η επικοινωνιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει έδαφος στην πλειοψηφία των πολιτών, που του δικαιολογεί σχεδόν τα πάντα. Όμως, έχει σημασία ο Πρωθυπουργός να απαντήσει στα ερωτήματα που τίθενται αυτές τις μέρες.

Γιατί μπορεί σε μια εποχή παραλογισμού να ξεκίνησε μια εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών για το τι σημαίνει επιστροφή στη δραχμή (Μάρδας),  αλλά το θέμα αυτό, σίγουρα δεν το έθεσε η κοινωνία (η πλειοψηφία της) . Το θέμα της επιστροφής στη δραχμή το έθεσαν στελέχη και Υπουργοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο μιας δήθεν εθνικής υπερηφάνειας. 

Τα δάκρυα (και οι απειλές) του Καμμένου από το βήμα της Βουλής

Ήταν 4 περίπου, τα ξημερώματα της περασμένης Πέμπτης, όταν πήρε το λόγο στη Βουλή ο Υπουργός Άμυνας και αρχηγός κόμματος των ΑΝΕΛ,  που συγκυβερνά σήμερα τη χώρα, σε μια περίοδο από τις πιο δύσκολες  στη σύγχρονη ιστορία της.
Η ρητορική του, όπως συνήθως, ξεπέρασε κατά πολύ αυτή του Μιχαλολιάκου και του Κασιδιάρη, που πλέον μπροστά του δείχνουν «αρνάκια». Απείλησε να «τσακίσει» τους αντιπάλους του, προφανώς για να δικαιολογήσει ότι έγινε ξαφνικά «μνημονιακός», σε αυτούς που σήμερα κατηγορούν και αυτόν για το «στα τέσσερα», όπως με ευκολία φώναζε πριν λίγο καιρό για εκείνους.
Και με την εικόνα του συντετριμμένου, ο οποίος μόλις και συγκρατούσε τα δάκρυα του, κατέθεσε κραυγάζοντας δυο προτάσεις, για τις οποίες ζήτησε να τεθούν σε άμεση ψηφοφορία. Η μια αφορούσε την μείωση των μισθών των βουλευτών (η οποία, αν δεν είναι πυροτέχνημα, ώσπου να περάσει νομοθετικά, ας κάνει την αρχή ο ίδιος μαζί με τους βουλευτές του κόμματός του και να επιστρέψει το 30% στο ταμείο του κράτους).

Η δεύτερη και πιο σημαντική, η πρόταση να ψηφιστεί άμεσα-εκείνη την ώρα- η αλλαγή του νόμου για την ευθύνη Υπουργών!
Βέβαια, ο προεδρεύων ψύχραιμα φρόντισε αμέσως να του εξηγήσει  ότι αυτό απαιτεί ειδική διαδικασία, που υπερβαίνει τις αρμοδιότητες τις παρούσας Βουλής.
Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε κάποιους να θεωρούν ότι ο Καμμένος έκανε σημαντικές προτάσεις και τις διακινούσαν στα κοινωνικά δίκτυα.
Για να μην υπάρχουν λοιπόν, παρανοήσεις, ακόμα και ο τελευταίος φοιτητής της νομικής -για να μην πιάσουμε τους βουλευτές και τους αρχηγούς κομμάτων, οι οποίοι θεωρητικά το γνωρίζουν-   καταλαβαίνει ότι οι προτάσεις του Καμμένου και ιδιαίτερα η περί αλλαγής του νόμου περί ευθύνης υπουργών ήταν μια κίνηση εντυπωσιασμού, επικίνδυνου λαϊκισμού, όπως και μια σειρά άλλων προτάσεων του-λιγότερο "θεσμικών" στο παρελθόν (η παρότρυνση να τσακιστεί Δήμαρχος, να ανατιναχτεί τηλεοπτικό κανάλι κλπ).
Και αυτό γιατί το Σύνταγμα στο άρθρο 86 ορίζει ότι "μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως νόμος ορίζει. Απαγορεύεται η θέσπιση ιδιώνυμων υπουργικών αδικημάτων....". Επομένως, για την αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών χρειάζεται με συνταγματική αναθεώρηση, που θα προέλθει από Βουλή Αναθεωρητική. Βέβαια, είναι ευνόητο ότι η συνταγματική αναθεώρηση δεν ενεργοποιείται με μια πρόταση που κατατίθεται στις 4 τα ξημερώματα.
Η αναθεώρηση του συντάγματος γίνεται βάση το άρθρο 110 του Συντάγματος και το άρθρο 119 του κανονισμού της Βουλής.
Προβλέπεται, μεταξύ άλλων, η κατάθεση πρότασης από 50 τουλάχιστον Βουλευτές και η συγκρότηση ειδικής επιτροπής από τη Βουλή. Στη συνέχεια  με απόφασή της πλειοψηφία του Κοινοβουλίου, που λαμβάνεται μετά πρόταση του Προέδρου της και με τη συνήθη πλειοψηφία του άρθρου 67 του Συντάγματος, ορίζει προθεσμία για την υπoβoλή της έκθεσης της Eπιτρoπής Aναθεώρησης και στη συνέχεια τίθονται οι προς αναθεώρηση διατάξεις – άρθρα με πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των μελών της Βουλής σε δύο ψηφοφορίες που απέχουν μεταξύ τους έναν τουλάχιστον μήνα.
Μετά την απόφαση για αναθεώρηση από τη Βουλή, θα πρέπει η επόμενη, η ονομαζόμενη Αναθεωρητική, κατά την πρώτη σύνοδό της, να αποφασίσει με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των μελών της σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις.

Έτσι, λοιπόν, μιας τέτοιας σοβαρότητας πρόταση δεν μπορεί να δρομολογηθεί, επειδή ήθελε να εντυπωσιάσει ο Καμμένος, αλλά συγκροτημένα και σε δυο διαφορετικές κοινοβουλευτικές περιόδους - από δύο διαφορετικά συγκροτημένα Σώματα, αφού η αναθεώρηση προϋποθέτει ότι  η νέα Βουλή, όπως θα έχει προκύψει μετά από εκλογές θα επικυρώσει τις αλλαγές.
Να υποψιαστούμε ότι ο Καμμένος δεν γνώριζε πώς γίνεται η αναθεώρηση; Σύμφωνα με το βιογραφικό είναι επί 22 συνεχόμενα χρόνια βουλευτής και διετέλεσε Υφυπουργός (2007),  πράγμα που απομακρύνει κάθε πιθανότητα άγνοιας.
Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, ας μη περνά η φτηνή παραπληροφόρηση, ο λαϊκισμός και ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης.

H Βαλαβάνη, ο Παπακωνσταντίνου … και η Μαργαρίτα

Μεροληπτική ευαισθησία ; 

Έπεσε θύμα ανθρωποφαγίας η Βαλαβάνη; Τις έγιναν επιθέσεις αγνοώντας το τεκμήριο της αθωότητας;

Τι έγινε όμως και μπήκε στο στόχαστρο η Υπουργός ; Η μητέρα της έκανε ανάληψη 200.000 (ή 100.000 κατ άλλους) ευρώ, λίγα 24ωρα πριν επιβληθούν οι περιορισμοί κεφαλαίων στις τράπεζες. Δεν είναι πέρα από τη λογική να υποθέσει κάποιος ότι είχε εσωτερική πληροφόρηση και έτρεξε να προλάβει να βγάλει τα χρήματά της. Αλλά θα μπορούσε να ισχύει και το ότι η μητέρα της λειτούργησε αυθόρμητα και χωρίς καθοδήγηση από την κόρη της, όπως δηλαδή χιλιάδες άλλοι καταθέτες την περίοδο εκείνη. Ένα ενδεχόμενο σχετικά απίθανο, αν σκεφτεί κανείς τη θέση που κατείχε  η κόρη της, όμως δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Αλλά ας σκεφτούμε, λίγα χρόνια πριν, τον πρώην Υπουργό τον Γιώργο

Παπακωνσταντίνου. Από τη λίστα Λαγκάρντ (μια από τις λίστες) αφαιρέθηκαν τρία συγγενικά του πρόσωπα. Δεν  μπορεί να θεωρηθεί κι αυτό εκτός λογικής δηλ. ότι ο Υπουργός μπορεί να μην ήθελε να εμπλακούν ονόματα συγγενικά του με τη δημοσιότητα που θα προκαλούσε το σκάνδαλο  (παρά το γεγονός  ότι δεν ήταν τα χρήματα προϊόν φοροδιαφυγής). Δεν  μπορεί να αποκλειστεί, όμως, και το επιχείρημά του, ότι με τον τρόπο αυτό θα έδινε μεγαλύτερο στόχο από το αν γινόταν απλή αναφορά στα 3 συγγενικά του πρόσωπα ότι έβγαλαν χρήματα που δεν αποτελούσαν προϊόν φοροδιαφυγής.

Και τέλος. να θυμηθούμε την περίπτωση της Μαργαρίτας Παπανδρέου που λοιδορήθηκε, στοχοποιήθηκε και όπως αποδείχτηκε και στα δικαστήρια, δεν είχε καμία σχέση με τη λίστα Λαγκάρντ.

Από τις τρεις παραπάνω περιπτώσεις γίνεται σαφές ότι  η «ανθρωποφαγία» δεν μπορεί να χρησιμοποιείται "αλά καρτ".

Αυτοί που σήμερα μιλούν για ανθρωποφαγία της Βαλαβάνη, θα ήταν πιστευτοί αν μιλούσαν για ανθρωποφαγία και στις περιπτώσεις που προαναφέραμε, του Παπακωνσταντίνου και της Μαργαρίτας Παπανδρέου. Ακόμα και όσοι υποστηρίζουν ότι δεν μπορεί υπάρχει  «οικογενειακή συνευθύνη» στο θέμα της Βαλαβάνη, θα  έπρεπε να μιλούν με τον ίδιο τρόπο και σε ανάλογες υποθέσεις στο παρελθόν.

Ιδιαίτερα, θα ήταν καλό η «ευαισθησία τους» να εκδηλωθεί σε αποδεδειγμένες εκστρατείες συκοφάντησης, όπως ήταν για παράδειγμα αυτή της μητέρας του πρώην Πρωθυπουργού.

Διαφορετικά, είναι προφανές ότι πρόκειται για μεροληπτική ευαισθησία που δεν στηρίζεται σε αξίες, αρχές, αλλά σε προκαταλήψεις.  Άρα, δεν είναι ευαισθησία.