Και οι Απόδημοι αγωνιούν

 

  Μέσα στη ροή των δραματικών για τη χώρα μας εξελίξεων, η αγωνία των Απόδημων δεν μπορεί να απασχολεί κανένα, αφού άλλωστε εκ προοιμίου θεωρούν όλοι, ότι οι εκτός Ελλάδας είναι ασφαλείς.

    Όμως, οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό, δεν περιορίζονται σε μια συναισθηματική και πατριωτική σχέση με την Ελλάδα, αλλά έχουν άμεση σχέση με την πολιτική κατάσταση της χώρας μας και ιδιαίτερα, την οικονομική της κατάσταση, αφού πληρώνουν  φόρους, ΕΝΦΙΑ κλπ
     
    Η χιλιοειπωμένη ατάκα «εσείς ζείτε μια χαρά στο εξωτερικό» δεν ισχύει, τουλάχιστον, για όσους από αυτούς φορολογούνται (και σωστά φορολογούνται) για τα έσοδά τους στη χώρα μας, πληρώνουν ΕΝΦΙΑ,  δέχονται μειώσεις στις συντάξεις τους (όσες έχουν λάβει πριν την μετανάστευση), εκείνους που στην χώρα μας ζουν ή σπουδάζουν τα παιδιά τους, έχουν καταθέσεις, πληρώνουν ασφάλιστρα αυτοκινήτου, φόρους μεταβίβασης κληρονομιάς κλπ.
     
    Και αν θέλουμε να σημειώσουμε κάποιους, που πραγματικά είναι ανεύθυνοι για την δημοσιονομική κρίση στη χώρα, αυτοί θα είναι (στη συντριπτική τους πλειοψηφία) όσοι εδώ και πολλά χρόνια μετανάστευσαν και δεν συμμετείχαν άμεσα στην λειτουργία των κρατικών λειτουργιών και θεσμών.
     
    Όμως, οι Απόδημοι, για άλλη μια φορά, θα είναι θεατές στην απόφαση του ελληνικού λαού την ερχόμενη Κυριακή.
     
    Το αίτημα για συμμετοχή όλων των Ελλήνων πολιτών στις εθνικές εκλογές και στα δημοψηφίσματα είχε καταρχήν ως στόχο την πραγματική σύνδεση Αποδήμων και της Μητρόπολης και την αξιοποίησή τους ως αναπτυξιακό, επιστημονικό και πολιτισμικό κεφάλαιο.
     
    Τα τελευταία χρόνια, οι περιστάσεις αποδεικνύουν ότι είναι ζήτημα δημοκρατίας να επιτραπεί η συμμετοχή τους σε διεργασίες όπως π.χ. το δημοψήφισμα της Κυριακής.
     
    Φυσικά, δεν μπορούμε να επιρρίψουμε ευθύνη στη σημερινή κυβέρνηση,  καθώς με τον τρόπο που οργανώθηκε το δημοψήφισμα δεν άφηνε περιθώρια να διοργανωθεί κάτι αντίστοιχο στις Πρεσβείες και στα προξενεία. Αλλά, πλέον, ως θέμα αποτελεί άμεση προτεραιότητα.
     

Ανοιχτή Επιστολή στον Friedhelm Busch

Αξιότιμε Δρ Friedhelm Busch

Σας ακούσαμε χθες στην εκπομπή του Markus Lanz στο ZDF να αναφέρεστε, ως ειδικός του χρηματιστηρίου, στο θέμα της Ελλάδας. Δεν θα σταθούμε στο ύφος και στον υποτιμητικό τρόπο που μιλούσατε για τους Έλληνες (γιατί δεν αναφερόσασταν ούτε στη δημόσια διοίκηση, ούτε στην κυβέρνηση), δεν θα σταθούμε στις ανακρίβειες σας (πχ διογκωμένος αριθμός δημοσίων υπαλλήλων), αλλά μιας και από μόνος σας αναφερθήκατε στο σχέδιο Μάρσαλ των ΗΠΑ, μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο για την Ευρώπη, θα σας υπογραμμίσουμε τα λόγια του πρώην καγκελάριου Helmut Schmidt ότι, εκείνοι  που τότε σας βοήθησαν ήταν ακριβώς οι ίδιοι που μέχρι πριν λίγους μόλις μήνες πολεμούσατε. 
Ήταν εκείνοι που, παράλληλα,θρηνούσαν τους εκατομμύρια νεκρούς τους.

Πιστεύω πως αν η επιλογή ήταν ανάμεσα στο να είμαστε ένας λαός που "φοροδιαφεύγει" ή να έχει ξεκινήσει παγκόσμιους πολέμους, θα  επιλέγαμε το πρώτο.

Δεν υιοθετούμε σε καμία περίπτωση την άποψη ότι για όλα φταίνε οι άλλοι ή ότι για όλα φταίνε οι κακοί Γερμανοί. Αναγνωρίζουμε τα λάθη και τις ευθύνες μας, σε όλα τα επίπεδα. Και δεν  συμμεριζόμαστε εθνικιστικές κορώνες και προκλήσεις.

Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε ο οποιοσδήποτε να μιλά υποτιμητικά για έναν ολόκληρο λαό, κανένα λαό γενικά, τον ελληνικό λαό ειδικά, που δοκιμάζεται σκληρά, εδώ και μια πενταετία.

Το βίντεο στο Μετρό της Αθήνας- 'Εχει ανάγκη η Ελλάδα αυτές τις πρακτικές;

  Σίγουρα δεν υπάρχει Έλληνας πολίτης που να θεωρεί λάθος τη διεκδίκηση αποζημίωσης (για το κατοχικό δάνειο) από την Γερμανία. Μπορεί να διατυπώθηκαν κάποιες ενστάσεις όσον αφορά την εικόνα συμψηφισμού -  με το χρέος της χώρας – που δόθηκε, αλλά επί της ουσίας το αίτημα θεωρείται δίκαιο και ιστορικά και ηθικά.
    Ιδιαίτερα όταν έχει αποδειχτεί πλέον, ότι οι δυνάμεις που προχώρησαν στη συμφωνία επανένωσης των δυο Γερμανιών έσπευσαν να διασφαλίσουν, μέσω συγκεκριμένης διατύπωσης, την απαλλαγή της ενωμένης Γερμανίας από ενδεχόμενες αποζημιώσεις σε οποιοδήποτε κράτος του κόσμου.
    Επιπλέον, δεν ήταν λίγες οι δυνάμεις που μίλησαν μέσα στην ίδια την Γερμανία υπέρ της υποχρέωσής της να εξετάσει το θέμα ανεξάρτητα από τη νομική πλευρά του θέματος.
    Με αυτή την έννοια, η εκστρατεία ενημέρωσης του γερμανικού λαού που πραγματοποίησε ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Μανώλης Γλέζος ήταν στην σωστή κατεύθυνση και σε επίπεδο ουσίας, αλλά και επικοινωνίας.
    Η απόφαση, όμως, να προβάλλεται στις στάσεις του Μετρό στην Αθήνα βίντεο με την εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα είναι από πολλές απόψεις λάθος. Σε επίπεδο πολιτικό και επικοινωνιακό, αλλά και όσον αφορά την αισθητική, για μια χώρα που θέλει να είναι ανοιχτή, ώστε να προσελκύει εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο.
    Αλήθεια σε ποιον απευθύνεται το βίντεο αυτό;
    Στα 2,5 περίπου εκατομμύρια Γερμανούς επισκέπτες ;  Θέλουμε να τους υπενθυμίσουμε στις διακοπές τους το τι εγκλήματα έπραξαν οι πρόγονοι τους;  Δεν το έχουν ανάγκη, καθώς εκατοντάδες εκπομπές και εκδηλώσεις στην ίδια τους τη χώρα, τους παρουσιάζουν την ιστορία. Στους υπόλοιπους επισκέπτες; Σε κάποιους που προέρχονται επί το πλείστον από χώρες που έζησαν την γερμανική κατοχή; Θέλουμε να τους υπενθυμίσουμε πόσο "κακοί" είναι οι Γερμανοί; Με ποιό στόχο;  
    Μήπως απευθύνεται στους Έλληνες; Θέλουμε να ευαισθητοποιήσουμε και να καλύψουμε κάποια κενά στην ιστορία της χώρας μας; Όπως σε όλα τα κράτη του κόσμου, η εκπαίδευση είναι εκείνη που θα καλύψει αυτό το "κενό".
    Όμως, ο πιο σημαντικός λόγος διαφωνίας με αυτήν την απόφαση της Κυβέρνησης είναι ότι μας θυμίζει λειτουργίες και πρακτικές ολοκληρωτικών καθεστώτων, αφού με τις πράξεις και τις ενέργειες αυτές επιδιώκει την ενίσχυση του φανατισμού και μιας ψεύτικης «εθνικής υπερηφάνειας» βάζοντας στο στόχαστρο έναν λαό.
    Αυτό είναι κάτι που δεν έχει ανάγκη, ούτε μια «αριστερή» κυβέρνηση ούτε, πολύ περισσότερο, η Ελλάδα. 

Ο Τσίπρας με την εξεταστική έκανε αυτό που δεν έκανε ο Γ. Παπανδρέου το 2009

Ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ μπορούσαν το 2009 να σύρουν τον Καραμανλή και τη ΝΔ σε ειδικά δικαστήρια, τόσο για την αποδεδειγμένη παραποίηση των στατιστικών στοιχείων της οικονομίας, όσο και για την εκτόξευση του ελλείμματος.

Ο Παπανδρέου δεν το έπραξε για έναν απλό λόγο, όπως ο ίδιος έχει εξηγήσει επανειλημμένα . Γιατί δεν μπορεί η χώρα να αντιμετωπίζει μια τεράστια πρόκληση, τη δυσκολότερη από τον πόλεμο και μετά, και το πολιτικό σύστημα της να είναι διχασμένο.

Αν ο Παπανδρέου είχε κάνει τότε αυτήν την ενέργεια, που ίσως να είχε σώσει το ΠΑΣΟΚ και την υστεροφημία του (δεν ήταν λίγες οι φωνές που του άσκησαν κριτική μέσα στο κόμμα του γι αυτό), αλλά θα ήταν επικίνδυνο για τη χώρα και την ενότητα του λαού, που ήταν τόσο αναγκαία. Αν και τελικά, δεν επιτεύχθηκε ο στόχος, καθώς αποδείχτηκε ότι ούτε η ΝΔ τότε ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ συνειδητοποιούσαν το μέγεθος του προβλήματος και το μόνο που τους απασχολούσε ήταν η εξουσία, ποντάροντας στην πόλωση για να πετύχουν την άνοδο τους σε αυτή.

Σήμερα ο Τσίπρας, η Ζωή και ο Καμμένος αντί να καταθέσουν ουσιαστικές προτάσεις μεταρρυθμίσεων, ανακοινώνουν μια εξεταστική επιτροπή που θα σύρει τους πάντες σε έναν εμφύλιο. Συγνώμη λάθος, όχι τους πάντες, αφού αφήνει απέξω την διακυβέρνηση Καραμανλή.

Ο Τσίπρας υποστήριξε από το βήμα της βουλής ότι παρέλαβε μία χώρα «όχι στο χείλος του γκρεμού αλλά βαθιά πεσμένη στον γκρεμό», προβάλλοντας ως λόγο ότι το πλεόνασμα είναι  0.3% και όχι 1.4% , όπως είχε ανακοινώσει η ΝΔ, δηλαδή υπάρχει μια απόκλιση της τάξεως του 1,1% . Παράλληλα ζητά εξεταστική για τον Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, που είχαν αποδεδειγμένα παραλάβει έλλειμμα 16%, ενώ είχε η απερχόμενη κυβέρνηση Καραμανλή είχε ανακοινώσει ότι ήταν 6%, μόλις 2 ημέρες πριν τις εκλογές του 2009. Όμως, ο Αλέξης Τσίπρας επιλέγει να αφήσει απ έξω την περίοδο της κυβέρνησης Καραμανλή.

Δηλαδή,  τον Τσίπρα, τον Καμμένο και τη Ζωή δεν τους ενδιαφέρει πως έφτασε η χώρα στα όρια της πτώχευσης (λες και δεν το ξέρουν), αλλά το πώς θα διχάσουν την μισή ΝΔ (φέροντας σε κόντρα Καραμανλικούς και Σαμαρικούς), και πως θα επιτεθούν στο ΠΑΣΟΚ και στο ΚΙΝΗΜΑ.

Ο Τσίπρας προφανώς, φιλοδοξεί να τα πετύχει όλα αυτά με τις ψήφους των εθνικιστών των ΑΝΕΛ και των νεοναζί της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. 
Και θα το πετύχει, έστω προσωρινά. Έχει μεριμνήσει, άλλωστε, γι αυτό αφού έχει αφήσει από νωρίς τον Καμμένο με τις εθνικιστικές κορώνες του να δημιουργήσει ένα κλίμα υπερπατριωτισμού και εθνικιστικής επανάστασης. 

Ναι, η πλειοψηφία της κοινωνίας θεωρεί σήμερα τους Τσίπρα και Καμμένο υπερπατριώτες. Προσωρινά βέβαια και άγνωστο για πόσο ακόμη.

Αλλά αυτό είναι η Αριστερά; Η κυβέρνηση της διγλωσσίας, του εθνικισμού, του διχασμού ; Η κυβέρνηση που την μια αγνοεί την Μέρκελ επειδή «είναι μια σαν όλους τους άλλους» και την άλλη της στέλνει προσωπική επιστολή, την οποία δεν δημοσιοποιεί η ίδια η κυβέρνηση, αλλά μέρες μετά η Financial Times; Που από την μια είναι ενάντια στα μη θεσμοθετημένα ευρωπαϊκά όργανα και από την άλλη σύρεται σε μια συνάντηση των «7»; Που κατηγορεί την ΕΚΤ ότι δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, όπως πρέπει και από την άλλη ζητάει να παρέμβει η Μέρκελ στην ΕΚΤ;

Ποιο τέλος πάντων είναι το στίγμα της αριστερής πολιτικής σε επίπεδο μεταρρυθμίσεων; Ποια πρόταση είναι σε διαφορετική κατεύθυνση από όλες αυτές που δεν ψήφιζε τα προηγούμενα χρόνια; Ο φόρος στα ηλεκτρονικά παιχνίδια ή οι τουρίστες εφοριακοί ; Η' θα περιορίσει την αριστερή του ιδεολογία στα 200 ευρώ ετησίως που έδωσε – και σωστά έπραξε - ως ανθρωπιστική βοήθεια; Γιατί και η προηγούμενη κυβέρνηση έδωσε 400 ευρώ αλλά δεν θεωρείται αριστερή.

Για να είμαστε όμως, δίκαιοι οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται πραγματικά σε μια δύσκολη θέση. Συνέβαλε καθοριστικά την τελευταία 5ετία στην δημιουργία συνωμοτικών σεναρίων και πότιζε την κοινωνία με φανατισμό και μίσος. ΄Έτσι, η κοινωνία σε μεγάλο βαθμό πείστηκε για σενάρια προδοσίας, εθνικού ξεπουλήματος και σχεδίων τρίτων μέσω Ελλήνων πολιτικών. Ήταν ο πρωταγωνιστής του «δεν πληρώνω» και του «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Συνεπώς, είναι δύσκολο να μπορέσει να εξηγήσει σε όλους αυτούς τους πολίτες, ότι αυτά ήταν φθηνά συνθήματα που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα.

Αυτό που προφανώς παραγνωρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι μαζί με αυτήν την πολιτική του υπέρμετρου λαϊκισμού συνέβαλε στο να ακυρωθούν οι ιδεολογικές γραμμές και τα πολιτικά όρια. Έτσι, αργά ή γρήγορα θα πέσει στην ίδια παγίδα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καταλάβει ότι ο κόσμος του θα πάει στην Χρυσή Αυγή αν αποτύχει η κυβέρνησή του, γιατί στη Χρυσή Αυγή και στους ΑΝΕΛ πηγαίνουν οι πολίτες όταν δεν θεωρούν πρόβλημα να καταρρέουν οι θεσμοί, όταν προπηλακίζονται οι κρατικοί λειτουργοί, "καίγεται" η Βουλή και διαλύεται η συγκέντρωση στην οποία παρίσταται  ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Θα πάει δηλ στη Χρυσή Αυγή γιατί του έχει ανοιχτεί ήδη ο διάδρομος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την χρονική πολυτέλεια να αναδείξει το ανθρωπιστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία. Δεν είναι όμως, οξύμωρο να διεκδικεί συμμαχίες στο εξωτερικό και να ακολουθεί μια διχαστική πολιτική στο εσωτερικό;

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να αναδείξει τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος που αναμφίβολα  έχουν ευθύνες  προηγούμενες κυβερνήσεις και που η κοινωνία έχει υιοθετήσει και να προχωρήσει σε μια πραγματική εθνική διακυβέρνηση της χώρας. Δυστυχώς όμως …



Υ.Γ. 1 Ο Τσίπρας και μερικοί από τους υποστηρικτές του θέλουν να περάσουν την εικόνα ότι είναι ένας νέος Ανδρέας Παπανδρέου. Μόνο που ο Ανδρέας μιλούσε για Εθνική Λαϊκή Ενότητα. Μόνο που ο Ανδρέας δεν πήγε ποτέ πολιτικό του αντίπαλο για πολιτικούς λόγους στο ειδικό δικαστήριο.


ΥΓ. 2   Φυσικά, το ζητούμενο δεν είναι το αν θα συκοφαντηθεί ή θα κατηγορηθεί δικαίως ή αδίκως το ΠΑΣΟΚ και το ΚΙΝΗΜΑ, που δημοσκοπικά βρίσκονται ήδη σε μια  θέση που δύσκολα θα χειροτερέψει. Το ζητούμενο είναι αν μπορεί σήμερα να προβληθεί στη χώρα η διαφορά στην πολιτική της καθημερινότητας μεταξύ μιας Αριστερής από άλλες συντηρητικές κυβερνήσεις. Με ήθος, ύφος και πολιτικές πρακτικές που θα είναι νέες και ελπιδοφόρες για τη χώρα και το μέλλον της. Αυτό διακυβεύεται σήμερα.

Η είσπραξη φόρων δεν είναι μεταρρύθμιση

Ας υποθέσουμε ότι το Eurogroup θα αποδεχτεί όλες τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης – τις λεγόμενες «μεταρρυθμιστικές»  – που έχει καταθέσει τις τελευταίες μέρες.

Εκείνο που προβληματίζει όμως, είναι ποιες από αυτές τις μεταρρυθμίσεις αποτελούν πράγματι, μεταρρυθμίσεις.  Με ποιο τρόπο θα διασφαλίζουμε να μην φθάσουμε πάλι στο 2009. Διότι, καλές είναι οι προτάσεις για έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, σωστή και απαραίτητη η οικονομική βοήθεια σε αυτούς που έχει χτυπήσει περισσότερο η κρίση, αλλά ποια θα είναι η συνέχεια δεν έχει αποτυπωθεί ακόμη.

Δηλαδή, με ποιες ενέργειες και ποιο πρόγραμμα θα προωθηθούν η εύρυθμη λειτουργία των θεσμών της πολιτείας. 
Πώς θα δημιουργηθούν υποδομές ανάπτυξης, πώς θα ενισχυθούν η έρευνα και η καινοτομία. Πώς θα σχεδιαστούν παρεμβάσεις στην παραγωγή της χώρας, στην  αναθέρμανση της επενδυτικής δραστηριότητας, στο θεσμικό πλαίσιο για τις ιδιωτικές επενδύσεις, στην πολιτική για την εξωστρέφεια, στη νεανική επιχειρηματικότητα.

Ποιες παρεμβάσεις θα ενισχύσουν τον παραγωγό της ελληνικής υπαίθρου και θα τον τοποθετήσουν στο επίκεντρο της βιώσιμης ανάπτυξης.

Αλλαγές έχουν γίνει τα τελευταία 5 χρόνια. Κάποιες δεν έχουν όμως, ολοκληρωθεί ακόμη. Αυτό σημαίνει ότι  απλά χρειάζεται να επιταχυνθούν. Υπάρχουν βέβαια, και  τομείς που είναι απαραίτητο να προσδιοριστούν τώρα.

Ας αποφασίσει η Κυβέρνηση ποιες νέες μεταρρυθμίσεις θα προωθήσει και ας προχωρήσει άμεσα στην υλοποίησή τους.

Γιατί η συλλογή εσόδων από τον φόρο ηλεκτρονικών παιχνιδιών (που κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ το ονόμαζε νομιμοποίηση του παράνομου παιχνιδιού) δεν είναι μεταρρύθμιση, είναι απλά εισροή χρημάτων στα κρατικά ταμεία. Αναγκαίο μεν αλλά δεν οδηγεί στην πραγματική έξοδο από την κρίση

ΝΑΙ, λεφτά υπάρχουν.

Μετά από πέντε χρόνια έντονης κριτικής, για να μην πούμε χλευασμών για μια αποστροφή του λόγου του Γιώργου Παπανδρέου, η οποία απομονώθηκε και έγινε το κύριο σύνθημα εναντίον του πρώην πρωθυπουργού, η Αυγή βγαίνει με πρωτοσέλιδο να παραδεχθεί οτι ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ
Μα φυσικά, και υπάρχουν στην φοροδιαφυγή, στην διαφθορά,  στην κακοδιοίκηση και τη κατασπατάληση πόρων. 
Μετά από πέντε χρόνια δικαιώνεται ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.
Το τι σημαίνει αυτή η κωλοτούμπα για την #πρώτηφοράΑριστερά, ας το διασαφηνίσουν εκείνοι που στήριζαν -και στηρίζουν- τις λαϊκίστικες πρακτικές της

Ο φασίστας δεν χαρακτηρίζεται από την άποψη του για τις παρελάσεις...

   

Η δημόσια συζήτηση για τις παρελάσεις στη χώρα μας οδηγεί την επιχειρηματολογία, για άλλη μια φορά, στα άκρα. Φυσικά και δεν είναι φασίστας όποιος είναι υπέρ των παρελάσεων των μαθητών ή και των σωμάτων ασφαλείας, όπως βέβαια, δεν είναι λιγότερο πατριώτης εκείνος που τάσσεται εναντίον.
    Γιατί προέκυψε όμως, τόσο έντονα η συζήτηση στις φετινές παρελάσεις; Απλά, επειδή κορυφαία στελέχη της σημερινής κυβέρνησης (από τον Πρωθυπουργό μέχρι Υπουργούς) δήλωναν από τα έδρανα της αντιπολίτευσης ενάντια σ αυτές, ενώ σήμερα, σε συνεργασία με τον Καμμένο τις εμπλουτίζουν με δημοτικό πρόγραμμα και κλαρίνα, παραπέμποντας σε όχι τόσο μακρινές εποχές, όπου η τακτική "άρτος και θεάματα" είχε χρησιμοποιηθεί στο έπακρο.
    ,,Στο δρόμο βγαίνουμε για να περπατήσουμε και να διαδηλώνουμε όχι για να παρελαύνουμε,, ήταν το μήνυμα που ανάρτησε ο  σημερινός Πρωθυπουργός στο facebook στις 24.10.2011. Λίγες μέρες μετά είχαμε τα γνωστά επεισόδια στην Θεσσαλονίκη ενάντια στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τα οποία οδήγησαν στα μέτρα ασφαλείας με τα κιγκλιδώματα και όλα τα υπόλοιπα. Μέτρα που σήμερα διατυμπανίζουν ότι κατάργησαν, εκείνοι οι οποίοι χρησιμοποίησαν τις εθνικές γιορτές για μικροκομματικές σκοπιμότητες.