Το βίντεο στο Μετρό της Αθήνας- 'Εχει ανάγκη η Ελλάδα αυτές τις πρακτικές;

  Σίγουρα δεν υπάρχει Έλληνας πολίτης που να θεωρεί λάθος τη διεκδίκηση αποζημίωσης (για το κατοχικό δάνειο) από την Γερμανία. Μπορεί να διατυπώθηκαν κάποιες ενστάσεις όσον αφορά την εικόνα συμψηφισμού -  με το χρέος της χώρας – που δόθηκε, αλλά επί της ουσίας το αίτημα θεωρείται δίκαιο και ιστορικά και ηθικά.
    Ιδιαίτερα όταν έχει αποδειχτεί πλέον, ότι οι δυνάμεις που προχώρησαν στη συμφωνία επανένωσης των δυο Γερμανιών έσπευσαν να διασφαλίσουν, μέσω συγκεκριμένης διατύπωσης, την απαλλαγή της ενωμένης Γερμανίας από ενδεχόμενες αποζημιώσεις σε οποιοδήποτε κράτος του κόσμου.
    Επιπλέον, δεν ήταν λίγες οι δυνάμεις που μίλησαν μέσα στην ίδια την Γερμανία υπέρ της υποχρέωσής της να εξετάσει το θέμα ανεξάρτητα από τη νομική πλευρά του θέματος.
    Με αυτή την έννοια, η εκστρατεία ενημέρωσης του γερμανικού λαού που πραγματοποίησε ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Μανώλης Γλέζος ήταν στην σωστή κατεύθυνση και σε επίπεδο ουσίας, αλλά και επικοινωνίας.
    Η απόφαση, όμως, να προβάλλεται στις στάσεις του Μετρό στην Αθήνα βίντεο με την εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα είναι από πολλές απόψεις λάθος. Σε επίπεδο πολιτικό και επικοινωνιακό, αλλά και όσον αφορά την αισθητική, για μια χώρα που θέλει να είναι ανοιχτή, ώστε να προσελκύει εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο.
    Αλήθεια σε ποιον απευθύνεται το βίντεο αυτό;
    Στα 2,5 περίπου εκατομμύρια Γερμανούς επισκέπτες ;  Θέλουμε να τους υπενθυμίσουμε στις διακοπές τους το τι εγκλήματα έπραξαν οι πρόγονοι τους;  Δεν το έχουν ανάγκη, καθώς εκατοντάδες εκπομπές και εκδηλώσεις στην ίδια τους τη χώρα, τους παρουσιάζουν την ιστορία. Στους υπόλοιπους επισκέπτες; Σε κάποιους που προέρχονται επί το πλείστον από χώρες που έζησαν την γερμανική κατοχή; Θέλουμε να τους υπενθυμίσουμε πόσο "κακοί" είναι οι Γερμανοί; Με ποιό στόχο;  
    Μήπως απευθύνεται στους Έλληνες; Θέλουμε να ευαισθητοποιήσουμε και να καλύψουμε κάποια κενά στην ιστορία της χώρας μας; Όπως σε όλα τα κράτη του κόσμου, η εκπαίδευση είναι εκείνη που θα καλύψει αυτό το "κενό".
    Όμως, ο πιο σημαντικός λόγος διαφωνίας με αυτήν την απόφαση της Κυβέρνησης είναι ότι μας θυμίζει λειτουργίες και πρακτικές ολοκληρωτικών καθεστώτων, αφού με τις πράξεις και τις ενέργειες αυτές επιδιώκει την ενίσχυση του φανατισμού και μιας ψεύτικης «εθνικής υπερηφάνειας» βάζοντας στο στόχαστρο έναν λαό.
    Αυτό είναι κάτι που δεν έχει ανάγκη, ούτε μια «αριστερή» κυβέρνηση ούτε, πολύ περισσότερο, η Ελλάδα. 

Ο Τσίπρας με την εξεταστική έκανε αυτό που δεν έκανε ο Γ. Παπανδρέου το 2009

Ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ μπορούσαν το 2009 να σύρουν τον Καραμανλή και τη ΝΔ σε ειδικά δικαστήρια, τόσο για την αποδεδειγμένη παραποίηση των στατιστικών στοιχείων της οικονομίας, όσο και για την εκτόξευση του ελλείμματος.

Ο Παπανδρέου δεν το έπραξε για έναν απλό λόγο, όπως ο ίδιος έχει εξηγήσει επανειλημμένα . Γιατί δεν μπορεί η χώρα να αντιμετωπίζει μια τεράστια πρόκληση, τη δυσκολότερη από τον πόλεμο και μετά, και το πολιτικό σύστημα της να είναι διχασμένο.

Αν ο Παπανδρέου είχε κάνει τότε αυτήν την ενέργεια, που ίσως να είχε σώσει το ΠΑΣΟΚ και την υστεροφημία του (δεν ήταν λίγες οι φωνές που του άσκησαν κριτική μέσα στο κόμμα του γι αυτό), αλλά θα ήταν επικίνδυνο για τη χώρα και την ενότητα του λαού, που ήταν τόσο αναγκαία. Αν και τελικά, δεν επιτεύχθηκε ο στόχος, καθώς αποδείχτηκε ότι ούτε η ΝΔ τότε ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ συνειδητοποιούσαν το μέγεθος του προβλήματος και το μόνο που τους απασχολούσε ήταν η εξουσία, ποντάροντας στην πόλωση για να πετύχουν την άνοδο τους σε αυτή.

Σήμερα ο Τσίπρας, η Ζωή και ο Καμμένος αντί να καταθέσουν ουσιαστικές προτάσεις μεταρρυθμίσεων, ανακοινώνουν μια εξεταστική επιτροπή που θα σύρει τους πάντες σε έναν εμφύλιο. Συγνώμη λάθος, όχι τους πάντες, αφού αφήνει απέξω την διακυβέρνηση Καραμανλή.

Ο Τσίπρας υποστήριξε από το βήμα της βουλής ότι παρέλαβε μία χώρα «όχι στο χείλος του γκρεμού αλλά βαθιά πεσμένη στον γκρεμό», προβάλλοντας ως λόγο ότι το πλεόνασμα είναι  0.3% και όχι 1.4% , όπως είχε ανακοινώσει η ΝΔ, δηλαδή υπάρχει μια απόκλιση της τάξεως του 1,1% . Παράλληλα ζητά εξεταστική για τον Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, που είχαν αποδεδειγμένα παραλάβει έλλειμμα 16%, ενώ είχε η απερχόμενη κυβέρνηση Καραμανλή είχε ανακοινώσει ότι ήταν 6%, μόλις 2 ημέρες πριν τις εκλογές του 2009. Όμως, ο Αλέξης Τσίπρας επιλέγει να αφήσει απ έξω την περίοδο της κυβέρνησης Καραμανλή.

Δηλαδή,  τον Τσίπρα, τον Καμμένο και τη Ζωή δεν τους ενδιαφέρει πως έφτασε η χώρα στα όρια της πτώχευσης (λες και δεν το ξέρουν), αλλά το πώς θα διχάσουν την μισή ΝΔ (φέροντας σε κόντρα Καραμανλικούς και Σαμαρικούς), και πως θα επιτεθούν στο ΠΑΣΟΚ και στο ΚΙΝΗΜΑ.

Ο Τσίπρας προφανώς, φιλοδοξεί να τα πετύχει όλα αυτά με τις ψήφους των εθνικιστών των ΑΝΕΛ και των νεοναζί της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. 
Και θα το πετύχει, έστω προσωρινά. Έχει μεριμνήσει, άλλωστε, γι αυτό αφού έχει αφήσει από νωρίς τον Καμμένο με τις εθνικιστικές κορώνες του να δημιουργήσει ένα κλίμα υπερπατριωτισμού και εθνικιστικής επανάστασης. 

Ναι, η πλειοψηφία της κοινωνίας θεωρεί σήμερα τους Τσίπρα και Καμμένο υπερπατριώτες. Προσωρινά βέβαια και άγνωστο για πόσο ακόμη.

Αλλά αυτό είναι η Αριστερά; Η κυβέρνηση της διγλωσσίας, του εθνικισμού, του διχασμού ; Η κυβέρνηση που την μια αγνοεί την Μέρκελ επειδή «είναι μια σαν όλους τους άλλους» και την άλλη της στέλνει προσωπική επιστολή, την οποία δεν δημοσιοποιεί η ίδια η κυβέρνηση, αλλά μέρες μετά η Financial Times; Που από την μια είναι ενάντια στα μη θεσμοθετημένα ευρωπαϊκά όργανα και από την άλλη σύρεται σε μια συνάντηση των «7»; Που κατηγορεί την ΕΚΤ ότι δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, όπως πρέπει και από την άλλη ζητάει να παρέμβει η Μέρκελ στην ΕΚΤ;

Ποιο τέλος πάντων είναι το στίγμα της αριστερής πολιτικής σε επίπεδο μεταρρυθμίσεων; Ποια πρόταση είναι σε διαφορετική κατεύθυνση από όλες αυτές που δεν ψήφιζε τα προηγούμενα χρόνια; Ο φόρος στα ηλεκτρονικά παιχνίδια ή οι τουρίστες εφοριακοί ; Η' θα περιορίσει την αριστερή του ιδεολογία στα 200 ευρώ ετησίως που έδωσε – και σωστά έπραξε - ως ανθρωπιστική βοήθεια; Γιατί και η προηγούμενη κυβέρνηση έδωσε 400 ευρώ αλλά δεν θεωρείται αριστερή.

Για να είμαστε όμως, δίκαιοι οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται πραγματικά σε μια δύσκολη θέση. Συνέβαλε καθοριστικά την τελευταία 5ετία στην δημιουργία συνωμοτικών σεναρίων και πότιζε την κοινωνία με φανατισμό και μίσος. ΄Έτσι, η κοινωνία σε μεγάλο βαθμό πείστηκε για σενάρια προδοσίας, εθνικού ξεπουλήματος και σχεδίων τρίτων μέσω Ελλήνων πολιτικών. Ήταν ο πρωταγωνιστής του «δεν πληρώνω» και του «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Συνεπώς, είναι δύσκολο να μπορέσει να εξηγήσει σε όλους αυτούς τους πολίτες, ότι αυτά ήταν φθηνά συνθήματα που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα.

Αυτό που προφανώς παραγνωρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι μαζί με αυτήν την πολιτική του υπέρμετρου λαϊκισμού συνέβαλε στο να ακυρωθούν οι ιδεολογικές γραμμές και τα πολιτικά όρια. Έτσι, αργά ή γρήγορα θα πέσει στην ίδια παγίδα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καταλάβει ότι ο κόσμος του θα πάει στην Χρυσή Αυγή αν αποτύχει η κυβέρνησή του, γιατί στη Χρυσή Αυγή και στους ΑΝΕΛ πηγαίνουν οι πολίτες όταν δεν θεωρούν πρόβλημα να καταρρέουν οι θεσμοί, όταν προπηλακίζονται οι κρατικοί λειτουργοί, "καίγεται" η Βουλή και διαλύεται η συγκέντρωση στην οποία παρίσταται  ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Θα πάει δηλ στη Χρυσή Αυγή γιατί του έχει ανοιχτεί ήδη ο διάδρομος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την χρονική πολυτέλεια να αναδείξει το ανθρωπιστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία. Δεν είναι όμως, οξύμωρο να διεκδικεί συμμαχίες στο εξωτερικό και να ακολουθεί μια διχαστική πολιτική στο εσωτερικό;

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να αναδείξει τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος που αναμφίβολα  έχουν ευθύνες  προηγούμενες κυβερνήσεις και που η κοινωνία έχει υιοθετήσει και να προχωρήσει σε μια πραγματική εθνική διακυβέρνηση της χώρας. Δυστυχώς όμως …



Υ.Γ. 1 Ο Τσίπρας και μερικοί από τους υποστηρικτές του θέλουν να περάσουν την εικόνα ότι είναι ένας νέος Ανδρέας Παπανδρέου. Μόνο που ο Ανδρέας μιλούσε για Εθνική Λαϊκή Ενότητα. Μόνο που ο Ανδρέας δεν πήγε ποτέ πολιτικό του αντίπαλο για πολιτικούς λόγους στο ειδικό δικαστήριο.


ΥΓ. 2   Φυσικά, το ζητούμενο δεν είναι το αν θα συκοφαντηθεί ή θα κατηγορηθεί δικαίως ή αδίκως το ΠΑΣΟΚ και το ΚΙΝΗΜΑ, που δημοσκοπικά βρίσκονται ήδη σε μια  θέση που δύσκολα θα χειροτερέψει. Το ζητούμενο είναι αν μπορεί σήμερα να προβληθεί στη χώρα η διαφορά στην πολιτική της καθημερινότητας μεταξύ μιας Αριστερής από άλλες συντηρητικές κυβερνήσεις. Με ήθος, ύφος και πολιτικές πρακτικές που θα είναι νέες και ελπιδοφόρες για τη χώρα και το μέλλον της. Αυτό διακυβεύεται σήμερα.

Η είσπραξη φόρων δεν είναι μεταρρύθμιση

Ας υποθέσουμε ότι το Eurogroup θα αποδεχτεί όλες τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης – τις λεγόμενες «μεταρρυθμιστικές»  – που έχει καταθέσει τις τελευταίες μέρες.

Εκείνο που προβληματίζει όμως, είναι ποιες από αυτές τις μεταρρυθμίσεις αποτελούν πράγματι, μεταρρυθμίσεις.  Με ποιο τρόπο θα διασφαλίζουμε να μην φθάσουμε πάλι στο 2009. Διότι, καλές είναι οι προτάσεις για έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, σωστή και απαραίτητη η οικονομική βοήθεια σε αυτούς που έχει χτυπήσει περισσότερο η κρίση, αλλά ποια θα είναι η συνέχεια δεν έχει αποτυπωθεί ακόμη.

Δηλαδή, με ποιες ενέργειες και ποιο πρόγραμμα θα προωθηθούν η εύρυθμη λειτουργία των θεσμών της πολιτείας. 
Πώς θα δημιουργηθούν υποδομές ανάπτυξης, πώς θα ενισχυθούν η έρευνα και η καινοτομία. Πώς θα σχεδιαστούν παρεμβάσεις στην παραγωγή της χώρας, στην  αναθέρμανση της επενδυτικής δραστηριότητας, στο θεσμικό πλαίσιο για τις ιδιωτικές επενδύσεις, στην πολιτική για την εξωστρέφεια, στη νεανική επιχειρηματικότητα.

Ποιες παρεμβάσεις θα ενισχύσουν τον παραγωγό της ελληνικής υπαίθρου και θα τον τοποθετήσουν στο επίκεντρο της βιώσιμης ανάπτυξης.

Αλλαγές έχουν γίνει τα τελευταία 5 χρόνια. Κάποιες δεν έχουν όμως, ολοκληρωθεί ακόμη. Αυτό σημαίνει ότι  απλά χρειάζεται να επιταχυνθούν. Υπάρχουν βέβαια, και  τομείς που είναι απαραίτητο να προσδιοριστούν τώρα.

Ας αποφασίσει η Κυβέρνηση ποιες νέες μεταρρυθμίσεις θα προωθήσει και ας προχωρήσει άμεσα στην υλοποίησή τους.

Γιατί η συλλογή εσόδων από τον φόρο ηλεκτρονικών παιχνιδιών (που κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ το ονόμαζε νομιμοποίηση του παράνομου παιχνιδιού) δεν είναι μεταρρύθμιση, είναι απλά εισροή χρημάτων στα κρατικά ταμεία. Αναγκαίο μεν αλλά δεν οδηγεί στην πραγματική έξοδο από την κρίση

ΝΑΙ, λεφτά υπάρχουν.

Μετά από πέντε χρόνια έντονης κριτικής, για να μην πούμε χλευασμών για μια αποστροφή του λόγου του Γιώργου Παπανδρέου, η οποία απομονώθηκε και έγινε το κύριο σύνθημα εναντίον του πρώην πρωθυπουργού, η Αυγή βγαίνει με πρωτοσέλιδο να παραδεχθεί οτι ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ
Μα φυσικά, και υπάρχουν στην φοροδιαφυγή, στην διαφθορά,  στην κακοδιοίκηση και τη κατασπατάληση πόρων. 
Μετά από πέντε χρόνια δικαιώνεται ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.
Το τι σημαίνει αυτή η κωλοτούμπα για την #πρώτηφοράΑριστερά, ας το διασαφηνίσουν εκείνοι που στήριζαν -και στηρίζουν- τις λαϊκίστικες πρακτικές της

Ο φασίστας δεν χαρακτηρίζεται από την άποψη του για τις παρελάσεις...

   

Η δημόσια συζήτηση για τις παρελάσεις στη χώρα μας οδηγεί την επιχειρηματολογία, για άλλη μια φορά, στα άκρα. Φυσικά και δεν είναι φασίστας όποιος είναι υπέρ των παρελάσεων των μαθητών ή και των σωμάτων ασφαλείας, όπως βέβαια, δεν είναι λιγότερο πατριώτης εκείνος που τάσσεται εναντίον.
    Γιατί προέκυψε όμως, τόσο έντονα η συζήτηση στις φετινές παρελάσεις; Απλά, επειδή κορυφαία στελέχη της σημερινής κυβέρνησης (από τον Πρωθυπουργό μέχρι Υπουργούς) δήλωναν από τα έδρανα της αντιπολίτευσης ενάντια σ αυτές, ενώ σήμερα, σε συνεργασία με τον Καμμένο τις εμπλουτίζουν με δημοτικό πρόγραμμα και κλαρίνα, παραπέμποντας σε όχι τόσο μακρινές εποχές, όπου η τακτική "άρτος και θεάματα" είχε χρησιμοποιηθεί στο έπακρο.
    ,,Στο δρόμο βγαίνουμε για να περπατήσουμε και να διαδηλώνουμε όχι για να παρελαύνουμε,, ήταν το μήνυμα που ανάρτησε ο  σημερινός Πρωθυπουργός στο facebook στις 24.10.2011. Λίγες μέρες μετά είχαμε τα γνωστά επεισόδια στην Θεσσαλονίκη ενάντια στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τα οποία οδήγησαν στα μέτρα ασφαλείας με τα κιγκλιδώματα και όλα τα υπόλοιπα. Μέτρα που σήμερα διατυμπανίζουν ότι κατάργησαν, εκείνοι οι οποίοι χρησιμοποίησαν τις εθνικές γιορτές για μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Κουτρούγκαλος, BILD, Πρεντετέρης οι όψεις και οι παραλλαγές της ηθικής και της πληροφόρησης

       

Πριν ξεκινήσει η γνωστή ανθρωποφαγία καλό θα ήταν να περιμένουμε τις διευκρινήσεις και τις ολοκληρωμένες απαντήσεις εκατέρωθεν (εφημερίδα και Κατρούγκαλος ). Δεοντολογικά δεν είναι σωστό να καταδικαστεί a priori στη συνείδηση της κοινωνίας από τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πριν δώσει τις εξηγήσεις του για την υπόθεση.
    Πάνω όμως, από όλες τις εξηγήσεις υπάρχει ένα ηθικό ζήτημα, που είναι εκτεθειμένος ο υπουργός. Η επαγγελματική του δραστηριότητα δεν θα έπρεπε να συνδέεται με την πολιτική του θέση. Θα έπρεπε να έχει ο ίδιος ζητήσει είτε οι πελάτες να αποτανθούν σε άλλο γραφείο, είτε να έχει ζητήσει να πάρει ένα χαρτοφυλάκιο με το οποίο δεν θα είχε σχέση η προηγούμενη δραστηριότητά του.
    Η εξέλιξη με την υπόθεση αυτή έχει κι άλλη μια παράλληλη επίπτωση. Μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης αρκετών, να αναλογιστούν κάποιοι πολίτες ότι ο χρόνος, πάντα, έχει γυρίσματα. Η άδικη επίθεση, η ισοπέδωση, ο φθηνός λαϊκισμός, η εύκολη αναπαραγωγή κουτσομπολιών, οι μισές αλήθειες, η αδιαφορία για το τεκμήριο της αθωότητας ή την αλήθεια, επειδή ο άλλος είναι πολιτικός αντίπαλος, έχει δικάσει και καταδικάσει, πολλές φορές, ανθρώπους. Η μετέπειτα δικαίωσή τους -όποτε και να επέλθει- δεν ενδιαφέρει κανένα.
    Ιδιαίτερα, το τελευταίο  αφιερώνεται σ όσους ανακάλυψαν ξαφνικά το ρόλο της BILD, του Πρεντετέρη,  την δύναμη των αγορών,  της γερμανικής οικονομικής πολιτικής και της υπερηφάνειας.

Ας αφήσουμε την "δημιουργική" ασάφεια και ας πάμε στην σαφήνεια

H Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει από τους άστοχους τακτικισμούς και τα επικοινωνιακά τρικ το δίκαιο των αιτημάτων της


Eίναι αυτονόητο ότι η Ευρώπη των λαών δεν μπορεί να προχωρήσει αγνοώντας τους ίδιους τους λαούς της. Όπως επίσης, είναι γεγονός ότι σήμερα η αρχιτεκτονική της οικονομικής ένωσης εξυπηρετεί μεν τη δημιουργία μιας μεγάλης αγοράς, αλλά αγνοεί εκατομμύρια πολίτες της που ζουν στα όρια της φτώχειας. Ιδιαίτερα στη χώρα μας, όπου η απουσία παραγωγικού μοντέλου και οι αγκυλώσεις που υφίστανται λόγω του πελατειακού κράτους - που δυστυχώς, βόλευε επί χρόνια την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων – την οδήγησε στην οικονομική κρίση χωρίς ασπίδα προστασίας.

Επίσης, είναι δεδομένο ότι η Γερμανία ως η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της ΕΕ ακολουθεί μια οικονομική πολιτική που εξυπηρετεί τα συμφέροντά της, τις εξαγωγές της και αυτό οδήγησε την Ελλάδα στην περιδίνηση της υπερχρέωσης και της λιτότητας.

Μπροστά σ αυτήν την κατάσταση η νέα κυβέρνηση, με τον αέρα της εκλογικής νίκης, ορθά βάζει το θέμα αλλαγής πολιτικής στην Ευρώπη και ορθά διεκδικεί, όσο περισσότερα μπορεί, για να κερδίσει χρόνο, ωσότου προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις.

Η κυβέρνηση όμως - αν δεν είναι επιλογή της η έξοδος από το ευρώ -  δείχνει να παίζει κορόνα / γράμματα το άμεσο μέλλον της χώρας. Χρησιμοποιεί διάφορες τακτικές για να πετύχει το στόχο της, με τις οποίες μπορεί να κερδίζει χρόνο, αλλά μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται ότι ο χρόνος τρέχει και σε βάρος της χώρας.

Δίνει την εντύπωση στους εταίρους ότι δεν δέχεται κανένα κανόνα και πολύ περισσότερο ότι αμφισβητεί τις ίδιες της τις δεσμεύσεις (συμφωνία 20η Φεβρουαρίου).

Χρησιμοποιεί επικοινωνιακά τεχνάσματα για να πείσει για την ορθότητα των επιλογών της σχετικά  με την αθέτηση των συμφωνιών (δημιουργική ασάφεια του Γιάνη Βαρουφάκη).
Ποντάρει στον εθνικισμό και στη δημιουργία αντιπάλων. Μάλιστα το παιχνίδι αυτό το αφήνει να το αναλάβει κυρίως ο Καμμένος νομιμοποιώντας εθνικιστικές και φασιστικές απόψεις στην κοινωνία.
Η διεκδίκηση για τις πολεμικές αποζημιώσεις ήταν μια σωστή κίνηση που βρήκε πολλούς συμμάχους ακόμη και στη Γερμανία, αλλά καθώς τέθηκε στη βάση του συμψηφισμού έχασε αρκετές πιθανότητες για θετική έκβαση.

Κυρίως όμως, η ελληνική πλευρά δείχνει απροετοίμαστη σε σχέση με τις προτάσεις για τις μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκε να καταθέσει στους εταίρους. Ενώ, της δόθηκε η δυνατότητα να καταθέσει η ίδια (ελληνική κυβέρνηση) προτάσεις δεν δείχνει να αξιοποιεί την ευκαιρία αυτή.

Σε αυτή την κρίσιμη εποχή που ο λαός διεκδικεί κάτι καλύτερο, την μερική έστω ανατροπή, χρειάζεται μια πραγματική κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Το γεγονός ότι συμφωνεί το 60% των πολιτών με τους χειρισμούς της κυβέρνησης δεν σημαίνει ότι όλο αυτό το ποσοστό βλέπει το αποτέλεσμα από την ίδια οπτική γωνία.

Τώρα που έγινε σε όλους κατανοητό – όπως ο ίδιος ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Παπαδημούλης δήλωσε – ότι η Ελλάδα είναι μόνη, όπως ήταν πάντα, τώρα που έγινε κατανοητό ότι οι αγορές δεν χορεύουν με πεντοζάλι και ότι κατα συνέπεια, κανένας δεν είναι δοσίλογος, προδότης,όπως η κυβερνητική πλευρά κάποτε κατηγορούσε από τη θέση της Αντιπολίτευσης. Τώρα που γίνεται κατανοητό ότι το πιστόλι στο κρόταφο δεν το έβαλαν οι εταίροι μόνο στη σημερινή κυβέρνηση, είναι ευκαιρία -ίσως η τελευταία-να καταστρωθεί ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση και ανάπτυξης που θα έχει την συναίνεση του συνόλου του πολιτικού κόσμου. 

Ας προχωρήσει η Κυβέρνηση σε συνεργασία με όλα τα κόμματα σε μια εθνική πρόταση διεξόδου από την κρίση με συγκεκριμένες και ουσιαστικές προτάσεις μεταρρυθμίσεων και ας αφήσει τη Ζωή με τις διχαστικές εμμονές και τις εθνικιστικές κορόνες του Καμμένου στο περιθώριο.