To AfD δεν δημιουργήθηκε από το προσφυγικό

Το κόμμα Alternative für Deutschland εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις για τις ερχόμενες κρατιδιακές εκλογές να φθάνει ποσοστό πάνω από το 12%.
  
Οι αναλύσεις, εντός και εκτός Γερμανίας, είναι συνεχείς για το φαινόμενο. Φαίνεται δε, ότι κάποιοι τείνουν να  καταλήξουν  στην εκδοχή, που θέλει το AfD να ταυτίζεται ως κόμμα με την ανησυχία για τις εξελίξεις από το προσφυγικό και ότι εκφράζει τις αγωνίες των πολιτών. Στην ουσία  όμως, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα καθαρά ρατσιστικό κόμμα με πολλές θέσεις, που άνετα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ότι στηρίζονται σε φασιστικό υπόβαθρο.
  
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι το AfD βρήκε χώρο και δημιουργήθηκε όταν τάχθηκε ενάντια στην οικονομική υποστήριξη της χώρας μας, με την επιχειρηματολογία της BILD. Οι τότε δηλώσεις στελεχών του κόμματος ήταν, πολλές φορές, τουλάχιστον υποτιμητικές για τη χώρα μας.
  
Στη συνέχεια – και πολύ πριν ξεσπάσει το ρεύμα των προσφύγων – συντάχθηκε με την ξενοφοβική και ρατσιστική οργάνωση PEGIDA.
  
Το AfD, το αδερφό κόμμα των ΑΝΕΛ  του Καμμένου (στην ίδια ομάδα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου) δεν κάνει τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από ότι κάνουν τα φασιστικά κόμματα. Χρησιμοποιεί κοινωνικές ανησυχίες και κοινωνικές κρίσεις για να προσελκύσει πολίτες.

Συνεπώς, όσα προβλήματα και να προκύπτουν από την προσφυγική κρίση, η ταύτιση με τις απόψεις του AfD είναι απλά ταύτιση με ένα ακροδεξιό, ρατσιστικό και ξενοφοβικό κόμμα.

Ο Λαζοπουλισμός δεν ξεκίνησε χθες

Αντιδράσεις ξεσήκωσε η ρατσιστική "ατάκα" του Λαζόπουλου για τα άτομα με αναπηρία.  Και βέβαια, ο Λαζόπουλος σχολίαζε τον Σοιμπλε, όπως δεν δίστασε να αποσαφηνίσει με  δήλωσή του, μετά τις έντονες αντιδράσεις.

Αλλά τι σημαίνει αυτό; Ότι ανεχόμαστε ένα προσβλητικό σχόλιο όταν αφορά έναν άνθρωπο σε θέση εξουσίας, ενώ το καταδικάζουμε όταν αφορά άλλους;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική του Σόιμπλε είναι βασισμένη σε μια νεοφιλελεύθερη ιδεολογία σκληρής λιτότητας. Η άσκηση εξίσου σκληρής κριτικής στις θέσεις του είναι αυτονόητη. Η ταύτιση όμως της αναπηρίας του με την πολιτική ξεπερνά το όριο της "κριτικής" ή της "σάτιρας" ακόμη και της σάτιρας "αλά Λαζόπουλο".

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Λαζόπουλος στο όνομα της σάτιρας προσπαθεί να προσβάλει ανθρώπους να τους γελοιοποιήσει και -όχι λίγες φορές -να τους στοχοποιήσει.

Όμως, αυτά τα κάνει χρόνια τώρα. Η αλαζονεία της υψηλής του ακροαματικότητας τον έχει οδηγήσει, όπως όλα δείχνουν, να έχει ξεπεράσει κάθε όριο στοιχειώδους κοινωνικών κανόνων.

Χρησιμοποιεί την εξουσία που του δίνει η τηλεοπτική εικόνα για να κάνει κομματική πολιτική πιστεύοντας ότι επειδή το καλύπτει με τη σάτιρα θα το αποδεχτεί ολόκληρη η κοινωνία.

Μια καθαρά φασιστικής νοοτροπίας συμπεριφορά.

Και τώρα, αντί να σιωπήσει ή απλά να ζητήσει συγνώμη, βγήκε να διευκρινίσει ότι αναφέρεται σε συγκεκριμένο άτομο και δεν εννοεί όλους.

Ο φοβερός επαναστάτης και ιδεολόγος της "αριστεράς" μας διευκρίνισε ότι τελικά δεν έκανε σάτιρα, αλλά ότι όσα είπε αφορούσαν αποκλειστικά τον Σόιμπλε.

Δηλαδή, είναι τόσο δημοκράτης όσο ένας Χρυσαυγίτης που επειδή έκανε like σε ένα έγχρωμο παιδάκι στο facebook διεκδικεί τον τίτλο του αντιρατσιστή.

Αλλά και το κομμάτι της κοινωνίας που έδειξε να ξαφνιάστηκε προκαλεί εντύπωση.

Αντιμετώπιζε τον Λαζόπουλο ως σταρ της σάτιρας με περγαμηνές διεθνούς αστέρα. Προφανώς, βολεύονταν κάποιοι γιατί λοιδορούσε και λασπολογούσε τους "άλλους".

Τον "αέρα"  στο νέο παραλήρημα του Λαζόπουλου το έδωσε η ίδια η κοινωνία. Αυτή, δυστυχώς, είναι αλήθεια. Είτε επικροτώντας τον είτε μη διαμαρτυρόμενη.

Ο Λαζόπουλος είναι μέρος των διαφόρων δυνάμεων που τρέφονται από τη βία, τη λασπολογία, τον φανατισμό, τον λαϊκισμό και κυρίως, των δυνάμεων που δεν αντιλαμβάνονται (;) τι θα ακολουθήσει με την κατάρρευση όλων των δημοκρατικών θεσμών της κοινωνίας.

Σίγουρα, μέσα στη δίνη των όσων βιώνουμε καθημερινά αναζητούμε το γέλιο...κάποιον να ρίξουμε το βάρος...

Μήπως είναι καιρός να αντισταθούμε και να ξαναβρούμε την αισθητική ποιότητα στη ζωή μας;

Μήπως να στοχεύουμε στην ανατροπή των επαίσχυντων πολιτικών κι όχι στην φυσική κατάσταση την οποία βρίσκονται οι ασκούντες αυτές;

Μήπως. τελικά. να αναλάβουμε την ευθύνη μας ως πολίτες; Να αποφεύγουμε να κλείνουμε με τα αυτοκίνητά μας τα περάσματα των αμαξιδίων στο δρόμο;

Μήπως να θέσουμε  ως όριο το σεβασμό στο πρόσωπο του διπλανού μας;  

ΥΓ1 Για σκεφτείτε ο Τσίπρας να μην δώσει άδεια στον Alpha. Πολύ πιθανό στις προϋποθέσεις να δοθεί άδεια σε τηλεοπτικό κανάλι θα είναι να προβάλει και την εκπομπή του "συντρόφου του"

ΥΓ2 Δεν μπορούμε να μην χαιρετήσουμε την γενναία απάντηση  του προέδρου της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία, κ Βαρδακαστάνη: " Ως ανάπηρος πρέπει να υπερασπιστώ τα δικαιώματα Σόιμπλε παρότι διαφωνώ με τις πολιτικές του".

Πόση δημοκρατία περιέχει το σχέδιο της Κυβέρνησης για τα ΜΜΕ;

 

  Παραβλέποντας την υπερβολική ευαισθησία που ξαφνικά απέκτησαν διάφοροι με τα ΜΜΕ, ευαισθησία που όμως, δεν είχαν όταν τα ίδια ΜΜΕ και δημοσιογράφοι χλεύαζαν άλλους, πολιτικούς τους αντίπαλους 
     Tις προάλλες, λοιπόν, η Κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ανακοίνωσε ότι στον "αγώνα" ενάντια στην ολιγαρχία και τα συμφέροντα θα επιτρέψει μέχρι 4-5 τηλεοπτικά κανάλια να έχουν εθνική εμβέλεια.
    Και βέβαια μπορεί κανείς να εκτιμήσει ότι αυτό αποτελεί όντως μια θετική απόφαση.
    Αν καταγράψουμε όμως μερικά απλά ερωτήματα, βλέπουμε ότι όχι μόνο δεν είναι στην σωστή κατεύθυνση, αλλά ότι η κυβερνητική εξαγγελία πολύ εύκολα μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική παρέμβαση στην ελευθερία του τύπου και άρα, στη ίδια την Δημοκρατία.
    Με ποια κριτήρια η Κυβέρνηση αποφασίζει τον αριθμό 4 ή 5 ;  Όταν οι σημερινοί τηλεοπτικοί σταθμοί εθνικής εμβέλειας είναι 8, πόσο αντικειμενικοί πληροφόρηση θα προσφέρουν οι 4/5 ιδιωτικοί που θα επιλεγούν και με ποια κριτήρια;
    Αν η κυβέρνηση ήθελε πράγματι να προχωρήσει σε μια τακτοποίηση των ανοιχτών θεμάτων σχετικά με τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια μπορούσε απλά να θέσει το πλαίσιο και να χορηγήσει ελεύθερα άδειες.
    Μάλιστα, αυτό θα μπορούσε να το θεσμοθετήσει το Ε.Σ.Ρ. που είναι ανεξάρτητη αρχή με κατοχυρωμένες συνταγματικά αρμοδιότητες, χωρίς κυβερνητική ανάμιξη.
    Οι μόνοι τηλεοπτικοί σταθμοί από τους υπάρχοντες που δεν θα έπαιρναν παράταση θα ήταν όσοι χρωστούν στο δημόσιο ή τέλος πάντων, όσοι δεν ακολουθούν με συνέπεια ρυθμίσεις αποπληρωμής των χρεών τους. Ρυθμίσεις που είναι ίδιες για όλες τις αντίστοιχες επιχειρήσεις. 
    Είναι επίσης γεγονός ότι όσο καθυστερεί τη διαδικασία η κυβέρνηση κρατά σε ομηρία τα τηλεοπτικά κανάλια και αυτό σαφώς όχι από ανικανότητα διαχείρισης της κατάστασης, αλλά μάλλον ως σχέδιο φίμωσης της ελευθερίας των ΜΜΕ.
     
    Υ.Γ. Βέβαια πόσο εμπιστοσύνη μπορεί να έχει κανείς σε μια κυβέρνηση της οποίας ο βασικός συνέταιρος, ο Καμμένος, πριν λίγους μήνες έλεγε ότι έπρεπε να ανατιναχτεί τηλεοπτικό κανάλι που εδρεύει στον Πειραιά. 

Η δύναμη του Ελληνισμού βρίσκεται στην ενότητα της δράσης

Ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία η εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δορυφόρος με τους οργανωμένους φορείς του Ελληνισμού του Μονάχου και συγκεκριμένα τους συλλόγους σύλλογοι Ελασσονιτών, Επτανησίων, Ηπειρωτικής Κοινότητας, Θρακιωτών, Κρητών, Μακεδόνων, Ποντίων και τον ΙΝ του Αγίου Γεωργίου στο Βέστεντ.

Η προσέλευση του κόσμου ήταν συγκινητική και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εκδήλωσης ήταν το κέφι και η ζωντάνια τόσο των διοργανωτών και εθελοντών όσο και του κόσμου που επισκέφτηκε την εκδήλωση.
Άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι όταν οι Έλληνες λειτουργούμε ενωμένοι μπορούμε να κάνουμε πολλά. Ο εθελοντισμός, λένε ορισμένοι, δεν είναι μέρος της ελληνικής κουλτούρας. Τους διαψεύσαμε. Γιατί ο εθελοντισμός σχετίζεται και με το στόχο. 
Τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν για την Κιβωτό προέρχονται από ανθρώπους του μόχθου, με ευαισθησία και όνειρα για ένα καλύτερο αύριο, που στέκονται αλληλέγγυοι σε όσους βιώνουν μεγαλύτερα προβλήματα από τα δικά τους και ιδιαίτερα στα παιδιά που έχουν γίνει τα θύματα της κρίσης.
Σίγουρο είναι η εκδήλωση αυτή δεν πρέπει να αποτελέσει παρένθεση αλλά η αρχή από μια σειρά δράσεις με ανάλογους στόχους.
http://doryforos-europa.blogspot.gr/2016/02/blog-post_3.html

Σχόλιο με αφορμή την χθεσινή εκπομπή ZIB 2 στο αυστριακό τηλεοπτικό κανάλι ORF για το προσφυγικό

Δεν ανήκουμε στην κατηγορία εκείνων που θεωρούν ότι έχει συνωμοτήσει ολόκληρος ο πλανήτης εναντίον της χώρας και του λαού μας ούτε ότι για όλα ευθύνονται οι «άλλοι» (είτε εντός είτε εκτός συνόρων). Χθες όμως παρακολουθώντας την εκπομπή ZIB 2 στο αυστριακό κανάλι ORF μας γεννήθηκαν δυο απορίες.
Η πρώτη, αφορά το γεγονός ότι ο δημοσιογράφος αναφέρθηκε στο χρόνο της διαδρομής (μια ώρα) από τα παράλια της Τουρκίας ως τη Λέσβο. Αναρωτηθήκαμε, λοιπόν, αφού γνωρίζουν από πού (έστω στο περίπου) φεύγουν οι πρόσφυγες,  γιατί δεν τους σταματούν εκεί ;
Το δεύτερο και πιο σημαντικό ερώτημα. Τι ακριβώς περιμένουν από την ελληνική πλευρά οι Ευρωπαίοι, να βλέπει τις βάρκες να θαλασσοδέρνονται και να τις σταματούν μέσα στη θάλασσα για να επιστρέψουν πίσω στην Τουρκία; Αυτό φαίνεται ότι πρότεινε ο Βέλγος υπουργός στον Έλληνα ομόλογο του. "Πνίξτε τους γιατί φοβόμαστε"

Το "ηθικό πλεονέκτημα" του Πρωθυπουργού και το Νταβός

Στο Νταβός έγινε – σύμφωνα με τα ΜΜΕ – αναφορά στις ικανότητες του Έλληνα Πρωθυπουργού όσον αφορά τη σύλληψη των οικονομικών δεδομένων και κανόνων.

Το γεγονός ότι αποκαλούν τον έλληνα Πρωθυπουργό «ανόητο» έστω στα οικονομικά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περιορίζει την ενόχληση του καθενός μας, ανεξάρτητα αν ήταν επιλογή μας ή όχι στις εθνικές εκλογές. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός προτιμήθηκε από τους περισσότερους Έλληνες πολίτες και ως θεσμική ιδιότητα εκπροσωπεί τη χώρα μας.

Εδώ όμως, δυστυχώς για τον Αλέξη Τσίπρα, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα γνωστό σύνθημα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περί «ηθικού πλεονεκτήματος» το οποίο για άλλη μια φορά καταρρέει.

Γιατί ακριβώς η «αριστερά» ήταν που έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια να διαφοροποιείται από την λαϊκή δεξιά και την ακροδεξιά. Έτσι σήμερα θα μπορούσε να στηρίξει πάνω σ αυτή ακριβώς την πολιτική της ηθικής τις επιλογές και αποφάσεις.

Όμως ο Τσίπρας ήταν που δεν αντέδρασε όταν κυκλοφορούσαν στα ΜΜΕ αντίστοιχες δηλώσεις του Σαρκοζί για τον Γ. Παπανδρέου και οι δικοί του συνεργάτες, συγκυβερνήτες και υποστηρικτές ήταν που το πρόβαλαν ως «είδηση».

Αν ο Τσίπρας και συν αυτό προστάτευαν τους θεσμούς σήμερα δεν θα τα έβρισκε όλα μπροστά του.  Γιατί  τι θα μπορεί να απαντήσει σήμερα στον πολίτη που φωνάζει το σύνθημα «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»; Μήπως ότι άλλαξαν πλέον μέσα οι εργαζόμενοι (Βουλευτές) και δεν είναι άλλο μπουρδέλο ;

Φυσικά και το λιγότερο που μας απασχολεί είναι αν ο Τσίπρας βρεθεί αντιμέτωπος με τον υπέρμετρο λαϊκισμό του και της ακραίας διχαστικής πολιτικής του της περασμένης 5εταίας.

Αυτό που μας ανησυχεί είναι η πολιτική «νομιμοποίηση» της κατάρρευσης των θεσμών της Δημοκρατίας.

ΥΓ. Βέβαια θα αναρωτηθεί κάποιος είναι δυνατόν να μιλάς για «ηθικό πλεονέκτημα» και να συγκυβερνάς με τον Καμμένο ;

Του Γρηγοράκου το … ανάγνωσμα

Εύκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί υπερβολικό να σχολιάσει κανείς τις δηλώσεις ενός απλού βουλευτή, όπως είναι ο Γρηγοράκος.

Επειδή όμως οι «λογικές» Γρηγοράκου – ιδιαίτερα από τότε που εκδηλώθηκε η δημοσιονομική κρίση- επηρεάζουν καθοριστικά την πορεία ενός πολιτικού χώρου, αξίζει νομίζουμε μια μικρή επισήμανση, με δυο – τρεις αναφορές.

Ο Γρηγοράκος είναι η περίπτωση του πολιτευτή που ταυτίζεται απόλυτα με τους όρους της πολιτικής υποκρισίας και διχαστικής λειτουργίας.

Είναι αυτός που δυσκολεύτηκε να κατανοήσει την αναγκαιότητα του «μεσοπρόθεσμου» το 2011, αλλά κατανόησε – από ότι έδειξαν τα γεγονότα – τα μνημόνια 2 και 3.

Είναι αυτός που χαρακτήριζε «ανερμάτιστες τις πολιτικές κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου», αλλά δεν είχε ενστάσεις να γίνει Υπουργός υπό τον Σαμαρά, του οποίου τις πολιτικές μάλλον δεν θεωρούσε «ανερμάτιστες».

Τον Αύγουστο του 2015, όταν διαφαινόταν μια εκλογική συνεργασία ΠΑΣΟΚ / ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ έσπευσε να εκφραστεί αρνητικά, προφανώς να στείλει μήνυμα στην νέα Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή στην ουσία να εκβιάσει. Ναι, ο Γρηγοράκος εκφράζοντας προφανώς κάποια γνωστά στελέχη έβαλε τους «όρους του». Ήταν, δηλαδή, για τον Γρηγοράκο και την παρέα του προτιμότερο να αναδειχτεί η Χρυσή Αυγή 3ο κόμμα, παρά στη Βουλή να αναδειχθεί 3η δύναμη η «Συμπαράταξη» και ανάμεσα στους βουλευτές της τον Παπανδρέου.

Τέλος, μετά την εκλογή του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας προχωρά σε μια ακόμη κίνηση «συσπείρωσης» του ΠΑΣΟΚ. Είπε λίγο πολύ ότι θα ήταν δικαιολογημένο να προσχωρήσουν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στην ΝΔ.  

Και το θέμα δεν είναι, όπως αρκετοί βιάστηκαν να επισημάνουν, ότι κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ είναι «δεξιοί». Γιατί τότε τα πράγματα θα ήταν απλά, αφού ο καθένας θα έβρισκε αργά ή γρήγορα το χώρο του. Η λογική που εκφράζει ο Γρηγοράκος είναι μια λογική απόλυτου οπορτουνισμού, μια λογική  «προσωπικού βολέματος», μια λογική που θέλει μόνιμα να τάσσεσαι με εκείνο που κάθε φορά «τραβάει», ώστε να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Μόνο που με αυτά τα «χαρίσματα» δεν μπορείς να δημιουργήσεις ούτε ενότητα στον πολιτικό σου χώρο, ούτε πολύ περισσότερο να θέσεις προϋποθέσεις για τη δημιουργία της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.

Αλλά καθώς ουδέν κακό αμιγές καλού, ίσως αυτή να είναι η "τελευταία παράσταση" Γρηγοράκου.

ΥΓ Το ότι σήμερα ο  εν λόγω βουλευτής επανήλθε για να εξηγήσει ότι η Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησε λάθος έκφραση (άβυσσος) και να ζητήσει συνέδριο, επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά με τα οποία φειδωλά τον περιγράφουμε.