Μοιραίος για τη χώρα, μοιραίος και για την ΝΔ;

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθεί κριτικά απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά, κυρίως για 3 γεγονότα που χαρακτηρίζουν την πολιτική διαδρομή του πρώην Πρωθυπουργού.

Κατά πρώτον για τη διάσπαση της ΝΔ το 1993 με τη δημιουργία της «Πολιτικής Άνοιξης», κατά δεύτερον για τη καταψήφιση της δανειακής σύμβασης (μνημόνιο) το 2010 και τέλος για την εμπλοκή του στην εκλογική διαδικασία Προέδρου της ΝΔ.

Το πρώτο φάνηκε να ξεπεράστηκε, αφήνοντας βέβαια ανοιχτό το ερώτημα αν η οριστική λύση για το όνομα της Μακεδονίας θα είναι ευνοϊκότερη από την τότε προσφερόμενη λύση (ο Αντώνης Σαμαράς είχε αιτιολογήσει την αποχώρησή του από τη ΝΔ για αυτό το λόγο).

Για το δεύτερο, οι φωνές κριτικής όλο και γίνονται περισσότερες. Καταλογίζουν στον Σαμαρά ότι για καθαρά προσωπικούς και κομματικούς λόγους καταψήφισε την πρώτη δανειακή σύμβαση του 2010, υποσχόμενος «άλλη πολιτική». Καθυστέρησε με τον τρόπο αυτό την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που, στη συνέχεια – από τη θέση του Πρωθυπουργού -  ήθελε μετ' επιτάσεως να υλοποιήσει, αλλά όλα αυτά είχαν ως συνέπεια την καθυστέρηση της εξόδου της χώρας στις αγορές. Συμμετείχε (όπως βέβαια και ο Τσίπρας) στην πλατεία Συντάγματος, για να αναθεωρήσει την πολιτική του, όταν ανέλαβε την εξουσία, αποδίδοντάς την το χαρακτηρισμό ως της «μόνης λύσης».

Το τρίτο γεγονός αφορά την εκλογή νέου Προέδρου της ΝΔ. Αν και δεν έχει επίσημα δημοσιοποιηθεί είναι κοινό μυστικό ότι ο Αντώνης Σαμαράς επιλέγει τη δεξιά στροφή της ΝΔ, παρέχοντας στην προτίμησή του στην υποψηφιότητα του Τζιτζικώστα αρχικά και έπειτα του Γεωργιάδη. Μια δεξιά στροφή, όμως, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα την αποδεχτεί η «κεντροδεξιά» χωρίς καμία αντίδραση. Μια επιλογή Τζιτζικώστα είναι πιθανό να οδηγήσει την ΝΔ πιο κοντά στα δυο ακροδεξιά κόμματα ΑΝΕΛ και Χρυσή Αυγή.
Η αδυναμία να βρεθεί κοινός τόπος στα διαδικαστικά της εκλογής προέδρου της ΝΔ με αποτέλεσμα την μακρά προεκλογική περίοδο, έχει πιστωθεί στον Πρόεδρο της εφορευτικής τον Γραμματέα του κόμματος, Παπαμιμίκο, που τυχαίνει να είναι υποστηρικτής της υποψηφιότητας Τζιτζικώστα.

Η ΝΔ βρίσκεται μπροστά σε ένα ευαίσθητο σημείο, μια δύσκολη καμπή στην ιστορία της και η συμμετοχή του Σαμαρά δείχνει για άλλη μια φορά να είναι καθοριστική.
Το 2010 υπήρξε μοιραίος για τη χώρα. Το ερώτημα τώρα είναι αν θα αποβεί μοιραίος και για την ΝΔ.

Ανακοίνωση φορολόγησης ακινήτων εξωτερικού: ασχετοσύνη ή κουτοπονηριά;

 

 Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ως «ισοδύναμο μέτρο» (έσοδα στη θέση εκείνων που πλήττουν τους κοινωνικά αδύναμους) την «φορολόγησης ακινήτων εξωτερικού».
     
    Πως, όμως, είναι δυνατόν να φορολογήσουν τα ακίνητα στο εξωτερικό;
    Για άλλη μια φορά φαίνεται ότι η κυβέρνηση ανακοινώνει κάτι, χωρίς να έχει εξετάσει τις δυνατότητες επίτευξης αυτού που ανακοινώνει.
     
    Γιατί, π.χ. τον μόνιμο κάτοικο του εξωτερικού δεν μπορούν να τον φορολογήσουν, αφού αφενός το εισόδημά του προέρχεται από άλλη χώρα, αφετέρου αν έχει κάνει αγορά ακινήτου έχει πληρώσει όλους τους φόρους στη χώρα που ζει και εργάζεται.
     
    Στην άλλη περίπτωση, που προφανώς στοχεύει η ανακοίνωση της Κυβέρνησης, εκείνη των Ελλήνων που ζουν στην Ελλάδα, αλλά αγόρασαν ακίνητα στο εξωτερικό, θα πρέπει να διευκρινίσει με ποιο κριτήριο θα τους φορολογήσει;
    Αν δηλ. πληρώνουν, ήδη, εφορία στη χώρα που αγόρασαν το ακίνητο θα το (ξανα)φορολογηθούν στην Ελλάδα;
     
    Και αν ακόμη, σχεδιάζει να αφαιρέσει το ποσό που πληρώνουν στην χώρα διαμονής και να τους επιβληθεί το υπόλοιπο ποσό, θα πρέπει να βρει το κριτήριο κοστολόγησης αφού στις περισσότερες χώρες δεν υπάρχουν αντικειμενικές αξίες αλλά εμπορικές.
     Οι δε επαναπατρισθέντες που είχαν αγοράσει και φορολογηθεί για κάποιο ακίνητο στο εξωτερικό πως θα αντιμετωπιστούν ;
    Αντί λοιπόν, να αναζητήσουν το πόθεν έσχες για όσους αγόρασαν ακίνητα στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια, σπεύδουν να  ανακοινώσουν το περί «φορολόγησης ακινήτων εξωτερικού». Ασχετοσύνη ή λαϊκίστικη κουτοπονηριά;

ΥΓ: Το σχόλιο στοχεύει στην ανάδειξη της προχειρότητας της κυβέρνησης και της λαϊκίστικης προσέγγισης των θεμάτων. Ο υπογράφων δεν ανήκει στην κατηγορία των ιδιοκτητών ακινήτων στο εξωτερικό και  θεωρεί αυτονόητο ότι οι απόδημοι οφείλουν να συμβάλουν στην στήριξη της χώρας.

  

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ:«κλίνατε επί δεξι(ότερ)α» ;

Η εκλογή νέου Προέδρου στη Νέα Δημοκρατία αφορά, όσο και αν για κάποιους ακούγεται περίεργο, όλους τους πολίτες. Μέχρι να καταργηθεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπως φαντάζονται ή επιθυμούν ορισμένοι,  η λειτουργία των κομμάτων αφορά το ίδιο το πολίτευμά μας.

Είναι μάλλον, κοινή παραδοχή ότι τα ελληνικά κόμματα έχουν σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας. Είτε επειδή είναι προσωποπαγή είτε επειδή το πρωθυπουργο-κεντρικό σύστημα ενισχύει τους Προέδρους και αυτοί με τη σειρά τους, χρησιμοποιούν το ρόλο αυτό εις βάρος των διαδικασιών εσωτερικής δημοκρατίας. Επιπλέον, τα κόμματα λειτουργούν στην πράξη με ανώτερο όργανο την ίδια τους την Κοινοβουλευτική Ομάδα, υποσκελίζοντας τα όργανα και τις οργανώσεις των πολιτών.

Σήμερα την Προεδρία της ΝΔ διεκδικούν 4 υποψήφιοι. Και αν θέλαμε να κατατάξουμε ιδεολογικά τους υποψήφιους, δυο κινούνται στην λαϊκή δεξιά, ένας φέρεται ως εκφραστής της κεντροδεξιάς (αν και ο όρος κεντροαριστερά και κεντροδεξιά δεν αποτελεί ιδεολογικό χώρο) και ένας φέρεται να μπορεί να λειτουργεί ως εκπρόσωπος ενός συντηρητικού κόμματος καλύπτοντας τις διαφοροποιήσεις στο χώρο.

Η Νέα Δημοκρατία κατόρθωσε τα τελευταία χρόνια να περάσει σχεδόν αναίμακτα μέσα από τις συμπληγάδες πέτρες της οικονομικής κρίσης. Μπορεί να έχει εκλογική μείωση των ποσοστών της σε σχέση με την προ- κρίση εποχή, αλλά διατήρησε σχεδόν το 30% των πολιτών (ψηφοφόρων) και αυτό παρότι ξεκίνησε αντιμνημονιακά και στη συνέχεια κάλυψε απλά με το "ουδείς αναμάρτητος" την θεαματική κωλοτούμπα.

Τώρα που όλο και περισσότεροι καταλήγουν να υιοθετούν τις θεωρίες του 2010 όταν ξεκίνησαν οι δανειακές συμβάσεις, τώρα που όλοι μιλούν για "δανειακή σύμβαση ή δραχμή", που η πλειοψηφία ζητά "την κρίση να γίνει ευκαιρία", τώρα η ΝΔ βρίσκεται με το 29% των τελευταίων εκλογών σε μια καλή αφετηρία.

Τα ερωτήματα που τίθενται όμως, για την εκλογή νέου προέδρου είναι δυο.

1) Αν θα διατηρηθεί η ,,ψυχική,, ενότητα του χώρου. Αν δηλαδή η βάση του κόμματος δεν μπει σε μια εσωτερική αντιπαράθεση που θα προκαλέσει χρόνιες τριβές και αντιπαραθέσεις.

2) Αν, με γνώμονα να καλυφτούν οι δυο χώροι στα άκρα δεξιά της, δηλαδή των ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής, τα μέλη και οι φίλοι της ΝΔ προτιμήσουν μια κλίση επί δεξιά.

Δυστυχώς, το απολίτικο, ισοπεδωτικό και χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο "τέλος σ ότι είναι παλιό" μπορεί να οδηγήσει σε μια εξέλιξη που το "δήθεν" νέο θα εκπροσωπηθεί μέσα από μια επιλογή με έντονα χαρακτηριστικά της εθνικολαϊκής δεξιάς. Ο κίνδυνος αυξάνεται αν, όπως δείχνουν ήδη τα γεγονότα, η αντιπαράθεση πάρει και γεωγραφικά χαρακτηριστικά και μετατραπεί σε αντιπαράθεση ,,Βορρά-Νότου". 

Το εθνικά επικίνδυνο είναι στην αντιπαράθεση να κυριαρχήσει το προσφυγικό. Όχι ως θέμα συζήτησης αλλά ως αξιοποίηση ψήφων.

Η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει ότι σε κρίσιμες στιγμές για την ίδια, ότι λειτουργεί απολύτως αυτοπροστατευτικά και προς το συμφέρον της.

Επειδή όμως στη χώρα μας διανύουμε μια περίοδο εποχή αντίφασης και τεράστιας υποκρισίας, σε μια ανοιχτή διαδικασία εκλογής δεν αποκλείονται και οι εκπλήξεις.

Περί ανασύστασης του χώρου της σοσιαλδημοκρατίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Υπάρχει προοπτική ;

Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων, τουλάχιστον τεσσάρων κομμάτων, σήμερα δηλώνουν ότι ανήκουν στην ευρύτερη οικογένεια της σοσιαλδημοκρατίας και των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

 

Σε αυτούς συγκαταλέγονται οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, της ΔΗΜΑΡ καθώς η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΠΟΤΑΜΙΟΥ.

 

Κατά προσέγγιση στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 περίπου  800.000 πολίτες ψήφισαν τα κόμματα αυτά.

 

Έτσι το 13,5% που συγκέντρωναν τα 4 κόμματα το Γενάρη και το 10,5% περίπου που συγκέντρωσαν στις εκλογές του Σεπτεμβρίου μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ποσοστό εκκίνησης με σοβαρές προϋποθέσεις για να ανασυνταχθεί ο χώρος, ο οποίος σήμερα βρίθει από ,,ορφανούς πολιτικά πολίτες,,. Σε άλλη περίπτωση, όλοι αυτοί οι "άστεγοι" αργά ή γρήγορα θα  υιοθετηθούν από την ,,Αριστερά,, του Τσίπρα.

 

Βέβαια, ως γνωστόν στην πολιτική η αριθμητική δεν βγάζει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. Γιατί το  2+2 κάποιες φορές είναι πιο πιθανό να έχει ως αποτέλεσμα το 5 ή το 3, παρά το 4 αλλά το εναλλακτικό σενάριο του να περιμένει ο κάθε φορέας τον πολιτικό θάνατο του άλλου για να ενισχυθεί , δεν μοιάζει επιλέξιμο.

 

Είναι, όμως, εφικτό να γίνει ένα βήμα για τη δημιουργία χώρου κοινής πολιτικής αναφοράς;

 

Τρεις είναι οι κύριες προϋποθέσεις.

 

Προϋπόθεση πρώτη :

Οι γνωστοί στο χώρο, που πιστεύουν στην επετηρίδα της εξουσίας, αλλά παράλληλα, δεν αντέχουν να θέσουν τον εαυτό τους σε δοκιμασία μπροστά από ένα τέτοιο εγχείρημα, θα πρέπει να δείξουν μεγαλοσύνη και να αποστασιοποιηθούν. 

 

Προϋπόθεση δεύτερη.

Το οργανωτικό σχήμα. Αν και αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, δηλ. αν θα είναι ένας Συνασπισμός κομμάτων ή αν θα είναι ένα ενιαίο κόμμα.

Βέβαια, ένας συνασπισμός κομμάτων ίσως ήταν πιο ευνοϊκός για την ικανοποίηση των  φιλοδοξιών κάποιων στελεχών των κομμάτων, τα οποία έχουν τον φόβο μήπως χάσουν την θέση τους (ΠΑΣΟΚ), αλλά και την ανησυχία των νέων στελεχών των άλλων κομμάτων (ΠΟΤΑΜΙ) ότι θα τους  υποσκελίσουν οι "επαγγελματίες" πολιτικοί 

 

Προϋπόθεση τρίτη:

Η συμφωνία και η σύνταξη ενός προγράμματος θέσεων και εξειδικευμένων προτάσεων για τη χώρα, τους πολίτες, την κοινωνία.

 

Η αναφορά στο παρελθόν και μόνο, δεν μπορεί να συνεχίσει να συντηρεί για πολύ το χώρο, ο οποίος δείχνει εμφανή σημάδια κόπωσης .

 

Η αναφορά στον Ανδρέα Παπανδρέου ή στον Γιώργο Γεννηματά μπορεί να συγκινούν, αλλά η συγκίνηση περιορίζεται σε κείνους που τους έζησαν. Σήμερα, εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι ήταν αγέννητοι την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου.

 

Ενώ, σε ότι αφορά την προσφορά και τα μεγάλα έργα (Αττική Οδός, γέφυρα Ρίου – Αντίρριου κλπ) έχουν γίνει κομμάτι της καθημερινότητας του πολίτη και ως γνωστόν, σπάνια εκτιμάται από την κοινωνία αυτό που έχει, αλλά επιλέγει με βάση αυτά που διεκδικεί ή της υπόσχονται για το μέλλον.

 

Ο πολίτης έχει ανάγκη πέρα από την ελπίδα, από προτάσεις, από ρεαλιστικά προγράμματα, από αλήθειες, από καινοτόμες ιδέες. Χρειάζεται μια σαφή προοπτική βασισμένη σε σχέδιο ανασυγκρότησης. 

 

Ιδεολογικό υπόβαθρο

Παράλληλα, η φιλοσοφική και  ιδεολογική προσέγγιση των θεμάτων που απασχολούν την κοινωνία και την χώρα είναι αυτό που θα προσδιορίσει την διαφορετικότητα από τους «άλλους».

Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι σε ποιους απευθύνεται ο χώρος και γιατί να τον επιλέξουν;

Σήμερα δεν μπορούμε να ευαγγελιζόμαστε ούτε τον καταποντισμό της κοινωνίας από την ελεύθερη αγορά ούτε την επιστροφή στον απόλυτο κρατισμό.  Η αναφορά μας πρέπει να είναι στον άνθρωπο και ιδιαίτερα στους «αδύναμους».

Επίσης, όμως, 6 χρόνια μέσα στην κρίση οφείλουμε να γνωρίζουμε.

Πως και με ποιο τρόπο θα έχουμε λιγότερο κράτος, πως θα γίνει το κράτος πιο αποτελεσματικό, πως θα μπορείς να εξασφαλίσεις μηχανισμούς ελέγχου τόσο σε λειτουργικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο.

Για την Παιδεία, την έρευνα, την υγεία, τις υποδομές, την γεωργία, το περιβάλλον χρειάζεται σχέδιο με συγκεκριμένες προτάσεις, εξειδικευμένες που θα μπορούν να υιοθετηθούν  από την κοινωνία.

Τα περισσότερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αλλά και του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ έχουν την εμπειρία των λαθών του παρελθόντος. Μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ επιθυμητού και εφικτού.  Παράλληλα,  τα μέλη και οι φίλοι των άλλων κομμάτων θα μπορούσαν να αποτελέσουν την "γραμμή άμυνας" σε φαινόμενα εξουσιολαγνείας που νομοτελειακά έχει κυριεύσει πολλά πρώην κυβερνητικά στελέχη  και Βουλευτές με πολύχρονη παρουσία.

 

Υπάρχει χρόνος

Η νέα κυβέρνηση μπορεί να μην είναι κυβέρνηση 4αετίας, αλλά δεν δείχνει και κυβέρνηση εξαμήνου Άρα, ο πολιτικός χρόνος για μια ουσιαστική και δημιουργία πολιτική διεργασία υπάρχει.

Το ερώτημα είναι αν και ποιοι το θέλουν. 

H E.E. μετά την δημοσιονομική κρίση είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει και το θέμα των προσφύγων ;

Είναι, πλέον, κοινός τόπος ότι η Ε.Ε. καθυστέρησε το 2010 να αντιληφθεί  έγκαιρα ότι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας μας ήταν και Ευρωπαϊκό ζήτημα και άφησε τις αγορές και τους κερδοσκόπους να αναχθούν σε  ρυθμιστές

Τις τελευταίες βδομάδες βιώνουμε ένα εξίσου μεγάλο και σημαντικό θέμα, για το οποίο, μια φορά ακόμα, η Ευρώπη δείχνει να μην κατανοεί τη διάστασή του.

Η εισροή εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων, το κύκλωμα εκμετάλλευσής τους από εμπόρους διακίνησης, η απουσία υποδομών υποδοχής και η συμπεριφορά πολλών κρατών -μελών να φορτώσουν το πρόβλημα σε άλλους εταίρους, αποτελούν στοιχεία που κυριαρχούν στην Ε.Ε.

Καθώς δε, οι προϋποθέσεις για να σταματήσει ο πόλεμος δεν υπάρχουν, η εισροή προσφύγων θα συνεχιστεί και ο κίνδυνος να επικρατήσει η ξενοφοβία και ο ρατσισμός και να παρασύρουν όλο και περισσότερους πολίτες είναι ορατός.

Γιατί όταν πχ η πολιτεία επιτρέπει στην Πλατεία Βικτωρίας να στοιβάζονται εκατοντάδες πρόσφυγες χωρίς καμία στοιχειώδη υποδομή, ακόμη και χωρίς χημικές τουαλέτες, δεν μπορεί, στη συνέχεια, να στηλιτεύει τις αντιδράσεις των πολιτών που ζουν στην περιοχή, στιγματίζοντάς τους ως ρατσιστές.

Ο κίνδυνος το ρεύμα των προσφύγων να προκαλέσει έντονα ρατσιστικά φαινόμενα, τα οποία θα εκμεταλλευτούν ακροδεξιές  και ναζιστικές οργανώσεις είναι εμφανής.

Χρειάζεται συνεπώς, ένα ολοκληρωμένο σχέδιο.

Σχέδιο για την αντιμετώπισης του κυκλώματος μετακίνησής τους.
Σχέδιο για την υποδοχή τους (δεν μπορεί αφήνονται  γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι για μέρες ολόκληρες στα σύνορα ή να πρέπει να διανύουν δεκάδες χιλιόμετρα πεζοί για να εισέλθουν σε μια χώρα)
Σχέδιο για την υποδομή της πρώτης εγκατάστασης.
Σχέδιο για την ένταξή τους στις κοινωνίες που θα ζήσουν το επόμενο διάστημα (εκπαιδευτικά, επαγγελματικά κλπ).
Σχέδιο που θα εξασφαλίζει την κοινωνική ηρεμία στις περιοχές που θα εγκατασταθούν πρόσφυγες, λαμβάνοντας υπόψη και τους πολίτες που ήδη ζουν εκεί.


Αν δεν γίνουν σύντομα οι αναγκαίες παρεμβάσεις με συντονισμένο σχέδιο, τότε η Ευρώπη, που «γλίτωσε» της διάλυσή της από το οικονομικό κραχ θα βρεθεί υπό συνθήκες διάλυσης από την ατολμία της (ή ανικανότητά της;) να αντιμετωπίσει το προσφυγικό.

Η  Ευρώπη της ευμάρειας και της ειρήνης οφείλει να κατανοήσει ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για να μοιραστεί  και με άλλους  το χώρο της και τον πλούτο της.  Άλλωστε, η επιβίωση της γηραιάς ηπείρου ιστορικά στηρίχθηκε σε τέτοιες πληθυσμιακές ανακατατάξεις. 

Το κεφάλαιο "πολιτική δικαίωση Παπανδρέου,, ολοκληρώθηκε πανηγυρικά

Όταν το κόμμα, που επί 6 χρόνια μιλούσε για τον άλλο δρόμο προς την έξοδο από την κρίση - και έπεισε με τη ρητορεία του την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και της κοινωνίας - έρχεται πλέον και διατυμπανίζει ότι δεν υπήρχε αυτός o άλλος δρόμος, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ότι συντελεί στην ολοκληρωτική δικαίωση των επιλογών της Κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου το 2010.

Όταν, το 2012, ο Σαμαράς "ξέχασε" τα ισοδύναμα και τα "Ζάππεια", χαρακτηρίστηκε, απλά, ως κολοτούμπας και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας συνέχισε να πιστεύει ότι υπήρχε και ένας άλλος δρόμος.

Για 3 ακόμη χρόνια συνέχιζε να πείθεται από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ ότι αυτός ο άλλος δρόμος ήταν υπαρκτός, δεν ήταν προδοτικός, "μερκελικός", αλλά ένας δρόμος έξω από δανειακές συμβάσεις, μακριά από μεταρρυθμίσεις σκληρές και άδικες, δεσμεύσεις και μέτρα.

Από την περασμένη  Παρασκευή, όμως, το σενάριο αυτό, σενάριο μιας απίστευτης απάτης, κατέρρευσε παταγωδώς, υπό το βάρος μια προαναγγελθείσας καταστροφής.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός, τα 3 / 4 των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και όλοι οι βουλευτές των ΑΝΕΛ δήλωσαν ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος  και ό,τι άλλο θα αποτελούσε την απόλυτη καταστροφή για τη χώρα. Και αυτό, παρόλο που τα οικονομικά δεδομένα του σήμερα ήταν πολύ καλύτερα από εκείνα του 2010.
Μετά από 6 μήνες κυβερνητικής θητείας, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αναπτύσσουν την ρητορική του Παπανδρέου και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ του 2010  για να καταδείξουν την αναγκαιότητα της δανειακής συμφωνίας και κυρίως, την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων που με τόσο πάθος πολέμησαν τα τελευταία 6 χρόνια.

Είναι, φυσικά, δύσκολο αν (όπως φαίνεται) ακολουθήσουν εκλογές να αποτυπωθεί η δικαίωση αυτή του Παπανδρέου σε ψήφους.  Είναι, άλλωστε, πολύ κοντά η 5η Ιουλίου για να παραδεχτεί η κοινωνία ότι πείστηκε σε ένα παραμύθι, ένα όνειρο που ήταν άπιαστο. Δύσκολα θα παραδεχτεί ότι υιοθετούσε επί 6 χρόνια συνθήματα που δεν είχαν κανένα περιεχόμενο και ότι όλα αυτά που απέρριπτε τόσο καιρό θα τα αποδεχτεί τώρα, ενώ θα είναι πιο σκληρά και επώδυνα.

Είναι δύσκολο να αποδεχτεί δημόσια, ότι τελικά χρωστάμε σε όσους δανειζόμαστε και ότι δεν είναι στο χέρι μας να διαγράψουμε μόνοι μας και μονομερώς το χρέος. Όπως, δύσκολα μπορεί να αποδεχτεί ότι όλα αυτά τα συνωμοτικά δεν υφίστανται και δεν μπορούν να τα χρησιμοποιούν στην καθημερινότητα. Οι θεωρίες για ψεκασμούς, Κούγκι, πεντοζάλη, αποστολή προσφύγων στο Βερολίνο θα χρησιμοποιηθούν, στην καλύτερη περίπτωση, ως επιθεώρηση στις χειμερινές θεατρικές παραστάσεις. Ακόμα κι ο Λαζόπουλος θα βρει περιεχόμενο για την κομματική του σάτιρα, όσο κι αν δεν παραδεχτεί ποτέ ότι αυτό που επί χρόνια παρουσίαζε δεν είχε σχέση με πολιτική σάτιρα.

Επίσης, αν τους επόμενους μήνες γίνει επιμήκυνση του χρέους και μείωση των επιτοκίων ο λαός θα γνωρίζει, άσχετα αν θα πανηγυρίζει ή πιστώνει στην κυβέρνηση την επιτυχία, ότι θετικά βήματα είχαν επιτευχθεί και άλλες φορές την τελευταία 5ετία, αλλά οι σημερινοί κυβερνώντες, τότε το υποτιμούσαν και το υποβάθμιζαν χρησιμοποιώντας μειωτικούς χαρακτηρισμούς  για να αποδείξουν τον ενδοτισμό, τον μερκελισμό και την πολιτική "στα τέσσερα" των πολιτικών αντιπάλων τους.
Υπήρχαν τότε, το 2010, κερδοσκόποι που έπαιζαν δισ ευρώ στην χρεωκοπία της χώρας, υπήρχαν δυνάμεις  που θέλησαν να κερδίσουν μέσα από την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Δυνάμεις πολύ πιο σκληρές από τις απόψεις του στοχοποιημένου Σόιμπλε και των Φιλανδών ή των Ολλανδών.

Όμως, ακόμη και να μην καταγραφεί η δικαίωση του Παπανδρέου σε ψήφους θα είναι πλέον γνωστό ότι το 2010 ο ίδιος και η Κυβέρνηση του, με την κοινωνία εναντίον του στους δρόμους και στις πλατείες, μέσα σε μια νεοφιλελεύθερη Ε.Ε., με τα ελληνικά μίντια να τον πολεμούν, με την ΕΕ να επιθυμεί  μια τιμωρητική πρακτική απέναντι στη χώρα μας, πάλεψε και κατόρθωσε να δημιουργηθεί ένας ευρωπαϊκός μηχανισμός που μας κράτησε στην ευρωζώνη.
Και σταδιακά, θα γίνει σ όλους κατανοητό ότι αν τότε Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ είχαν στηρίξει, έστω το 50% των μεταρρυθμίσεων του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, σήμερα τα μέτρα αφενός θα ήταν λιγότερο επώδυνα, αφετέρου δεν θα αναγκαζόμασταν να συνάψουμε δανειακές συμβάσεις γιατί θα μπορούσαμε να δανειστούμε από τις αγορές.

Βέβαια, παρότι  ο Παπανδρέου δικαιώθηκε,  έχασαν μέσα από την θεωρία της ύπαρξης "άλλου δρόμου", η χώρα και ο ελληνικός λαός.  Παράλληλα, τα μίντια εξακολουθούν το δικό τους παιχνίδι, δικαιώνοντας όχι τον Παπανδρέου, αλλά τον ...Λεβέντη. 

Να τελειώνουμε με το παραμύθι των "αντιμνημονιακων" ή να περιμένουμε και το ΚΚΕ και τον … Λεβέντη;

Έξι είναι πλέον τα «μνημονιακά» κόμματα που κυβέρνησαν στην Ελλάδα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ προστέθηκαν πλέον στα μνημονικά κόμματα. 
Μετά το ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ. Αν δε προσθέσουμε και το ΠΟΤΑΜΙ, τότε αθροίζονται σε 7 τα μνημονιακα κόμματα της ελληνικής Βουλής την τελευταία 5ετία.
Το ερώτημα είναι αν θα περιμένουμε πάλι, άλλα δυο – τρία χρόνια για να δοκιμάσουμε πόσο "αντιμνημονιακό" θα αποδειχθεί το ΚΚΕ ή και το νέο κόμμα, που προωθεί το μιντιακό σύστημα, αυτό του Λεβέντη ή επιτέλους θα προσπαθήσουμε όλοι μαζί, να πάμε ένα βήμα μπροστά ως χώρα, για να βγούμε κάποτε από την εξάρτηση, ώστε να μην έχουμε ανάγκη κανένα τρίτο.