Είναι μόνο θέμα Μέρκελ και Γερμανίας ;

Η ελληνική πλευρά στις διαπραγματευτικές κινήσεις της, έχει επικεντρώσει την κριτική της, αποκλειστικά σχεδόν, πάνω στην Γερμανία και την Μέρκελ. 
Ναι, η Γερμανία είναι η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στην ΕΕ και έχει τις περισσότερες  ευθύνες  για τον τρόπο λειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμών και την πορεία που πήραν τα πράγματα μετά την εκδήλωση της κρίσης, με την εμμονή της για αυστηρή λιτότιτα.
Είναι, όμως, μόνο θέμα Γερμανίας και ιδιαίτερα, θέμα ,,Μέρκελ,,;
Υπάρχει ή υπήρχε από το ξέσπασμα (δημοσιοποίηση) της κρίσης το 2009, άλλη κυβέρνηση στην Ε.Ε., η οποία στήριζε την ελληνική κυβέρνηση; Και δεν αναφερόμαστε στο θέμα της διαγραφής χρέους που τους αφορά άμεσα, αλλά στο περιορισμό της πολιτικής της λιτότητας, που έχει καθιερωθεί, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην ίδια της Γερμανία (οι μισθοί στο δημόσιο είναι εδώ και πολλά χρόνια παγωμένοι).
Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι αν δεν ήταν η Μέρκελ και ήταν ο Κολ ή ο Σρέντερ θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα; Για όσους βιαστούν να προκρίνουν τον κατ΄ τα άλλα συμπαθητικό, Gysi, ως λύση, η απάντηση είναι ότι ναι, αυτός θα μπορούσε να έχει άλλη πολιτική, όμως η γερμανική οικονομία δεν θα επέτρεπε ποτέ να εκλεγεί ο Gysi στη Καγκελαρία.
Όσοι θεωρούν ότι το θέμα είναι ιδεολογικό, θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούν ότι το 2010 στην Ισπανία και στην Πορτογαλία κυβερνούσαν σοσιαλιστικά κόμματα όπως και στην Ελλάδα, αλλά ο τότε Έλληνας Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου τους βρήκε απέναντι στην δική του προσπάθεια να δημιουργήσει τη "συμμαχία του Νότου". Επίσης, θα ήταν καλό να αναζητήσουν τις διαφορές πάνω στο μεγάλο θέμα της Ευρώπης, τόσο ανάμεσα των Συντηρητικών με τους Εργατικούς στην Μεγ. Βρετανία, όσο και με τους συντηρητικούς και τους σοσιαλοδημοκράτες στην Γερμανία ή την Γαλλία.
Οι ιδεολογίες σταματούν εκεί που ξεκινούν τα εθνικά συμφέροντα. 
Και η Ευρώπη του Ευρώ δεν είναι τίποτε άλλο από μια ένωση οικονομιών διαφόρων κρατών και τίποτε περισσότερο. Η περιβόητη πολιτική ένωση δεν προχώρησε. Σ΄ αυτή την Ευρώπη οι κόκκινες γραμμές έχουν να κάνουν με τα συμφέροντα των εθνών και τις στρατηγικές που εξυπηρετούν, αποκλειστικά και μόνο, τα οικονομικά στοιχεία, τους αριθμούς.
Η ελληνική κυβέρνηση αν δεν στοχεύσει στην αποδόμηση αυτής της πολιτικής, δεν πρόκειται να πείσει κανέναν, αφού απλά χτυπά απάνω στα συμφέροντά τους. 
Γι αυτό το ζητούμενο δεν είναι η διαγραφή του χρέους ούτε ο τρόπος πληρωμής των δόσεων αποπληρωμής του χρέους (αυτά είναι ζητήματα λογιστικής). 
Το ζητούμενο είναι πολιτικό. 
Αν αυτή  είναι η Ευρώπη των λαών που θέλουμε και αν σ΄ αυτήν την Ευρώπη επιτρέπεται να ζουν εκατομμύρια πολίτες στα όρια της φτώχειας, να υπάρχει κοινωνικός αποκλεισμός και λαοί δυο ταχυτήτων.
Σ αυτήν την προσπάθεια μπορούμε να βρούμε συμμάχους. 
Σε οποιαδήποτε άλλη, σύμμαχοι δεν θα βρεθούν, αφενός γιατί η Ελλάδα έχει τις δικές της ευθύνες στο θέμα της υπερχρέωσης, αφετέρου όσο δεν εξυπηρετούν τα ελληνικά αιτήματα τις πολιτικές της πλειοψηφίας των άλλων κρατών, θα την αφήνουν στην απομόνωση. 

Kαμμένος: "δεν δέχομαι τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια"

«Όχι δεν δέχομαι τα παιδιά των μεταναστών, δηλαδή της δεύτερης γενιάς μεταναστών, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια».
Σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 ο υπουργός, πλέον, Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος επανέλαβε την πάγια θέση του - και θέση των ΑΝΕΛ- ότι δεν δέχεται τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα να πάρουν την ελληνική υπηκοότητα.  
Το θέμα της ιθαγένειας ξεκίνησε πρώτη φορά με το νόμο Ραγκούση, όμως στη συνέχεια  καταργήθηκε από το Συμβούλιο Επικρατείας. 
Το Συμβούλιο Επικρατείας με απόφασή του έκρινε ότι η απονομή ιθαγένειας σε τέκνα νομίμως διαμενόντων αλλοδαπών, λόγω της γέννησής τους ή της φοίτησής τους επί εξαετίας σε σχολείο στην Ελλάδα και το δικαίωμα ψήφου αλλοδαπών νομίμων μεταναστών στις εκλογές, για την ανάδειξη των αρχών της τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτου βαθμού, έρχονται σε αντίθεση με το Σύνταγμα. 

Από την πλευρά του, στο προεκλογικό του πρόγραμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύτηκε ότι θα επαναφέρει το θέμα, ως κυβέρνηση. Μια εξαγγελία όμως, που για να γίνει απόφαση θα συναντήσει αντίσταση και από τον κυβερνητικό του εταίρο, τους ΑΝΕΛ, φυσικά από την Χρυσή Αυγή και ένα μέρος των σκληρών νεοδημοκρατών, αλλά και κάποιους εθνοσοσιαλιστές -που κατ τα άλλα -δηλώνουν αριστεροί. 

Όμως, πέρα από κόμματα και εξαγγελίες, υπάρχει η πραγματικότητα. Αυτό που πρέπει να σέβεται ο καθένας είναι το δικαίωμα ισότιμης συμμετοχής των πολιτών στα κοινά, σε όποια χώρα και να ζουν. Η ελληνική δημοκρατία δεν μπορεί να φοβάται τα παιδιά που έχουν ενταχθεί πλήρως στην ελληνική κοινωνία και να τα βάζει απέναντί της. 
Η Ελλάδα αποτελεί, αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους, μια χώρα που προσελκύει μετανάστες. 
Αν δεν επιτρέψει την ένταξή τους, κοινωνικά και πολιτικά, θα αντιμετωπίσει σύντομα τα προβλήματα άλλων χωρών που δεν αποδέχτηκαν παρόμοια πραγματικότητα. Από μια κυβέρνηση δε που αυτοπροσδιορίζεται ως Αριστερή, η επίλυση αυτής της κρίσιμης "εκκρεμότητας" πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα 

Richard von Weizsäcker

Ως φόρο τιμής για το θάνατο του Richard von Weizsäcker σημειώνουμε το απόσπασμα της ομιλίας του της 8ης Μαίου 1985 για την 40η επέτειο από το τέλος του Β΄παγκοσμίου πολέμου.

".. η παράκληση στους νέους ανθρώπους είναι: Μην αφήνετε να οδηγηθείτε σε έχθρες και μίση εναντίον άλλων ανθρώπων, εναντίον Ρώσων ή Αμερικανών, ενάντια σε Εβραίους ή Τούρκους, ενάντια σε εναλλακτικούς ή συντηρητικούς, ενάντια σε μαύρους ή λευκούς. Μάθετε να ζείτε μαζί και εναντίον..."

Η ,,Pegida,, στην Ελλάδα και ο Κώστας Καραμανλής

    H εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ  ήρθε σε μια συγκυρία κατά την οποία η πλειοψηφία της κοινωνίας ήθελε να δημιουργηθούν νέα δεδομένα στο επίπεδο της αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης και σε μια εποχή που και στην Ευρώπη αυξάνονται οι φωνές ότι γενικότερα πρέπει να αλλάξουν τα δεδομένα με στόχο να επιτευχθεί η ανάπτυξη στις χώρες της Ένωσης.
   
    Η κρίση στη χώρα μας δεν ήρθε από το πουθενά και ιδιαίτερα, επειδή  η όποια ελάφρυνση του χρέους δεν σημαίνει αυτόματα και εγγύηση ότι δεν θα βρεθούμε ξανά στην ίδια κατάσταση, αν δεν αλλάξουν δομές, νοοτροπίες και ο παραγωγικός ιστός της χώρας, δημιουργούνται ερωτηματικό σε δυο επιλογές του νέου Πρωθυπουργού.
   
    Αν και κατά πόσο η επιλογή του Καμμένου εξυπηρετεί το στόχο, αν δηλαδή η νομιμοποίηση των απόψεων των ΑΝΕΛ  βοηθάει στη δημιουργία μιας κοινωνικής και πολιτιστικής «επανάστασης» ή αντίθετα αποτελεί ένα σοβαρό πισωγύρισμα στις προϋποθέσεις που υπάρχουν για ένα νέο ξεκίνημα των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας. Οι απόψεις που κατά καιρούς εξέφρασαν οι ΑΝΕΛ δεν τους φέρνουν άλλωστε πολύ μακριά από την γερμανική pegida - ξενόφοβοι, ρατσιστές και αντιευρωπαϊστές.
   
    Σ αυτό προστέθηκε και η (φήμη)- εμμονή να προταθεί για το ύπατο αξίωμα ο πρώην Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, δηλαδή ο πολιτικός που όλα τα στοιχεία. εντός και εκτός συνόρων, αποδεικνύουν ότι οδήγησε τη χώρα στην κρίση και δεν προχώρησε στα απαραίτητα βήματα για να την αποτρέψει.
   
    Τίποτα από αυτά δεν είχε ανάγκη ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ αφού έχει την νωπή, μόλις 2 ημερών, εντολή του λαού και τη συμπαράσταση ακόμα και εκείνων που δεν τους ψήφισαν.

Ας αναλάβαιναν τις ευθύνες τους με συγκεκριμένες προτάσεις και όχι με καθυστερημένες δημόσιες δηλώσεις - ευχές.

  Για την αναγκαιότητα της ενότητας δεν μπορούν να πείσουν κανένα όσοι απεχώρησαν για να επιστρέψουν στη συνέχεια, ούτε οι εν αναμονή υποψήφιοι Πρόεδροι, ούτε οι για χρόνια εξ αποστάσεως παρατηρητές και αποστασιοποιημένα στελέχη, και βέβαια, ούτε εκείνοι που έχουν πρωτοστατήσει σε πολιτικούς εκβιασμούς και ανατροπές.
     
    Επιπλέον, σήμερα πια δεν αρκούν οι δηλώσεις. Η μόνη λύση θα μπορούσε να έχει δοθεί μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες. Διαδικασίες με πολιτικό περιεχόμενο, αλλά και διαχρονικό συμβολισμό που θα στηρίζονται στη συλλογικότητα (την οποία κατά καιρούς όλοι ευαγγελίζονται, αλλά ποτέ δεν εφαρμόζουν). Έτσι, θα μπορούσαμε να αποδείξουμε στην πράξη τη θέλησή μας για πολιτική ενότητα.
     
    Πόσο δύσκολο θα ήταν για παράδειγμα, αντί να μιλάμε για ΠΑΣΟΚ εξωτερικού και εσωτερικού, αντί ετεροχρονισμένα να φέρνουμε στο προσκήνιο τον ήλιο και τον Ανδρέα Παπανδρέου, να είχαμε προχωρήσει σε συγκεκριμένες προτάσεις που να πρόβαλαν τη διάθεση πραγματικής ενότητας;
     
    Πόσο δύσκολο θα ήταν να είχε γίνει άμεση σύγκλιση του Πολιτικού Συμβουλίου (και στη συνέχεια σύγκλιση της ΚΠΕ για νομιμοποίηση της απόφασης του Πολιτικού Συμβουλίου)
    όπου θα αποφασιζόταν :
     
    Α. Η συγκρότηση κεντρικής εκλογικής επιτροπής με επικεφαλής τους Βαγγέλη Βενιζέλο και Γιώργο Παπανδρέου και μέλη όλους τους πρώην Γραμματείς του Κόμματος Κώστα Σκανδαλίδη, Κώστα Λαλιώτη, Μιχάλη Χρυσοχοίδη, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, Νίκο Αθανασάκη, Γιάννης Ραγκούση, Σωκράτη Ξυνίδη, Μιχάλη Καρχιμάκη, Νίκο Ανδρουλάκη. Η επιτροπή θα ήταν υπεύθυνη για το σύνολο του προεκλογικού σχεδιασμού του κόμματος (πρόγραμμα, ψηφοδέλτια κλπ).
     
    Β.  Ο ορισμός συγκεκριμένης ημερομηνίας διεξαγωγής συνεδρίου (καταστατικού, οργανωτικού και προγραμματικού).
     
    Γ.  Η σύνθεση κεντρικής οργανωτικής επιτροπής Συνεδρίου, την οποία θα αποτελούσαν όλοι οι διατελέσαντες Γραμματείς του κόμματος.
     
    Δ. Ο ορισμός του πρώην Προέδρου της Βουλής, Απόστολου Κακλαμάνη, ως Προέδρου της ΕΚΑΠ και υπεύθυνου για το σύνολο των διαδικασιών του συνεδρίου
     
     
    Πόσο σπουδαίο θα ήταν να προσδιορίσουμε ένα πλαίσιο για το συνέδριο δηλ. :
     
    Την εξασφάλιση της πραγματικής εκπροσώπησης των τοπικών οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ από κάθε περιοχή της χώρας και στον Ελληνισμό της Διασποράς (όχι ανοιχτό συνέδριο μόνο για τους αξιωματούχους του δημοσίου που ζουν στην Αθήνα).
    Την έγκαιρη κατάθεση των εισηγήσεων πλειοψηφιών και μειοψηφιών προς συζήτηση στο πλαίσιο ενός προσυνεδριακού διαλόγου.
    Την ισότιμη δυνατότητα λόγου σ όλους τους συνέδρους, χωρίς διακρίσεις σε πρωτοκλασάτους και δευτεροκλασάτους.
    Την ψηφοφορία (όχι δια ανάτασης χεριού ή δια βοής) για όλες τις κατατεθειμένες προτάσεις (που θα έχουν την υπογραφή ενός μίνιμουμ αριθμού  συνέδρων).
    Την διαδικασία -αμέσως μετά το συνέδριο- εκλογής όλων των οργάνων του κόμματος.
     
    Συντρόφισσες και σύντροφοι,
     
    Το Συνέδριο του κόμματος, εμείς οι Απόδημοι, το ζητήσαμε πολύ πριν το ζητήσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Το ζητήσαμε επειδή ήταν το αυτονόητο στην θέση που βρισκόταν η παράταξη. Επειδή απλά, έτσι λειτουργούν τα κόμματα στις κοινωνίες που ζούμε εμείς. Δεν δημιουργούνται νέα όργανα, χωρίς να έχουν εγκριθεί από το Συνέδριο. Είναι ανιστόρητο και πολιτικά απαράδεκτο να συγκρίνουν κάποιοι τη Δημοκρατική Συμπαράταξη του Ανδρέα Παπανδρέου ή την διεύρυνση με 4 στελέχη της Αριστεράς και του φιλελεύθερου χώρου στην οποία είχε προχωρήσει ο Γιώργος Παπανδρέου με τη σημερινή ΔΗΠΑΡ, η οποία προβλέπεται να έχει δική της οργανωτική δομή παράλληλη με του ΠΑΣΟΚ.
     
    Το «πάμε στις εκλογές και μετά θα κάνουμε συνέδριο» είναι ένδειξη ότι δεν έχει κατανοηθεί το περιεχόμενο της πρότασης. Δίχως προσδιορισμό του πλαισίου και των διαδικασιών του συνεδρίου, το πλέον πιθανό θα ήταν να γινόμαστε θεατές σε ένα ακόμη συνέδριο – φιέστα, όπου θα συμμετείχαν στην αρένα όλοι οι εκκολαπτόμενοι δελφίνοι της προεδρίας.  που θα είχαν ενισχυθεί και από το εκλογικό αποτέλεσμα.
     
    Έχουν εξαντληθεί τα χρονικά περιθώρια που όφειλαν τα πρωτοκλασάτα στελέχη να κατανοήσουν ότι εμείς τα εξουσιοδοτήσαμε να μας εκπροσωπούν και όχι για να δημιουργήσουν μια κλειστή κάστα, στην οποία θα διαχειρίζονται την εξουσία στο όνομά το δικό μας, αλλά και στο όνομα εκατοντάδων χιλιάδων φίλων και ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.
     
    Το ΠΑΣΟΚ ήταν πάντα τα απλά μέλη του, που ανιδιοτελώς στάθηκαν δίπλα του σε όλες τις μεγάλες και κρίσιμες μάχες, όταν η κοινωνία ήταν απέναντι, είτε το 1989, είτε 2009-2011.
     
     
     
    Κώστας Τάτσης
    Γραμματέας Τομέα Απόδημου Ελληνισμού του ΠΑΣΟΚ

Η χώρα οδηγείται σε εκλογές . Υπάρχει λόγος ;

Όλα δείχνουν ότι η Βουλή δεν θα μπορέσει να εκλέξει νέο Πρόεδρο και το αργότερο την 1η Φεβρουαρίου θα έχουμε εθνικές εκλογές.  Αυτή θα είναι η  τρίτη εκλογική αναμέτρηση μέσα σε μόλις 2 1/2 περίπου χρόνια.
Γιατί όμως, να είναι πρόβλημα η προσφυγή στις κάλπες; Γιατί να θεωρείται αρνητικό η έκφραση της ετυμηγορίας του ελληνικού λαού ;

Στην αναζήτηση αυτής της απάντησης δεν θα γίνει εκτεταμένη αναφορά σε δυο στοιχεία -που παρότι έχουν βαρύνουσα σημασία θα παρεκτρέψουν την οπτική μας από το ουσιαστικό ερώτημα του αν υπάρχει λόγος να γίνουν οι εκλογές.

Πρώτον, ότι πρέπει κάποτε επιτέλους να αποσυνδεθεί η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από την προσφυγή στις κάλπες και βέβαια να σταματήσουμε να ισοπεδώνουμε το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Δεύτερον, το σενάριο ότι μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα πάει σε μετωπική σύγκρουση με τους δανειστές.

Θα επιμείνουμε στο ερώτημα αν υπάρχει λόγος να πάμε σε εκλογές εστιάζοντας σε δυο ζητήματα.

Θέλει η κοινωνία τις εκλογές ; Υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ της κοινωνίας και Βουλής ;

Από όσο δείχνουν τα στοιχεία, όχι. Παρόλο που οι δημοσκοπήσεις στη χώρα μας είθισται να αποτυπώνουν λιγότερο την κοινή γνώμη  και περισσότερο, να διαμορφώνουν τα αποτελέσματα της επόμενης δημοσκόπησης,  ας σταθούμε στις πιο πρόσφατες από αυτές που δημοσιεύτηκαν το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Της ALCO για το Πρώτο Θέμα και της  Καπα Research  για το ΒΗΜΑ.

Τι προκύπτει από τις δυο αυτές έρευνες ;
Ότι τα πολιτικά κόμματα που διακηρύσσουν ότι θέλουν να προκληθούν εκλογές δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΕΛ (δεν μετράμε την Χρυσή Αυγή) στην πρώτη δημοσκόπηση συγκεντρώνουν όλα μαζί στην πρόθεση ψήφου 34,9%, ενώ στην δεύτερη 31,3 (Το κόμμα των "ψεκασμένων" δεν φαίνεται στην δεύτερη έρευνα να μπαίνει στη Βουλή).

Από την άλλη, τα κόμματα που δεν επιθυμούν πρόωρη προσφυγή στην κάλπη (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ) συγκεντρώνουν στις δημοσκοπήσεις 31,3% (ALCO) και 34,4% (Καπα Research)
Μάλιστα, στην δημοσκόπηση της Καπα Research φέρεται το 57,8% έναντι του 36,5% να επιθυμεί να εκλεγεί νέος Πρόεδρος Δημοκρατίας απόν την παρούσα Βουλή, χωρίς εκλογές.

Συνεπώς δεν διαφαίνεται δυσαρμονία μεταξύ κοινωνίας και Βουλής, όπως εξάγεται από το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών (δεν αναπτύχθηκε πλειοψηφικό ρεύμα), αλλά το πιστοποιούν και οι δημοσκοπήσεις. Ίσως, θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς το αντίθετο, δηλ. τη σύγχυση στην οποία έχει περιέλθει και έχει ριζώσει στη κοινωνία, αφού δεν υπάρχουν ξεκάθαρα μηνύματα και εντολές.  Αν, έστω και οριακά, ο ΣΥΡΙΖΑ έβλεπε αυτοδυναμία, αν υπήρχε ένα συμπαγές κοινωνικό ρεύμα υπέρ της πολιτικής του, οι εκλογές ήταν επιβεβλημένες, ενόψει και της νέας συμφωνίας.

Τι διαφορετικό μπορεί να προκύψει από τις εκλογές σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση;

Αυτό που σίγουρα θα συμβεί είναι ότι θα χαθεί πολύτιμος πολιτικός χρόνος, αντίστοιχα με το 2012, που θα ενισχύσει την αβεβαιότητα όλων και για όλα. Του λαού,  πρώτα απ όλα, αλλά και των επενδυτών, των αγορών, των δανειστών κλπ.

Μάλιστα, επειδή είναι πιθανό το σενάριο να μην είναι στη Βουλή των κόμμα των ΑΝΕΛ, ο ΣΥΡΙΖΑ με δεδομένη την άρνηση του ΚΚΕ για συνεργασία, θα βρεθεί στη δύσκολη θέση να συμπορευτεί  με τα κόμματα που μέχρι πρότινος κατηγορούσε για  "εθνική προδοσία".  Αυτό είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι θα το πράξει σε κάποια στιγμή, αλλά ίσως χρειαστεί να "του επιβληθεί" μέσα από επαναληπτικές εκλογές, ώστε να το αποδεχτούν πιο εύκολα οι ψηφοφόροι του. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο όμως, σημαίνει ότι τουλάχιστον μέχρι τα τέλη Απριλίου δεν θα έχουμε στη χώρα Κυβέρνηση, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αυτή η "ανωμαλία"- η καθυστέρηση θα οδηγήσει τη χώρα σε ακόμη ποιο αδύναμη διαπραγματευτική θέση απέναντι στους δανειστές.

Θα πρέπει δε να επισημάνουμε ότι θα ήταν τελείως διαφορετικό αν προκηρύσσονταν εκλογές επειδή θα πλησίαζε η λήξη της θητείας της κυβέρνησης, από την τωρινή κίνηση με το πολιτικό σύστημα να προκαλεί εκλογές, οι οποίες, σύμφωνα με τα παραπάνω, δεν πρόκειται να προσφέρουν τίποτε το διαφορετικό.  Η πρόφαση ότι σχεδόν πάντα η εκλογή Προέδρου χρησιμοποιήθηκε πολιτικά, προσκρούει στην εξαιρετικά ακραία και δραματική κατάσταση που βιώνει η χώρα, η οποία δεν έχει σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Και οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι από το 2009 έχουν αλλάξει πολλά και οι όποιες ενέργειες στην πολιτική σκηνή δεν περιορίζονται μόνο για εσωτερική κατανάλωση αλλά έχουν αντίκτυπο σε ευρωπαϊκό -τουλάχιστον - επίπεδο. 

Δυστυχώς για τη χώρα, ο Τσίπρας λειτουργεί όπως ο Σαμαράς, κύριε Μητσοτάκη.

   

    Μπορεί να χρειάστηκε το δημοσίευμα της Frankfurter Rundschau, την τελευταία εβδομάδα, ώστε να μας υπενθυμίσουν τα ξένα ΜΜΕ τις ευθύνες της ΝΔ και του Κώστα Καραμανλή για το ότι έφθασε η χώρα στα όρια της χρεωκοπίας -μια αλήθεια που αποσιωπάται τόσο από τα ελληνικά ΜΜΕ, όσο και τα κόμματα της αντιπολίτευσης- αλλά δεν έχουν περάσει δα και είκοσι χρόνια από το 2009, ώστε ο ελληνικός λαός να "ξεχάσει".
    Το δημοσίευμα προκλήθηκε με αφορμή τις φήμες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας στον ελληνικό τύπο σχετικά με την πρόταση να αναλάβει νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο πρώην Πρωθυπουργός, Κ. Καραμανλής.
    Χθες, ο Υπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης προκειμένου να εξηγήσει τους κινδύνους για τη χώρα από την παροχολογία του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, σύγκρινε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον Γιώργο Παπανδρέου.
    Ο κατά τα άλλα δηλών υπέρμαχος των μεταρρυθμίσεων Υπουργός, προφανώς το 2009 μέχρι το τέλος του 2011 δεν βρισκόταν στην Ελλάδα, ούτε πριν αποτελούσε μέλος του κοινοβουλίου και της κυβέρνησης  που έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, Μαλλον δεν βρισκόταν καν στην επικράτεια της Ε.Ε.
    Γιατί τότε θα γνώριζε ότι την ώρα που χρειαζόταν η εθνική συστράτευση όλων των δυνάμεων ώστε να βρεθεί ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κατάστασης απέναντι σε μια Ευρώπη αρνητική και ανήμπορη να κατανοήσει και να δράσει, ο σημερινός Πρωθυπουργός, ο Αντ. Σαμαράς ήταν εκείνος που συναγωνίζοταν στην ρητορική τον Τσίπρα και το ΠΑΜΕ.
    Σε όλες τις εκκλήσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για εθνική συνεννόηση ο Σαμαράς  σχεδίαζε το Ζάππειο 1 και Ζάππειο 2. Τότε, που ο Σαμαράς δέχτηκε δημόσια αποδοκιμασία τόσο από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, όσο και από συντηρητικούς αρχηγούς κρατών. Ακόμη και τότε που ο Γ. Παπανδρέου παραμερίζοντας το συμφέρον του και το πολιτικό του μέλλον πρότεινε συγκυβέρνηση, ο Σαμαράς χειρίστηκε την πρόταση με καθαρά μικροκομματικούς όρους.
    Με μοναδικό στόχο, αυτόν που τώρα έχει θέσει ο Τσίπρας, να ρίξει την κυβέρνηση για να γίνει ο ίδιος Πρωθυπουργός.  
Τελικά, βέβαια, κατάφερε να αναρριχηθεί στην εξουσία και στη συνέχεια, να ξεχάσει τα Ζάππεια και να λάβει χειρότερα οικονομικά μέτρα από εκείνα τις  διετίας.

    Δεν θα αναλωθούμε στην εύκολη και επιπόλαια κριτική ότι η τότε κυβέρνηση δεν διαπραγματεύτηκε. Θα θέσουμε όμως, το ερώτημα πώς θα ήταν η χώρα σήμερα αν ήταν ενωμένο το πολιτικό σύστημα το 2009, αν δεν κάναμε διπλές εκλογές το 2012 (που απεδεδειγμένα γύρισαν τη χώρα πολύ πίσω με κίνδυνο πτώχευσης, χωρίς κάποια ουσιαστική διαφορά μεταξύ των 2 εκλογικών αναμετρήσεων).
    Γιατί αν κάποιες μεταρρυθμίσεις είχαν ληφθεί, θα είχαν δημιουργηθεί συντομότερα οι υποδομές που θα απέδιδαν, τα μέτρα πχ κατά της φοροδιαφυγής και της σπατάλης του δημόσιου χρήματος και άρα, οι περικοπές μισθών και συντάξεων στους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους δεν θα ήταν αναγκαίες ή θα γίνονταν σε περιορισμένο βαθμό.
    Άρα, κύριε Μητσοτάκη, τελικά ο Τσίπρας αντιγράφει τον Γιώργο Παπανδρέου ή τον Αντώνη Σαμαρά και ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα της ΝΔ, το κόμμα σας ;