Ο Γ. Παπανδρέου και ... ο τελικός κυπέλλου

     Δικαιολογημένα θα αναρωτηθεί κάποιος "τι σχέση μπορεί να έχει ο πρώην Πρωθυπουργός με τον τελικό ποδοσφαίρου", όταν μάλιστα, δεν φέρεται να έχει και ιδιαίτερη σχέση με το συγκεκριμένο άθλημα.
    Την τελευταία βδομάδα ζήσαμε τον ορισμό της υπερβολής και δεν ήταν λίγες οι φορές που νιώσαμε την επιμονή κάποιων να υποτιμούν την ικανότητά μας να αντιλαμβανόμαστε τα απλά και τα αυτονόητα.
    Έτσι, ο τελικός κυπέλλου μας παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ ως την απόδειξη του πολιτισμού. Δηλαδή ο αγώνας των 51 συλλήψεων, των πάνω από 100 προσαγωγών, των εκατοντάδων σπασμένων καθισμάτων στο στάδιο, του ξυλοδαρμού αστυνομικών και φιλάθλων ξαφνικά έγινε αγώνας προς "μίμηση", αγώνας που καταγράφηκε ως "ευρωπαϊκός και πολιτισμένος". Προφανώς στη περίπτωση αυτή υπάρχει ζήτημα ορίων. Δηλαδή, τα όρια που θέτουμε στη χώρα για να θεωρήσουμε κάτι πολιτισμένο είναι όταν δεν χτυπήσει κάποιος παίκτης, προπονητής ή αν δεν χτυπηθούν μεταξύ τους οι ποδοσφαιριστές.

    Κάτι ανάλογο, σε διαφορετικό επίπεδο, ζήσαμε με την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής κατά την διαβόητη, πλέον, παρουσίαση του βιβλίου μιας υποψήφιας ευρωβουλευτή από τον Γ. Παπανδρέου. Ολόκληρα πάνελ στην τηλεόραση, αμέτρητο μελάνι για άρθρα και σχόλια σχετικά με την "αντισυμβατική" πράξη του πρώην Προέδρου  του ΠΑΣΟΚ,  πόσο "αντιπασοκικά" λειτουργεί. Άλλη μια φορά η υπερβολή και, γιατί όχι, η εμπάθεια απλώθηκε για να εκδηλώσει τον κανιβαλισμό της.

    Το σχόλιο αυτό δεν στοχεύει να στηρίξει τον Γιώργο Παπανδρέου και να πάρει θέση στο αυτονόητο, δηλ. να υπερασπιστεί το αυτονόητο δικαίωμά του να παραστεί και να προλογίσει ένα βιβλίο μιας πολιτικής προσωπικότητας, σε όποιο χώρο και να  ανήκει.
    Ούτε φυσικά να αντικρούσει δηλώσεις κάποιων μεμονωμένων στελεχών / βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που εξυπηρετώντας, προφανώς, οδηγίες υποψήφιων αυριανών Προέδρων του ΠΑΣΟΚ και υπό εντεταλμένη υπηρεσία, έδειξαν ένα πρόδηλο άγχος να ,,αξιοποιήσουν,, το γεγονός ως ευκαιρία.
    Αυτό το σχόλιο στοχεύει στο να επισημανθεί μια γενικότερη απογοήτευση για το γεγονός ότι η κυρίαρχη εξουσία που διαμορφώνει την κοινή γνώμη συνεχίζει να λειτουργεί με τον ίδιο βηματισμό, την ίδια λογική και πρακτική, χωρίς να δείχνει ότι έχει αντιληφθεί πως ως λαός συν διαμορφώσαμε καθοριστικά τα αίτια και τις προϋποθέσεις που μας οδήγησαν στην κοινωνική οικονομική κρίση.
    
     Γιατί, τουλάχιστον από τότε που ως χώρα κινδυνεύσαμε να πτωχεύσουμε, έπρεπε να είχαμε θέσει τέρμα σε πρακτικές και τακτικές του παρελθόντος. Γιατί σε μια εποχή που η ΧΑ διατηρεί τις δυνάμεις της πάνω από 10%, που πολλά κοινωνικά στρώματα διαβιούν σε άθλιες οικονομικές συνθήκες, που το κοινωνικό δίκτυο της πολιτείας δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στον χαμηλοσυνταξιούχο και τον άνεργο, τότε οι υπερβολές, οι εμπάθειες και οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες αποπροσανατολίζουν και υποβαθμίζουν το επίπεδο ενός σοβαρού, πολιτισμένου διαλόγου που τόσο ανάγκη έχει η ελληνική κοινωνία. 

21 Aπριλίου: Το μήνυμα για τη μαύρη επέτειο

Για τη σημερινή επέτειο της επιβολής της Χούντας των συνταγματαρχών στην Πατρίδα μας, το 1967, θελήσαμε  να αποφύγουμε τις γνωστές ιστορικές αναδρομές και να εξετάσουμε μια πιο σύγχρονη οπτική.

         Εκείνο που θέλουμε να καταδείξουμε είναι ότι σε αυτή τη δύσκολη οικονομική και κατ' επέκταση, κοινωνική κατάσταση που βιώνει η χώρα μας, η ενδυνάμωση - χωρίς όμως λαϊκισμούς - της δημοκρατίας αποτελεί ουσιαστική προτεραιότητα.  Και η ενδυνάμωση της δημοκρατίας δεν μπορεί να αφορά και να στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στους πολιτικούς που συνιστούν κι ίδιοι μέρος της εξουσίας. Καθώς, ο χρόνος της κρίσης διανύει νομοτελειακά το τέλος του μονοπατιού- αργά ή γρήγορα-, εμείς ως πολίτες δεν θα έχουμε στείλει κανένα ή ελάχιστα μηνύματα στις εξουσίες που έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση της χώρας. Και βέβαια αναφερόμαστε στην τρίτη και την τέταρτη εξουσία, την Δικαιοσύνη και τον Τύπο (ΜΜΕ). 

Αλήθεια για ποια δημοκρατία μιλάμε όταν οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ είναι ταυτόχρονα και εργολάβοι δημοσίων έργων ( και πολλά άλλα). Όταν ξαφνικά κάποιοι δημοσιογράφοι, ακόμα κι αν είναι πρωτοκλασάτοι, εμφανίζονται από το πουθενά να δημιουργούν δικά τους κανάλια και να εκδίδουν εφημερίδες; Πως μπορεί να χαρακτηριστεί ένα κράτος, ως κράτος δικαίου όταν η Δικαιοσύνη καθυστερεί στην απονομή της και όταν επιτρέπει να αποφασίζουν οι ίδιοι οι δικαστές για τους δικούς τους μισθούς ;

        Επίσης, ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι η ευκολία με την οποία χρησιμοποιούμε όρους και πρακτικές με αποτέλεσμα να υποβαθμίζουμε στην ουσία τα ίδια τα γεγονότα που θέλουμε να καταδικάσουμε. Πως είναι δυνατόν να εξομοιώνεται η Χούντα με μια εκλεγμένη κυβέρνηση, όπως με περισσή άνεση έκαναν διάφοροι παράγοντες με φυσικό επακόλουθο να υιοθετεί αυτή την άποψη και ένα μέρος του λαού.

        Πως είναι δυνατό να στρεφόμαστε ενάντια στους θεσμούς χωρίς να περιμένουμε ότι θα καταρρεύσει το σύστημα, αφού δεν έχουμε εναλλακτική πρόταση. Να καταργηθεί η Βουλή, και μετά ;

        Πολλές φορές έχουμε επισημάνει ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν σχετίζεται  αποκλειστικά και μόνο με την οικονομική κρίση, όπως εύκολα και αβασάνιστα υποστηρίζουν πολλοί αναλυτές. Η Χρυσή Αυγή, με διαφορετικό υπόβαθρο και κίνητρα, βρήκε το έδαφος να δράσει όταν παράλληλα οι "δημοκρατικές δυνάμεις" αποδεχόταν ή δεν καταδίκαζαν τον προπηλακισμό, τη βία, τις ύβρεις και τις επιθέσεις στους θεσμούς. 
Γιατί απλά, μια γενιά που δεν έζησε τη Χούντα, δεν έζησε εποχές που δεν υπήρχε Δημοκρατία δύσκολα θα κατανοήσει τη διαφορά μεταξύ της " βίας των μεν και της βίας των δε". 
Μια γενιά που δεν έχει ζήσει την έλλειψη της δημοκρατίας δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει την επικινδυνότητα του συνθήματος ,,να καεί η Βουλή,, και τέλος, μια γενιά που δεν έζησε τα πέτρινα χρόνια της δικτατορίας, "όπου τάσκιαζε η φοβέρα",  δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τι σημαίνει η ελευθερία του εκλέγειν και εκλέγεσθαι ή τον έμμεσα εκλεγμένο θεσμό π.χ. του Προέδρου της Δημοκρατίας.    
        Μια μέρα σαν αυτή, που Ελλάδα έμπαινε επίσημα στο γύψο, οφείλουμε να στρέψουμε τις δυνάμεις μας στην ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών της χώρας, να αποτρέψουμε φαινόμενα σαν την Χρυσή Αυγή,  γιατί πράγματι οι "Χρυσές Αυγές φέρνουν μαύρες μέρες", μέρες που κανένας από εμάς δεν θέλει να ξαναζήσει.

Τρεις ειδικοί λόγοι που πρέπει να συμμετέχουμε ως Ελληνισμός στις δημοτικές Mονάχου/ Βαυαρίας

Από την ερχόμενη Τρίτη 18 Φεβρουαρίου θα αρχίσουν να στέλνονται από την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου τα εκλογικά ειδοποιητήρια για τις δημοτικές εκλογές που θα γίνουν στις 16 Μαρτίου.

 Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική μια μεγάλη συμμετοχή του Ελληνισμού στις εκλογές αυτές, που σύμφωνα με τον υποψήφιο Δήμαρχο Dieter Reiter έχουμε φθάσει τις 30.000 ;

 Πέρα από την γενική παραδοχή ότι όλοι οι πολίτες πρέπει να είναι ,,ενεργοί,, και να συμμετέχουν σε διαδικασίες που αφορούν την δημοκρατία και την πολιτική, υπάρχουν και ιδιαίτεροι λόγοι που ισχύουν για εμάς ως Έλληνες.


1) Η συμμετοχή του Ελληνισμού στις τελευταίες δημοτικές εκλογές του Μονάχου (2008) και στα μετέπειτα δημοψηφίσματα ήταν απακαρδιωτική. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να περιορίσει κατά πολύ και την πολιτική δύναμη του Ελληνισμού, την επήρεια που μπορούσε να ασκεί στις όποιες διεκδικήσεις του. Άρα, η απόκτηση και πάλι πολιτικής επιρροής, όπως είχε διαμορφωθεί στις πρώτες και δεύτερες εκλογές (1996 και 2002) είναι το πρώτο ζητούμενο. Ιδιαίτερα σ αυτές τις εκλογές που οι προβλέψεις σχετικά με το αποτέλεσμα είναι ρευστό ο Ελληνισμός μπορεί με μια μαζική συμμετοχή να καθορίσει σημαντικά τον νικητή.

2) Υπάρχουν πολλά ανοιχτά θέματα για τον Ελληνισμό που στην επόμενη θητεία του Δημοτικού Συμβουλίου που διαρκεί 6 χρόνια, θα καθοριστούν όπως το οικόπεδο για την ανέγερση σχολικού διδακτηρίου, η επαναχρηματοδότηση της Ελληνικής Κοινότητας Μονάχου, η θεσμική μέσω προγραμμάτων σύνδεση των ελληνικών σχολείων με την τοπική κοινωνία και την επαγγελματική και πανεπιστημιακή στήριξη, η διευκόλυνση στην υποδοχή νέων Ελλήνων μεταναστών λόγω της δημοσιονομικής κρίσης στη χώρα μας, η αξιοποίηση προγραμμάτων που αφορά ειδικές κατηγορίες πολιτών όπως συνταξιούχους, ανέργους, ελεύθερους επαγγελματίες, η στήριξη του Παλλαδίου καθώς επίσης των συλλογικών οργάνων και φορέων του Ελληνισμού κ.λ.π.

3) Μια επιτυχία σε ότι αφορά τη συμμετοχή του Ελληνισμού και ακόμη περισσότερο με την εκλογή Έλληνα στο δημοτικό συμβούλιο - όσο δύσκολο και να φαίνεται εκ πρώτης - θα δημιουργήσει μια δυναμική που θα μπορούσε να πιέσει θετικά τους υπεύθυνους των ελληνικών φορέων: Κοινότητα, σύλλογοι, κόμματα, αλλά και τις αρχές να προχωρήσουν σε επαναπροσδιορισμό της δράσης τους και να αναστραφεί η σημερινή αρνητική εικόνα που υπάρχει σ αυτό το επίπεδο. Δηλαδή να επανέλθουμε στην περίοδο της ενιαίας δράσης και διεκδίκησης μέσω των θεσμικών μας και δημοκρατικών μας οργάνων όπως είναι η Ελληνική Κοινότητα και οι συλλογικοί και οργανωμένοι φορείς του Ελληνισμού.

Γι αυτό θα πρέπει όλοι μας να αξιοποιήσουμε την ευκαιρία που μας προσφέρεται και να συμμετέχουμε ως Ελληνισμός στις εκλογές, ανεξάρτητα τονίζω και πάλι από το ποιόν θα επιλέξουμε να στηρίξουμε με την ψήφο μας.


O Kώστας Τάτσης διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μονάχου στο διάστημα 1995-2005

Όταν στο όνομα της Δημοκρατίας καταργούμε την …. Δημοκρατία

Πως αλήθεια μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία όταν δεν παρέχουμε το δικαίωμα στους πολίτες που ζουν νόμιμα στη χώρα μας να συναποφασίζουν και να συνδιαμορφώνουν την καθημερινότητά τους, έστω σε επίπεδο Δήμου ή κοινοτικό;

Πόσο πράγματι αντιπροσωπευτική είναι η δημοκρατία, όταν οι φορολογούμενοι πολίτες σε ένα δήμο χωρίζονται σε κατηγορίες με διαφορετικά δικαιώματα.
Πόσο συμβαδίζει με την πολιτική ηθική και τη Δημοκρατία να «πανηγυρίζει» η Ελληνική Πολιτεία για την εκλογή Ελληνικής καταγωγής πολιτών σε διάφορα κοινοβούλια  ανά την υφήλιο, να προτρέπει τον απανταχού Ελληνισμό σε μαζικές συμμετοχές σε τοπικές (και όχι μόνο) εκλογικές διαδικασίες άλλων χωρών, αλλά στο εσωτερικό στην Ελλάδα να τίθενται  φραγμοί στην ισονομία και στην ισοπολιτεία που αποτελούν την καρδιά της λειτουργίας της Δημοκρατίας ;
Οι διαχωριστικές γραμμές λειτουργούν ανασχετικά στην ομαλή λειτουργία και ανάπτυξη των κοινωνικών σχέσεων και επομένως, ακόμα και της οικονομικής ευημερίας που είναι το ζητούμενο στην Ελλάδα που δοκιμάζεται από την κρίση.
Η Ελλάδα αναζητά το δρόμο για την σταθερότητα και την ανασυγκρότηση της, αλλά αυτός δεν περνά μέσα από διχαστικές ενέργειες,  περνά μέσα από εκείνες που εξασφαλίζουν ισονομία και ισοπολιτεία.

Δήλωση του Γραμματέα του Τομέα Απόδημου Ελληνισμού του ΠΑΣΟΚ για το θάνατο του Κώστα Παππά

Ο Τομέας Απόδημου Ελληνισμού του ΠΑΣΟΚ εκφράζει τη μεγάλη του λύπη για το χαμό του φίλου και συντρόφου, Κώστα Παππά.
Ο Κώστας Παππάς ταυτίστηκε απόλυτα με τους αγώνες της πρώτης μεταναστευτικής γενιάς των Ελλήνων της Γερμανίας για th δημοκρατία στη χώρα μας. Αγωνίστηκε ως ενεργό μέλος του ΠΑΚ ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών.
Ως μέλος των ΝΕ ΠΑΣΟΚ Γερμανίας αγωνίστηκε για τη συγκρότηση των οργανώσεων στην ΟΔΓ και την συμμετοχή των μελών της παράταξης στους μαζικούς χώρους.
Ο Κώστας Παππάς θα συμβολίζει για πάντα κάθε τι που ταυτίζεται με το κοινοτικό κίνημα και τις δημοκρατικές κοινότητες των Ελλήνων..
Το ονομά του θα είναι συνδεδεμένο με τις μεγαλύτερες πολιτικές και κοινωνικές επιτυχίες της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Γερμανίας ΟΕΚ, της οποίας διατέλεσε επί πολλά χρόνια Πρόεδρος της.
Το κοινοτικό κίνημα στην Γερμανία και σ ολόκληρο τον ελληνισμό της διασποράς, οι οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ και οι φίλοι του σ όλο τον κόσμο πενθούν σήμερα.
Στην οικογένειά του εκφράζουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια.

Κώστας Τάτσης
Γραμματέας Τομέα Απόδημου Ελληνισμού

Αυτογελοιοποιούνται καθημερινά …με τις δήθεν αποκαλύψεις ενάντια στον Παπανδρέου

Προκαλεί μεγάλη εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο διάφοροι διαμορφωτές της κοινής γνώμης επιχειρούν να υποτιμήσουν την νοημοσύνη ενός ολόκληρου  λαού.

Οφείλουν όμως , τουλάχιστον, να καταλήξουν σε μια ενιαία γραμμή της συκοφαντικής τους τακτικής, γιατί όσο θα καταλαγιάζει ο θυμός, όλο και περισσότεροι πολίτες θα ανακαλύπτουν το ρόλο που έχουν διαδραματίσει στη διαμόρφωση της κατάστασης.

Έτσι για παράδειγμα καλό θα ήταν να μας ξεκαθαρίσουν τελικά, τι ισχύει.

Ήταν ο Παπανδρέου εντολοδόχος των Αμερικάνων και άλλων συμφερόντων που έριξε τη χώρα στα δίχτυα του ΔΝΤ ή τελικά το ΔΝΤ δεν ήταν τόσο "κακό" κι ήθελε αναδιάρθρωση του χρέους. την οποία αρνήθηκε ο Παπανδρέου;

Γιατί και τα δυο, νομίζω ότι θα συμφωνήσετε, δύσκολα μπορεί να θεωρούνται λογικά.

Παράλληλα πρέπει να επισημανθεί ότι στο φλέγον ζήτημα της αναδιάρθρωσης τεχνηέντως, υποβαθμίζεται το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να κινηθεί προς την κατεύθυνση αυτή χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της ΕΕ και της ΕΚΤ. Επίσης ότι την συγκεκριμένη περίοδο η ΕΕ ήταν εντελώς αντίθετη με αυτή την επιλογή. Ο μηχανισμός στήριξης δεν υπήρχε. Αναδιάρθρωση θα σήμαινε έξοδο από το ευρώ. 

Επομένως, η εμμονή στο να αναμασώνται απαντημένα θέματα είναι φανερό ότι στοχεύει στην κατασυκοφάντηση του πρώην πρωθυπουργού.

Έτσι τίθεται ένα ερώτημα που κάποτε ίσως, να ακουγόταν υπερβολικό.

Αλήθεια, γιατί φοβούνται τόσο  τον Γιώργο Παπανδρέου;

Εγώ Χριστό Εσύ Αλάχ ....

....κάπως έτσι είναι ένα παλιό τραγούδι, που μου ήρθε στο μυαλό με την ανακοίνωση της ΝΔ, η οποία καλεί τον A. Τσίπρα, τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να δηλώσει αν πιστεύει στο Θεό. 

Στη χώρα μας με τα τεράστια προβλήματα ανεργίας, με τα χιλιάδες νοικοκυριά στο όριο της φτώχιας, το κυβερνών κόμμα δεν ρωτά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αν έχει σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, αν μπορεί να γίνει μια συμφωνία για την ανακούφιση των νοικοκυριών, αλλά ζητά να μάθει το θρησκευτικό του πιστεύω.

Ενδιαφέρει, άραγε, τους πολίτες αν ο Τσίπρας  είναι χριστιανός ορθόδοξος - καθολικός- βουδιστής ή άθεος ή αυτό που επιθυμούν είναι μια σταθερή πολιτική - μια συναινετική πολιτική που θα βγάλει τη χώρα από το τέλμα.
Το θέμα είναι αν και πού πιστεύει ο Τσίπρας ή ότι δεν έχει μια ρεαλιστική πολιτική πρόταση διεξόδου από την κρίση.

Η επαναφορά της συζήτησης στο τρίπτυχο "πατρίς- θρησκεία- οικογένεια" απλά αποπροσανατολίζει από την πραγματική ανάγκη για ένα διάλογο πάνω στα ουσιαστικά προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα και την επιβεβλημένη αλλαγή πολιτικής προς μια δικαιότερη, δημοκρατικότερη κατεύθυνσή.

Βέβαια,  από την άλλη πλευρά, πώς μπορεί να παραπονιέται ο Αλέξης Τσίπρας, όταν είτε  ο ίδιος, είτε στελέχη του είτε στελέχη άλλων κομμάτων, σε χτυπήματα προς πολιτικούς του αντιπάλους, που ήταν αντίστοιχου επίπεδου – απολιτικά και καθαρά προσωπικά , στην καλύτερη των περιπτώσεων, αντιδρούσαν με το γνωστό ,,ναι μεν αλλά,, το οποίο όμως λειτουργούσε ως άφεση αμαρτιών προς τους επιτιθέμενους και υποβάθμιζε την αξία της καταδίκης.