Κύριε Χατζηνικολάου, τα πιο μεγάλα ψέματα είναι οι μισές αλήθειες.

 

Ο τίτλος στο κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας σας Real News για το Ίδρυμα Ανδρέα Παπανδρέου  προκάλεσε την απάντηση του Γραφείου του πρώην Πρωθυπουργού που σας αποκαλεί έμμεσα αλλά σαφώς ψεύτη.

 

Ψεύτη όχι γιατί δεν έγινε πράγματι έλεγχος, αλλά επειδή αφενός δεν δημοσιεύσατε  τα αποτελέσματα του ελέγχου αφετέρου έτσι όπως γράφτηκε και προβλήθηκε το άρθρο αφήνει να εννοηθεί  ότι υπάρχει μεγάλο οικονομικό θέμα. Και επειδή βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που και εσείς διαδίδεται αποδεδειγμένα ψεύτικες και συκοφαντικές <<ειδήσεις>> για τον Γ. Παπανδρέου και την οικογένειά του δεν βρεθήκαμε ούτε μια στιγμή σε δίλημμα, σχετικά με  την αλήθεια.

 

Προφανώς, όλοι και φυσικά και εσείς, έχετε το  δικαίωμα στην αυτο-γελοιοποίηση … και αυτό δε μας αφορά. Μας αφορά όμως, όλους ως πολίτες, η διασπορά ψευδών ειδήσεων και τη σκόπιμη δημιουργία λανθασμένων εντυπώσεων εις βάρος τρίτων.

 

Βέβαια, εσείς προς στιγμή θα πετύχετε το στόχο σας. Γιατί ο τίτλος μιας κυριακάτικης εφημερίδας θα διαβαστεί από πολλούς περισσότερους από όσους, ενδεχομένως,  θα διαβαστεί η ανακοίνωση του πρώην Πρωθυπουργού, ο οποίος επειδή ακριβώς δεν ήταν σε μια σχέση διαπλοκής με τα κυρίαρχα ΜΜΕ, δεν υπάρχει κανένα που του να δίνει χώρο ώστε να ακουστεί ο αντίλογος.

 

Υπάρχουν όμως οι απλοί πολίτες, οι ερασιτέχνες  του διαδικτύου που θα προωθήσουν την απάντηση.

 

Βέβαια, κύριε Χατζηνικολάου υπάρχει η ιστορία που καταγράφει και δεν μπορεί παρά να  συμπεριλάβει και εσάς  μέσα σε εκείνους τους δημοσιογράφους που συκοφαντούσαν δια της  διασποράς της "μισής αλήθειας"....

 

ΥΓ. Το σχόλιο δεν έχει σαν σκοπό να αναδείξει ένα ψευδές και έντεχνα συκοφαντικό δημοσίευμα ενός ΜΜΕ γιατί τότε θα έπρεπε καθημερινά να αρθρογραφούμε. Ούτε θεωρούμε ότι υπερασπιζόμαστε τον πρώην Πρωθυπουργό σε μια ακόμη λασπολογία εις βάρος του.

Με αφορμή το συγκεκριμένο άρθρο μας δίνεται η δυνατότητα να αναδείξουμε το μέγεθος της διαφθοράς και της κατρακύλας της πλειοψηφίας των ελεγχόμενων ΜΜΕ και τις τεράστιες επιπτώσεις και ευθύνες που έχουν στη σημερινή κατάσταση της χώρας. Ευθύνες που δυστυχώς, όχι μόνο δεν έχουν αποδοθεί, αλλά τα ίδια αυτά ΜΜΕ έχουν μετατραπεί σε κριτές και καθοδηγητές της κοινωνίας στην απόδοση ευθυνών όλων των άλλων εκτός των ιδίων.

Η ακροδεξιά μέσω Βορίδη δικαίωσε άλλη μια φορά τον Ανδρέα…

 

Καμία απολύτως έκπληξη δεν πρέπει να μας προκαλεί η δήλωση Βορίδη για τον Ανδρέα Παπανδρέου.

 

Θα μπορούσε ένα στέλεχος της ΕΠΕΝ του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλο να μιλήσει θετικά για έναν ηγέτη που αναγνώρισε την εθνική αντίσταση, που προχώρησε στον εκδημοκρατισμό του κράτους, στο οποίο επικρατούσαν αποκλειστικά ακροδεξιοί και δεξιοί, που προώθησε την Εθνική Λαϊκή Ενότητα την ώρα που οι φασίστες επιβίωναν μέσα από το διχασμό, που <<έκαψε>> τους φακέλους των κοινωνικών φρονημάτων, τους οποίους οι ίδιοι είχαν «συντάξει>>,  που απάλλαξε την κοινωνία από το αστυνομικό κράτος, το οποίο η χούντα και η δεξιά χρησιμοποιούσαν ως εκφοβισμό της κοινωνίας ….

 

Πως θα μπορούσε να μιλήσει θετικά για τον Ανδρέα Παπανδρέου ένας Βορίδης που η πολιτική ιδεολογία στοχεύει στον κοινωνικό αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση, ενώ για τον Ανδρέα, όπως απέδειξε με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός ήταν ταυτόσημες έννοιες ;

Ο Αλμούνια, ο Καραμανλής και τα ελληνικά ΜΜΕ

Σε όλες τις δημοκρατικές κοινωνίες και ιδιαίτερα σε χώρες που βιώνουν τα αποτελέσματα μιας δημοσιονομικής κρίσης όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, μια αντίστοιχη συνέντευξη του Αλμούνια θα είχε προκαλέσει πολιτική αναταραχή.
Κάτι τέτοιο δεν έγινε όμως στην πατρίδα μας.

Ενώ, ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Χοακίν Αλμούνια - ο οποίος είχε ζήσει τις αρχές της ελληνικής κρίσης από την θέση του Επιτρόπου Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής - σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή της Κυριακής» αναφέρθηκε με συγκεκριμένα στοιχεία στην στάση του Κώστα Καραμανλή και της ΝΔ που οδήγησε στον εκτροχιασμό των οικονομικών της χώρας με τα γνωστά αποτελέσματα, στα ελληνικά ΜΜΕ η συνέντευξη δεν έτυχε ιδιαίτερης προβολής, .

Αν δεν υπήρχαν τα Blogs η συγκεκριμένη συνέντευξη θα περνούσε ίσως απαρατήρητη.
Συγκεκριμένα στη συνέντευξή του ο Αλμούνια κατηγορεί τον πρώην πρωθυπουργό πως σκεφτόταν τις εκλογές του 2009 κι όχι τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, ενώ χαρακτηρίζει την τότε κυβέρνηση ανίκανη. Λέει λίγο πολύ ο Αλμούνια ότι θα μπορούσε να ήταν άλλη η τύχη της χώρας αν ο Καραμανλής έγκαιρα ξεκινούσε μια προσπάθεια δημοσιονομικής πειθαρχίας.
 «Το 2009 η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά, αλλά όχι μόνο λόγω της ανακρίβειας των στατιστικών, διότι η κυβέρνηση εκείνη τη χρονιά, που ήταν και χρονιά εκλογών, ήταν απολύτως παθητική. Μας έδωσε το φθινόπωρο του 2008 έναν προϋπολογισμό που προέβλεπε έλλειμμα για το 2009, 1,8%. Τον πρώτο κιόλας μήνα είχε ξεπεράσει το 3% του ΑΕΠ και τον Απρίλιο το έλλειμμα ήταν πάνω από 5%, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας. Παρουσίασα μία αυστηρότατη εισήγηση στο Eurogroup με προτάσεις για την άμεση δημοσιονομική προσαρμογή της Ελλάδας. Το Eurogroup υιοθέτησε τις προτάσεις μου, αλλά η ελληνική κυβέρνηση τους επόμενους μήνες δεν έκανε τίποτα. Μας έλεγε πως η κατάσταση δεν είναι και τόσο σοβαρή και σκεφτόταν τις εκλογές που είχε μπροστά της», αναφέρει χαρακτηριστικώς ο κ. Αλμούνια, προσθέτοντας πως το πρόβλημα δεν ήταν στατιστικό, αλλά η καταστροφική διαχείριση των δημοσίων οικονομικών από την ελληνική κυβέρνηση το 2009..

Αντίθετα όμως, ο Καραμανλής παραμένει στο απυρόβλητο από όλους. Γιατί άραγε ;

Μάλιστα προ λίγων μηνών κάποια ΜΜΕ προσπάθησαν να προβάλλουν την θεωρία του εθνικού ηγέτη που έγινε στόχος δολοφονικών στόχων.  Το ‘’μάζεψαν’’ αμέσως βέβαια γιατί δεν <<έπεισε»» την αγορά.

Τα αυτονόητα στις πολιτικές συνεργασίες

 
     
    Το φαινόμενο των κυβερνητικών συμμαχιών και συνεργασιών στη χώρα μας αποτελεί νέα πολιτική πρακτική και μάλιστα πρακτική "άγνωστη", κυρίως, για τους πολίτες και δικαιολογημένα προκαλεί σύγχυση. Εκτός, λοιπόν, των περιπτώσεων όπως πχ οι κυβερνήσεις Ζολώτα και Παπαδήμα που ήταν ,,ειδικών σκοπών,, άρα με περιορισμένο χρονικό ορίζοντα, στην ελληνική πολιτική σκηνή είχαμε, κατά παράδοση, αυτοδύναμες κυβερνήσεις.
     
    Είναι όμως, γεγονός ότι οι πολίτες στις τελευταίες εκλογές δεν έδωσαν ψήφο αυτοδυναμίας σε κανένα κόμμα.
     
    Η έλλειψη μάλιστα, αυτής της  ,,κουλτούρας,, συνεργασίας των κομμάτων οδήγησε σε διπλές εκλογές με μοναδική διαφορά, την αύξηση των ποσοστών της ΧΑ και τα κάποια δισ ευρώ που έχασε η χώρα.
     
    Η τρικομματική συνεργασία στη συνέχεια, που με τα σημερινά δεδομένα κράτησε μόλις 12 μήνες, αντιμετώπισε ως κυρίαρχο πρόβλημα  την - κατά κοινή ομολογία-  "αυτοδύναμη" λειτουργία  της κυβέρνησης Σαμαρά και των υπουργών της ΝΔ, κάτι το οποίο καθώς περνούσε ο χρόνος γινόταν ιδιαίτερα έντονο έως και προκλητικό.
     
    Η χθεσινή απόφαση του ΠΑΣΟΚ να εξακολουθήσει να στηρίζει την κυβέρνηση προκειμένου να μην οδηγηθούμε σε εκλογές δεν μπορεί να σταθεί από μόνη της, αν ο στόχος για την απόφασή του αυτή είναι να μην μπει η χώρα ,,σε περιπέτειες,,  
     
    Γιατί απλά, στις συνεργασίες υπάρχουν τα αυτονόητα, τα οποία, τουλάχιστον, δεν φαίνεται ότι γίνονται αντιληπτά ή ότι αποτελούν προτεραιότητα στους διαλόγους των αρχηγών και των κομμάτων.  
     
    Το αυτονόητο βέβαια, στις κυβερνητικές συμμαχίες είναι οι προγραμματικές συμφωνίες . Σε άλλες χώρες μάλιστα, ονομάζονται ,,συμβόλαια,, .
     
    Το αυτονόητο είναι ότι ένας κυβερνητικός συνασπισμός αποφασίζει και προωθεί πολιτικές πάνω σ ένα προγραμματικό πλαίσιο που έχει εκ των προτέρων συμφωνηθεί και αν προκύψει έκτακτο γεγονός, τότε χρειάζεται εκ νέου συμφωνία.
     
    Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να γνωρίζει και ο πολίτης- ο ψηφοφόρος τις προγραμματικές θέσεις του κάθε κόμματος που βρίσκεται σ έναν συνασπισμό συνεργασίας, να κατανοήσει τις διαφορές τους και τους αναγκαίους συμβιβασμούς.

Η μαύρη εικόνα της ΕΡΤ είναι η μαύρη εικόνα της Δημοκρατίας

Η απόφαση της Κυβέρνησης Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ χωρίς διάλογο, χωρίς πρόταση μεταρρύθμισης και σχέδιο (ή μάλλον με μια πρόχειρη αντιγραφή του νομοσχεδίου που είχε κατεβάσει η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και τότε την πολέμησαν σθεναρά) για το μέλλον της δημόσιας ελληνικής ραδιοτηλεόρασης, παραπέμπει σε άλλες εποχές και καθεστώτα.

 

Η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση έχει πολλούς σημαντικούς ρόλους και ευθύνες, ένας από τους οποίους, και καθόλου υποδεέστερος είναι αυτός της σύνδεσης του Ελληνισμού της Διασποράς με την Ελλάδα. Είναι η άμεση επαφή του Έλληνα του εξωτερικού με την πατρίδα. Το παράθυρο που μυρίζει Ελλάδα. 

 

Η Δημόσια Τηλεόραση αποτελεί την ραχοκοκαλιά ενός δημοκρατικού πολιτεύματος και οφείλει να αποτελεί την βασική πηγή έγκυρης ενημέρωσης των πολιτών εντός κι εκτός συνορων. Έχει επιπλέον του ψυχαγωγικού, εκπαιδευτικό, πολιτιστικό ρόλο αλλά και της διαφύλαξης της ιστορικής μνήμης, όπως ηλεκτρονικά καταγράφηκε.

 

Η απόφαση του Σαμαρά αλλά ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο ενήργησε- εκτός των άλλων θεμάτων που εγείρει-  ουσιαστικά παραδίδει  το κορυφαίο θέμα της ενημέρωσης στην αποκλειστικότητα των ιδιωτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, τα οποία αν μη τι άλλο εκπροσωπούν συγκεκριμένα οικονομικά -επιχειρηματικά συμφέροντα και στόχους που δεν ταυτίζονται  όσα θέτει ως στόχους και προτεραιότητες η πολιτεία και ο ελληνικός λαός.

 

Οι μεταρρυθμίσεις όσο αναγκαίες και να είναι δεν μπορούν να προβάλλονται ως πρόφαση για ενέργειες αντίθετες με τη λειτουργία της Δημοκρατίας και του Κοινοβουλευτικού πολιτεύματος.

 

Και η δημόσια ραδιοτηλεόραση αποτελεί ένα πυλώνα στήριξης αυτού ακριβώς του κοινοβουλευτικού, δημοκρατικού μας συστήματος. Και αυτό δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε κανένα να του κατεβάσει το διακόπτη...

Το SPD και η σοσιαλιστική διεθνής

Μέσα στον προεκλογικό πυρετό (Σεπτέμβριος του 2013) και λίγες μέρες πριν τον εορτασμό της επετείου 150 χρόνων από την ίδρυση του, το SPD αισθάνθηκε ξαφνικά την ανάγκη να στραφεί στη διεθνή κοινότητα και να δείξει ενδιαφέρον για την παγκόσμια σοσιαλιστική και σοσιαλδημοκρατική κοινότητα.

Και πραγματικά πέτυχε να στρέψει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, αφού προκάλεσε με την απόφασή του να αναλάβει πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός νέου φορέα,  με την αιτιολογία ότι πλέον, η Σοσιαλιστική Διεθνής τα τελευταία χρόνια έχει χάσει την δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης.

Η «διχαστική αριστερά» του Τσίπρα

Έστω με σημαντική καθυστέρηση, οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις της χώρας κατανόησαν, ότι η κρίση που βιώνουμε δεν περιορίζεται μόνο στο δημοσιονομικό επίπεδο αλλά είναι ταυτόχρονα,  βαθιά κοινωνική και πολιτιστική κρίση.

 

Σε πολλούς τομείς της καθημερινότητας χρειάζεται διαφορετική αντίληψη, αλλαγή νοοτροπίας και διαφοροποιημένες συμπεριφορές σε σχέση με το παρελθόν.

 

Πολύ περισσότερο όμως, αυτό αφορά όλα τα κέντρα εξουσίας και όσους συμμετέχουν σ’ αυτά. Είναι δεδομένο ότι  η εξουσία δεν είναι μόνο η εκτελεστική, δεν περιορίζεται στο κοινοβούλιο, αλλά συμπεριλαμβάνει και την δικαιοσύνη και την εκτελεστική εξουσία και φυσικά, τον χώρο των ΜΜΕ.